09.06.22          Morning Odia Murli         Om Shanti         BapDada       Madhuban


ମିଠେ ବଚ୍ଚେ: - ତୁମେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ କୁଳର ଅଟ ଯିଏକି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କୁଳର ହେବାକୁ ଯାଉଛ, ସେଥିପାଇଁ ତୁମକୁ ପକ୍କା ବୈଷ୍ଣବ ହେବାକୁ ପଡିବ, ତେଣୁ ପିଆଜ, ରସୁଣ ଆଦି କୌଣସି ବି ଈଶ୍ୱରୀୟ ନିୟମ ବିରୁଦ୍ଧ ଜିନିଷ ତୁମକୁ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।

ପ୍ରଶ୍ନ:-
ତୁମେ ପିଲାମାନେ କେଉଁ ପରୀକ୍ଷାରେ ଡରିବା କିମ୍ବା ଦ୍ୱନ୍ଦରେ ପଡିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ?

ଉତ୍ତର:-
ଯଦି ଚାଲୁ-ଚାଲୁ ଏହି ପୁରୁଣା ଜୋତାକୁ ଅର୍ଥାତ୍ ଶରୀରକୁ କୌଣସି କଷ୍ଟ ହେଉଛି ବା ରୋଗ ବେମାରୀ ଆଦି ହେଉଛି ତେବେ ଏଥିରେ ଡରିବା ବା ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ପଡିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ବରଂ ଖୁସି ହେବା ଉଚିତ୍, କାହିଁକି ନା ତୁମେ ଜାଣିଛ - ଏହା କର୍ମଭୋଗ ଅଟେ । ତୁମର ପୁରୁଣା ହିସାବ-କିତାବ ଚୁକ୍ତ ହେଉଛି । ମୁଁ ଯୋଗବଳ ଦ୍ୱାରା ହିସାବ-କିତାବକୁ ଚୁକ୍ତ କରି ପାରିଲି ନାହିଁ ତେଣୁ କର୍ମଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ଚୁକ୍ତ ହେଉଛି । ତେଣୁ ଏହା ଶୀଘ୍ର ଶୀଘ୍ର ଶେଷ ହୋଇଗଲେ ଭଲ ।

ଗୀତ:
ହମାରେ ତୀର୍ଥ ନ୍ୟାରେ ହେଁ....

ଓମ୍ ଶାନ୍ତି ।
ନିରାକାର ଭଗବାନୁବାଚ । ତାଙ୍କର ତ କେବଳ ଗୋଟିଏ ହିଁ ନାମ ରହିଛି - ଶିବ ଭଗବାନୁବାଚ, ଏହି କଥାକୁ ବୁଝାଇବା ପାଇଁ ଏବଂ ପକ୍କା ନିଶ୍ଚୟ କରାଇବା ପାଇଁ କହିବାକୁ ପଡୁଛି । ବାବାଙ୍କୁ କହିବାକୁ ପଡୁଛି ଯେ, ମୁଁ ଯେପରି ଅଟେ, ମୋର ନାମ କେବେ ବଦଳୁନାହିଁ । ସତ୍ୟଯୁଗର ଯେଉଁମାନେ ଦେବୀ-ଦେବତା ଥିଲେ, ସେମାନେ ତ ପୁନର୍ଜନ୍ମରେ ଆସୁଛନ୍ତି । ବାବା ଏହି ଶରୀର ମାଧ୍ୟମରେ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଉଛନ୍ତି । ତୁମେମାନେ ଏବେ ଆତ୍ମିକ ଯାତ୍ରା କରୁଛ, ବାବା ଏବଂ ଦାଦା ମଧ୍ୟ ଗୁପ୍ତ ଅଟନ୍ତି । କେହି ବି ଜାଣିନାହାଁନ୍ତି ଯେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶରୀରରେ ପରମପିତା ଆସୁଛନ୍ତି । ଏଠାରେ ପିଲାମାନେ ମଧ୍ୟ ଗୁପ୍ତ ଅଟନ୍ତି । ସମସ୍ତେ କହୁଛନ୍ତି ଯେ, ଆମେ ଶିବବାବାଙ୍କର ସନ୍ତାନ, ତେଣୁ ତାଙ୍କଠାରୁ ବର୍ସା ନେବା ଉଚିତ୍ । ସେଥିପାଇଁ ତାଙ୍କର ଶ୍ରୀମତରେ ଚାଲିବା ଉଚିତ୍ । ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ତ ହେଉଛି ଯେ ସିଏ ଆମର ସୁପ୍ରିମ ପିତା, ଶିକ୍ଷକ, ସତଗୁରୁ ମଧ୍ୟ ଅଟନ୍ତି । ଏହା କେତେ ମିଠା-ମିଠା କଥା । ଆମେ ନିରାକାର ଶିବବାବାଙ୍କର ଛାତ୍ର, ସିଏ ଆମକୁ ରାଜଯୋଗ ଶିଖାଉଛନ୍ତି, ଭଗବାନୁବାଚ - ହେ ସନ୍ତାନମାନେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ରାଜଯୋଗ ଶିଖାଉଛି । ମେୟର ତ କେବେ ବି ହେ ସନ୍ତାନ ବୋଲି କହିବେ ନାହିଁ । ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏପରି କହିପାରିବେ ନାହିଁ । ତେବେ ସନ୍ତାନ ଶବ୍ଦ କେବଳ ବାବା ହିଁ କହିପାରିବେ । ପିଲାମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିଛନ୍ତି ଯେ, ଆମେ ନିରାକାର ବାବାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ଅଟୁ, ଏବେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବସିଛୁ । ଆମେମାନେ ପ୍ରଜାପିତା ବ୍ରହ୍ମାକୁମାର କୁମାରୀ ଅଟୁ । ପ୍ରଜାପିତା ଅକ୍ଷର ନ ଲେଖିବା ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ପଡୁଛନ୍ତି । ଭାବୁଛନ୍ତି ଯେ, ବ୍ରହ୍ମା ତ ସୂକ୍ଷ୍ମଲୋକ ନିବାସୀ ଦେବତା ଥିଲେ । ସିଏ ପୁଣି ଏଠାରେ କେଉଁଠୁ ଆସିଲେ? କହୁଛନ୍ତି - ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାୟ ନମଃ, ଶଙ୍କର ଦେବତାୟ ନମଃ ପୁଣି ଗୁରୁ ମଧ୍ୟ କହୁଛନ୍ତି ଗୁରୁ ବ୍ରହ୍ମା, ଗୁରୁ ବିଷ୍ଣୁ, ତେବେ ବିଷ୍ଣୁ ବା ଶଙ୍କର ତ ଗୁରୁ ନୁହଁନ୍ତି । ଭାବୁଛନ୍ତି ଶଙ୍କର ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ କାହାଣୀ ଶୁଣାଉଛନ୍ତି । ତେଣୁ ସିଏ ଗୁରୁ ଅଟନ୍ତି । ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ ଗୁରୁ ନୁହେଁ । ସତ୍ୟଯୁଗରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ-ନାରାୟଣ ଗୁରୁ ହେଉ ନାହାଁନ୍ତି । କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବଡ ଗୁରୁ, ଗୀତାର ଭଗବାନ କହିଦେଉଛନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ଭଗବାନ ତ ଜଣେ, ଏହି କଥା ତୁମକୁ ସିଦ୍ଧ କରି ବୁଝାଇବାକୁ ହେବ ।

ତୁମେମାନେ ଗୁପ୍ତ ସେନା ଯିଏକି ରାବଣ ଉପରେ ବିଜୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରୁଛ ଅର୍ଥାତ୍ ମାୟାଜିତ୍ ଜଗତ୍ଜିତ୍ ହେଉଛ । ଧନକୁ ମାୟା ବୋଲି କୁହାଯାଏ ନାହିଁ । ଧନକୁ ସମ୍ପତ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଇଥାଏ । ତେଣୁ ବାବା ପିଲାମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଉଛନ୍ତି ଯେ ପିଲାମାନେ, ଏବେ ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ । ଏହା ସେହି ୫ ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ବର କଥା । କେବଳ ନିରାକାର ଭଗବାନୁବାଚ ବଦଳରେ ସାକାର କୃଷ୍ଣଙ୍କର ନାମ ଲେଖି ଦେଇଛନ୍ତି । ବାବା କହୁଛନ୍ତି - ଏହି ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ତୁମକୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ମିଳୁଛି, ଏହା ହେଉଛି ଭବିଷ୍ୟତର ପ୍ରାଲବ୍ଧ ପାଇଁ । ଯଦି ପ୍ରାଲବ୍ଧ ମିଳିଗଲା ତେବେ ଜ୍ଞାନର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ । ଏହି ଜ୍ଞାନ ହେଉଛି ପତିତରୁ ପାବନ ହେବା ପାଇଁ । ପବିତ୍ର ଦୁନିଆରେ ପୁଣି କାହାକୁ ଗୁରୁ କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ । ବାସ୍ତବରେ ଗୁରୁ ତ ଏକମାତ୍ର ପରମପିତା ପରମାତ୍ମା ଅଟନ୍ତି । ଡାକୁଛନ୍ତି ମଧ୍ୟ ହେ ପତିତ-ପାବନ ଆସ, ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଇବା ଦରକାର ନା । ସିଏ ହିଁ ସୁପ୍ରିମ ଗୁରୁ ଅଟନ୍ତି । ସମସ୍ତଙ୍କର ସଦ୍ଗତି ଦାତା ରାମ ବୋଲି ଗାୟନ କରାଯାଇଥାଏ । ତେବେ ସିଏ ନିଶ୍ଚିତ ସେତେବେଳେ ଆସିବେ, ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତେ ଦୁର୍ଗତିରେ ଥିବେ । ସେଠାରେ ତ କ୍ଷୀର ସାଗର, ସୁଖ ସାଗର ରହିଛି । ବିଷୟ ବୈତରଣୀ ନଦୀ ସେଠାରେ ନଥାଏ । ଯଦି ବିଷ୍ଣୁ କ୍ଷୀର ସାଗରରେ ରହିବେ ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ତାଙ୍କର ପିଲାମାନେ ମଧ୍ୟ ସାଥିରେ ରହିବେ । ଏବେ ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କୁଳର ହୋଇଛ ପୁଣି ବିଷ୍ଣୁକୁଳର ହେବ । ସେମାନେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ବୈଷ୍ଣବ ଅଟନ୍ତି ନା । ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆଗରେ କେବେ କାଇଦାହୀନ ଜିନିଷ ପିଆଜ ଆଦି ରଖିବେ ନାହିଁ । ତେବେ ଦେବତା ହେବାକୁ ହେଲେ ସେସବୁକୁ ଛାଡିବାକୁ ପଡିବ, ଏହା ହେଉଛି ସଂଗମଯୁଗ । ବାବା ବୁଝାଉଛନ୍ତି - ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ହିଁ ସଂଗମରେ ଅଛ, ବାକି ସମସ୍ତେ କଳିଯୁଗରେ ଅଛନ୍ତି । ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନ ହୋଇଛନ୍ତି ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କିଛି ବି ବୁଝିପାରିବେ ନାହିଁ । ବାବା କହୁଛନ୍ତି - ମୁଁ କଳ୍ପର ସଂଗମଯୁଗରେ ଆସୁଛି । ସେମାନେ ବୁଝୁନାହାଁନ୍ତି ଯେ - ଏହା କୌଣସି ସଂଗମଯୁଗ ଅଟେ । ଏହି ଦୁନିଆ ବଦଳୁଛି ନା । ଗାୟନ ମଧ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ କିପରି ବଦଳୁଛି, ଏକଥା କେହି ବି ଜାଣି ନାହାଁନ୍ତି । କେବଳ ମୁଖ ଦ୍ୱାରା କହିଦେଉଛନ୍ତି । ତୁମେ ଭଲ ଭାବରେ ବୁଝୁଛ ଯେ, ଆମେମାନେ ଶ୍ରୀମତରେ ଚାଲିଲେ ହିଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବୁ । ତେଣୁ ବାବାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇବାକୁ ହେବ । ଦେହ ସହିତ ଦେହର ସମସ୍ତ ସମ୍ବନ୍ଧୀକୁ ଭୁଲିଯିବାକୁ ହେବ । ବାବା ଆମକୁ ଅଶରୀରୀ କରି ପଠାଇଥିଲେ, ପୁଣି ସେହିପରି ଯିବାକୁ ହେବ । ଏଠାକୁ ଆମେ ଅଭିନୟ କରିବାକୁ ଆସିଛୁ । ଏହା ହିଁ ଗୁପ୍ତ ମେହନତ, ତେଣୁ ବାବା ଏବଂ ବର୍ସାକୁ ସ୍ମରଣ କରିବାକୁ ହେବ । ତୁମେ ଘଡି ଘଡି ଏହି କଥାକୁ ଭୁଲିଯାଉଛ । ବାବାଙ୍କୁ ଭୁଲିବା ଦ୍ୱାରା ମାୟାର ଚାପୁଡା ଲାଗିଯାଉଛି । ଏହା ମଧ୍ୟ ଏକ ଖେଳ ଅଟେ, ଆଲ୍ଲା ଅବଲଦୀନର.... ଦେଖାଉଛନ୍ତି ନା । ଆଲ୍ଲା ପ୍ରଥମେ ଧର୍ମ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ । ଠକ୍-ଠକ୍ କଲେ ଏବଂ ବହିସ୍ଥ ମିଳିଲା । ଏହି ଧର୍ମ କିଏ ସ୍ଥାପନ କରୁଛନ୍ତି? ଆଲ୍ଲା ପ୍ରଥମ ନମ୍ବର ଧର୍ମ ସ୍ଥାପନ କରିଲେ । ହାତମତାୟୀର ମଧ୍ୟ ଖେଳ ଦେଖାଉଛନ୍ତି । ମୁଖରେ ମୁଲହରା ନ ପକାଇଲେ ମାୟା ଆସିଯିବ । ତୁମର ଅବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ଏହିପରି । ବାବାଙ୍କୁ ଭୁଲି ଆଉ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମନେ ପକାଉଛ ।

ଏବେ ତୁମେମାନେ ଜାଣିଛ ଯେ, ଆମେ ଶାନ୍ତିଧାମକୁ ଯାଉଛୁ, ପୁଣି ସୁଖଧାମକୁ ଆସିବୁ । ତେଣୁ ତୁମେ ଦୁଃଖଧାମକୁ ଭୁଲିବାର ପୁରୁଷାର୍ଥ କର । ଏସବୁ ତ ବିନାଶ ହୋଇଯିବ । ଆମେ ଲକ୍ଷପତି ଅଟୁ, ଏପରି ଅଟୁ.... । ଏସବୁ କଥା ବୁଦ୍ଧିରେ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଆମେ ଅଶରୀରୀ ଅଟୁ । ସବୁ ତ ପୁରୁଣା ଜିନିଷ ଅଟେ, ଏହି ପୁରୁଣା ଜୋତା ଆମକୁ ବହୁତ ଦୁଃଖ ଦେଇଛି । ଯେତେ ଅଧିକ ରୋଗ ହେଉଛି ସେତେ ଖୁସି ହେବା ଦରକାର, ନାଚିବା ଦରକାର । ଏହା ମୋର କର୍ମଭୋଗ ଅଟେ, ହିସାବ-କିତାବ ତ ଚୁକ୍ତ କରିବାକୁ ହିଁ ହେବ, ସେଥିପାଇଁ ଡରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ବୁଝିଯିବା ଦରକାର ଯେ, ମୁଁ ଯୋଗବଳ ଦ୍ୱାରା ବିକର୍ମ ବିନାଶ କରିପାରୁ ନାହିଁ ତେଣୁ କର୍ମଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ଚୁକ୍ତ କରିବାକୁ ପଡିବ, ଏଥିରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ପଡିବାର କୌଣସି କଥା ନାହିଁ । ଏହା ତ ପୁରୁଣା ଶରୀର ଅଟେ । ତୁରନ୍ତ ଶେଷ ହୋଇଗଲେ ଭଲ । ପୁଣି ତୁମର ୭ ଦିନ ଭଟ୍ଟୀ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅଟେ । ୭ ଦିନ ଭଲ ଭାବରେ ବୁଝି ବୁଦ୍ଧିରେ ଧାରଣ କରି ପୁଣି ଯେଉଁ ଆଡକୁ ବି ଯାଅ । ମୁରଲୀ ତ ତୁମକୁ ମିଳିଯିବ, ସେତିକି ଯଥେଷ୍ଟ । ତେଣୁ ବାବାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ଚକ୍ର ଘୂରାଇ ଚାଲ । ୭ ଦିନରେ ସ୍ୱଦର୍ଶନ ଚକ୍ରଧାରୀ ହେବାକୁ ପଡିବ । ୭ ଦିନର ପାଠ ଚକ୍ର ମଧ୍ୟ ରଖିଥାନ୍ତି । ତେଣୁ ୭ ଦିନ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅଟେ । ଗ୍ରନ୍ଥ ମଧ୍ୟ ୭ ଦିନ ଧରି ରଖିଥାନ୍ତି । ଭଟ୍ଟୀ ମଧ୍ୟ ୭ ଦିନର ରହୁଛି । ଏପରି ନୁହେଁ ଯେ, ଯିଏ ଆସିବେ ତାଙ୍କୁ ୭ ଦିନ ପାଇଁ କହିବାକୁ ହେବ । ମନୁଷ୍ୟର ନାଡି ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ହୋଇଥାଏ । ପ୍ରଥମରୁ ହିଁ ୭ ଦିନ କୋର୍ସ କହିବା ଦ୍ୱାରା କେହି ତ ଡରିଯାଇଥାନ୍ତି । ଭାବନ୍ତି ଯେ, ଆମେ ତ ରହିପାରିବୁ ନାହିଁ, ତେବେ କଣ କରିବୁ, ଚାଲିଯାଆନ୍ତି । ସେଥିପାଇଁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ନାଡି ଦେଖିବାକୁ ପଡିଥାଏ । ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କର ନାଡି ଦେଖିବା ଦରକାର । ପ୍ରଥମେ ତ ଯାଞ୍ଚ କରିବାକୁ ହେବ । କେତେ ଦିନ ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି । ତୁରନ୍ତ ୭ ଦିନ କହିବା ଦ୍ୱାରା ଡରି ଯାଆନ୍ତି । ୭ ଦିନ କେହି ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ । ଏପରି ବୈଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଥାନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ତୁରନ୍ତ ନାଡି ଦେଖି କହିଦିଅନ୍ତି ଯେ, ତୁମକୁ ଏହି ରୋଗ ହୋଇଛି । ଇଏ ମଧ୍ୟ ତୁମର ଅବିନାଶୀ ଜ୍ଞାନର ଡାକ୍ତର ଅଟନ୍ତି । ତୁମେମାନେ ମଧ୍ୟ ମାଷ୍ଟର ଡାକ୍ତର ଅଟ । ଏହା ହେଉଛି ରୁଦ୍ର ଜ୍ଞାନ ଯଜ୍ଞ । ତୁମେମାନେ କହୁଛ ଯେ, ଗୋଟିଏ ସେକେଣ୍ଡରେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଜୀବନମୁକ୍ତି ମିଳିପାରିବ । ସେଥିପାଇଁ କେହି କେହି କହୁଛନ୍ତି ଯେ, ଯଦି ଗୋଟିଏ ସେକେଣ୍ଡରେ ଜୀବନମୁକ୍ତି ମିଳିପାରିବ, ତେବେ ୭ ଦିନ କାହିଁକି କହୁଛ? ସେକେଣ୍ଡର କଥା କୁହ । କେହି କେହି ତ ଡରିଯାଇଥାନ୍ତି । ଆମେ ତ ରହିପାରିବୁ ନାହିଁ, ସେଥିପାଇଁ ପ୍ରଥମେ ନାଡି ଦେଖିବା ଦରକାର । ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ କଥା ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ । ବହୁତ ପିଲାମାନେ ଅପସେବା କରିଦେଉଛନ୍ତି । ଫର୍ମ ପୂରଣ କରିବା ସମୟରେ ନାଡି ଦେଖି ପଚାରିବାକୁ ହୋଇଥାଏ । କେତେ ଦିନ ରହିପାରିବ, ଏକଥା ମଧ୍ୟ ପଚାରିବାକୁ ପଡିଥାଏ । ଅଚ୍ଛା ଏକଥା ମଧ୍ୟ କୁହ ଯେ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଭଗବାନ ତ ଜଣେ ନା । ପରମପିତାଙ୍କ ସହିତ ତୁମର କଣ ସମନ୍ଧ ରହିଛି! ପ୍ରଥମେ ଏହି କଥାରେ ବୁଝାଇବାକୁ ହୋଇଥାଏ ଯେ, ସିଏ ପିତା, ଆମେ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ଅଟୁ । ବାବା ତ ବର୍ସା ଦେଉଛନ୍ତି । ତେଣୁ ସ୍ୱର୍ଗର ବର୍ସା ମିଳିବା ଦରକାର । ବାବା ସ୍ୱର୍ଗର ରଚୟିତା । ଏବେ ତ ଦୁନିଆ ନର୍କ ହୋଇଯାଇଛି । ଏହି ଭାରତ ସ୍ୱର୍ଗ ଥିଲା, ଆମେ ବିଶ୍ୱର ମାଲିକ ଥିଲୁ । ଏଠାରେ ଦେବୀ-ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଥିଲା । ମାୟା ଆମଠାରୁ ରାଜ୍ୟ ଛଡାଇ ନେଇଛି । ଏବେ ପୁଣି ମାୟା ଉପରେ ବିଜୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ରାଜ୍ୟ ନେବାକୁ ହେବ । ପୁରୁଣା ପତିତ କଳିଯୁଗୀ ଦୁନିଆର ବିନାଶ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ । ତେଣୁ ପବିତ୍ର ଦୁନିଆ ସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ ହେବ । ସାମାନ୍ୟ ସଂକେତ ଦେବା ଦରକାର । ପୁଣି ଆଗକୁ ଗଲେ ଏହି ସବୁ କଥାକୁ ବୁଝିଯିବେ । ଆଜି ନୁହେଁ ତ କାଲି ଆସିଯିବେ । ଯିବେ କୁଆଡେ? ଏହା ସଦ୍ଗତି ମିଳିବାର ଏକମାତ୍ର ଦୋକାନ ଅଟେ । ପରମପିତା ପରମାତ୍ମା ଶିବବାବାଙ୍କର ଏହା ଏକମାତ୍ର ଦୋକାନ ଅଟେ । ଏଠାରେ ଗୋଟିଏ ସେକେଣ୍ଡରେ ଜୀବନମୁକ୍ତି ମିଳୁଛି । ଏହି ଦୋକାନ ଦେଖ କିପରି, ଯାହାର ତୁମେ ବେପାରୀ ଅଟ । ଯିଏ ଭଲ ସେଲ୍ସମ୍ୟାନ ହୋଇଥିବେ ସିଏ ପଦ ମଧ୍ୟ ଭଲ ପାଇବେ । ବିକ୍ରି କରିବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ବୁଦ୍ଧି ଦରକାର । ଯଦି ବୁଦ୍ଧି ନଥିବ ତେବେ ସିଏ କଣ ସେବା କରିବେ । ପ୍ରଥମେ ତ ନିଶ୍ଚୟ କରାଅ ପୁଣି ୭ ଦିନର କଥା କୁହ । ଆରେ ବାବା ବର୍ସା ଦେବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଏହି ଭାରତ ସୁଖଧାମ ଥିଲା, ଏବେ ଦୁଃଖଧାମ ହୋଇଯାଇଛି । ପୁଣି ସୁଖଧାମ କିପରି ହେଉଛି, କିଏ କରୁଛି? ପ୍ରଥମେ ରାସ୍ତା ବତାଇବାକୁ ହେବ - ଆମେ ଆତ୍ମାମାନେ ଶାନ୍ତିଧାମର ନିବାସୀ ଅଟୁ ପୁଣି ଏଠାକୁ ଅଭିନୟ କରିବାକୁ ଆସୁଛୁ ।

ଏବେ ବାବା କହୁଛନ୍ତି - ପିଲାମାନେ ଆମକୁ ଘରକୁ ଫେରିବାକୁ ହେବ । ସେଥିପାଇଁ ବାବାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇବାକୁ ହେବ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମର ବିକର୍ମ ବିନାଶ ହେବ । ତୁମର ଉଡିବାର ଡେଣା ଯାହା ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି ତାହା ମିଳିଯିବ । ତୁମେ ମୋ ପାଖକୁ ଚାଲିଆସିବ । ବାବା ହିଁ ଆସି କଉଡିରୁ ହୀରା ତୁଲ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି । ଏହି ରୋଜଗାର ବହୁତ ଜବରଦସ୍ତ ଅଟେ । ବାବାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ୨୧ ଜନ୍ମ ତୁମେ ନିରୋଗୀ ହେଉଛ । ଚକ୍ରକୁ ମନେ ପକାଇବା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସର୍ବଦା ସୁସ୍ଥ ଏବଂ ସମ୍ପତ୍ତିବାନ ହେବ । ଏବେ ତ ଦୁଇଟିଯାକ ନାହିଁ । ତୁମମାନଙ୍କ ଭିତରେ ମଧ୍ୟ କ୍ରମାନୁସାରେ ରହିଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ କଞ୍ଚା ଅଟନ୍ତି ତାଙ୍କୁ ମାୟା ତୁରନ୍ତ ଖାଇଯିବ । ତଥାପି ଆଗକୁ ଗଲେ ସ୍ମୃତି ଆସିବ । ଶେଷ ସମୟରେ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିବେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିବେ । ତୁମେ କନ୍ୟା, ମାତାମାନେ ହିଁ ଜ୍ଞାନ ବାଣ ମାରିଛ । ଏଠାରେ ମନ୍ଦିର ମଧ୍ୟ ଠିକ୍ ଭାବରେ ତିଆରି କରାଯାଇଛି । କୁମାରୀ କନ୍ୟାମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ମନ୍ଦିର ଅଛି । ସେମାନେ ଅଧରକୁମାରୀର ଅର୍ଥ ବୁଝୁ ନାହାଁନ୍ତି । ଯେଉଁମାନେ ଗୃହସ୍ଥ ବ୍ୟବହାରରେ ରହି ବି.କେ. ହେଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ହିଁ ଅଧର କୁହାଯାଉଛି । କୁମାରୀ ତ କୁମାରୀ ହିଁ ଅଟନ୍ତି । ତୁମର ସ୍ମୃତିରେ ମନ୍ଦିର ତିଆରି ହୋଇଛି । କଳ୍ପ ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ସେବା କରିଥିଲ । ତେଣୁ ତୁମେମାନେ କେତେ ଖୁସି ହେବା ଉଚିତ୍ । ତୁମର ପରୀକ୍ଷା କେତେ ଜବରଦସ୍ତ ଅଟେ । ଏଠାରେ ଭଗବାନ ପାଠ ପଢାଉଛନ୍ତି ।

(ଦିଲ୍ଲୀ ପାର୍ଟି ବାବାଙ୍କଠାରୁ ଛୁଟୀ ନେଇ ନିଜର ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉଛନ୍ତି) ପିଲାମାନେ ଭଲ ଭାବରେ ସତେଜ ହୋଇ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉଛନ୍ତି । ସମସ୍ତେ କ୍ରମାନ୍ୱୟରେ ତ ଅଛନ୍ତି ନା । ଯେଉଁମାନେ ଭଲ ବୁଝୁଛନ୍ତି ସେମାନେ ଭଲ ବୁଝାଉଛନ୍ତି ମଧ୍ୟ । ଏକଥା ତ ପିଲାମାନେ ବୁଝୁଛନ୍ତି ଯେ ବାବା ମଧ୍ୟ ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ଦାଦା ମଧ୍ୟ ଗୁପ୍ତ ଅଟନ୍ତି । ଆମେ ମଧ୍ୟ ଗୁପ୍ତ ଅଟୁ । ଏକଥା କେହି ବି ଜାଣିନାହାଁନ୍ତି । ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିନାହାଁନ୍ତି । ତୁମେମାନେ ବୁଝାଇ ପାରିବ ଯେ, ତୁମେ ହେଉଛ ଦେହର ବଂଶାବଳୀ, ଆମେ ହେଲୁ ମୁଖ ବଂଶାବଳୀ । ତୁମେ ପତିତ, ଆମେ ପବିତ୍ର ହେଉଛୁ । ଆମେ ପ୍ରଜାପିତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ତେଣୁ ନିଶ୍ଚିତ ନୂଆ ଦୁନିଆର ହେଲୁ ନା । ସତ୍ୟଯୁଗର ଦେବତାମାନେ ନୂଆ ଦୁନିଆର ଅଟନ୍ତି, ନା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନୂଆ ଦୁନିଆର ଅଟନ୍ତି? ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ଚୋଟି ରହିଛି ନା । ଚୋଟୀ ଅର୍ଥାତ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣ କୁଳ ଉପରେ ନା, ମଥା ଅର୍ଥାତ୍ ଦେବତା କୁଳ ଉପରେ ଅଛି? ସେଥିରେ ପୁଣି ଶିବବାବାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଗୁପ୍ତ କରିଦେଇଛନ୍ତି । ତୁମେ ଜାଣିଛ ଯେ, ବାବା ହେଉଛନ୍ତି ଫୁଲ ବଗିଚାର ମାଲିକ । ରାବଣକୁ ମାଲିକ ବୋଲି କୁହାଯିବ ନାହିଁ । ରାବଣ ତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କଣ୍ଟା କରି ଦେଉଛି, ବାବା ଆମକୁ ଫୁଲ କରୁଛନ୍ତି । ଏହା କଣ୍ଟାର ଜଙ୍ଗଲ । ଏଠାରେ ସମସ୍ତେ ପରସ୍ପରକୁ ଦୁଃଖ ଦେଉଛନ୍ତି । ବାବା ବୁଝାଉଛନ୍ତି, କାହାକୁ ବି ଦୁଃଖ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । କ୍ରୋଧ ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇ କହିବା ଦ୍ୱାରା ଶହେଗୁଣା ଦଣ୍ଡ ପଡିଯାଇଥାଏ । ପାପ ଆତ୍ମା ହୋଇଯାଇଥାନ୍ତି । ଏମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ବହୁତ କଡା ରହିଛି । ବାବାଙ୍କୁ ସାଥିରେ ସହଯୋଗୀ ହେବାର ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି ପୁଣି ଅପସେବା କରୁଛନ୍ତି ତେଣୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁତ କଠୋର ଦଣ୍ଡ ରହିଛି । ଯଦି ସନ୍ତାନ ହୋଇ ପୁଣି ବିକର୍ମ କରିବ ତେବେ ଶହେଗୁଣା ଦଣ୍ଡ ମିଳିଯିବ ସେଥିପାଇଁ ଯଦି ସାହାସ ଅଛି ତେବେ ଶ୍ରୀମତରେ ଚାଲ । ତୁମକୁ ନରରୁ ନାରାୟଣ ହେବାକୁ ପଡିବ । ଏପରି ନୁହେଁ ଯେ ଯଦି ପ୍ରଜା ପଦ ମିଳିବ ତାହା ମଧ୍ୟ ଚଳିବ । ନା, ଏହା ତ ବହୁତ ବଡ ମାଳା ଅଟେ, ମାର୍ଜିନ ବହୁତ ରହିଛି । ଏଥିରେ ହୃଦଘାତ ହେବାର ପଡିବ । ତଳେ ପଡି ପୁଣି ଉଠିବାକୁ ହେବ, ତେଣୁ ହୃଦଘାତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଶିବବାବାଙ୍କଠାରୁ ଗୋଟିଏ ସେକେଣ୍ଡରେ ଜୀବନମୁକ୍ତି ପାଇବାର ଏହା ଏକମାତ୍ର ଦୋକାନ ଅଟେ । ଆଚ୍ଛା

ମିଠା ମିଠା ସିକିଲଧେ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମାତା-ପିତା, ବାପଦାଦାଙ୍କର ମଧୁର ସ୍ନେହଭରା ସ୍ମୃତି ଏବଂ ସୁପ୍ରଭାତ । ଆତ୍ମିକ ପିତାଙ୍କର ଆତ୍ମିକ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ନମସ୍ତେ ।

ଧାରଣା ପାଇଁ ମୁଖ୍ୟ ସାର :
(୧) ଉଚ୍ଚ ପଦ ପାଇବା ପାଇଁ ଶିବବାବାଙ୍କର ଦୋକାନର ଭଲ ସେଲ୍ସମ୍ୟାନ ଅର୍ଥାତ୍ ବିକ୍ରି କରିଲାବାଲା ହେବାର ଅଛି, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କର ନାଡିକୁ ଦେଖି ଅର୍ଥାତ୍ ଅବସ୍ଥାକୁ ଜାଣି ଜ୍ଞାନ ଦେବାର ଅଛି ।

(୨) କ୍ରୋଧର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇ ମୁଖରେ ଦୁଃଖଦାୟୀ କଥା କହିବାର ନାହିଁ । ବାବାଙ୍କର ସହଯୋଗୀ ହେବାର ପ୍ରତିଶ୍ରୃତି ଦେବା ପରେ କୌଣସି ବି ଅପସେବା ହେଲାଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାର ନାହିଁ ।

ବରଦାନ:-
ନଥିଙ୍ଗ୍ ନ୍ୟୁ ଅର୍ଥାତ୍ କିଛି ବି ନୂଆ କଥା ନୁହେଁ - ଏହି ସ୍ଥିତି ଆଧାରରେ ବିଘ୍ନଗୁଡିକୁ ଖେଳ ମନନ କରି ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ଅନୁଭବୀ ମୂରତ ହୁଅ ।

ବିଘ୍ନ ଆସିବା ମଧ୍ୟ ଡ୍ରାମାର ଆରମ୍ଭରୁ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଧାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି କିନ୍ତୁ ସେହି ବିଘ୍ନ ଗୁଡିକ ଅସମ୍ଭବକୁ ସମ୍ଭବ ହେବାର ଅନୁଭୂତି କରାଉଛନ୍ତି । ଅନୁଭବୀ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବିଘ୍ନ ଗୁଡିକ ମଧ୍ୟ ଖେଳ ଭଳି ମନେ ହୋଇଥାଏ । ଯେପରି ଫୁଟବଲ ଖେଳରେ ସେପଟୁ ବଲ୍ ଆସେ, ଏପଟୁ ତାକୁ ଗୋଇଠା ମାରିଥାନ୍ତି, ତେଣୁ ଖେଳ ଖେଳିବାରେ ମଜା ଲାଗିଥାଏ । ସେହିଭଳି ଏହି ବିଘ୍ନ ରୂପକ ଖେଳ ମଧ୍ୟ ହୋଇଚାଲିଥିବ, ଏହା କିଛି ନୂଆ କଥା ନୁହେଁ । ଡ୍ରାମା ଖେଳ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଉଛି ଏବଂ ସମ୍ପନ୍ନ ତଥା ସଫଳତା ମଧ୍ୟ ଦେଖାଇଥାଏ ।

ସ୍ଲୋଗାନ:-
ଯଦି ସମସ୍ତଙ୍କର ଭଲ ଗୁଣକୁ ଦେଖି ତାଙ୍କର ବିଶେଷତା ଗୁଡିକର ସୁଗନ୍ଧ ଚାରିଆଡେ ବିଚ୍ଛୁରିତ କରିବ ତେବେ ଏହି ସଂସାର ସୁଖମୟ ହୋଇଯିବ ।