19.01.23          Morning Odia Murli         Om Shanti         BapDada       Madhuban


ମିଠେ ବଚ୍ଚେ: - ସାକାର ଶରୀରକୁ ମନେ ପକାଇବା ମଧ୍ୟ ଭୂତ ଅଭିମାନୀ ହେବା, କାହିଁକି ନା ଏହି ଶରୀର ପାଞ୍ଚ ଭୂତରେ ନିର୍ମିତ, ତୁମକୁ ତ ଦେହୀ-ଅଭିମାନୀ ହୋଇ ଏକମାତ୍ର ବିଦେହୀ ବାବାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇବାକୁ ହେବ ।

ପ୍ରଶ୍ନ:-
ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କଣ, ଯାହାକି ବାବା ହିଁ କରୁଛନ୍ତି?

ଉତ୍ତର:-
ସାରା ତମଃପ୍ରଧାନ ସୃଷ୍ଟିକୁ ସତ୍ତ୍ୱପ୍ରଧାନ, ସଦା ସୁଖୀ କରିଦେବା ଏହା ହିଁ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ, ଯାହାକି ବାବା ହିଁ କରୁଛନ୍ତି । ଏହି ଉଚ୍ଚ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କାରଣରୁ ତାଙ୍କର ସ୍ମାରକୀଗୁଡିକୁ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ଉଚ୍ଚ-ଉଚ୍ଚ ନିର୍ମାଣ କରାଯାଇଛି ।

ପ୍ରଶ୍ନ:-
କେଉଁ ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦରେ ସାରା ଡ୍ରାମାର ରହସ୍ୟ ଆସିଯାଉଛି?

ଉତ୍ତର:-
ପୂଜ୍ୟ ଏବଂ ପୂଜାରୀ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେମାନେ ପୂଜ୍ୟ ହେଉଛ ସେତେବେଳେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଅଛ, ତାପରେ ପୁଣି ମଧ୍ୟମ ଏବଂ କନିଷ୍ଠ ହେଉଛ । ମାୟା ପୂଜ୍ୟରୁ ପୂଜାରୀ କରିଦେଉଛି ।

ଗୀତ:-
ମେହଫିଲ ମେଁ ଜଲ ଉଠି ଶମା...

ଓମ୍ ଶାନ୍ତି ।
ଭଗବାନ ବସି ପିଲାମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଉଛନ୍ତି ଯେ, ମନୁଷ୍ୟକୁ ଭଗବାନ କୁହାଯାଇ ପାରିବ ନାହିଁ । ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶଙ୍କରଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଚିତ୍ର ଅଛି ତେବେ ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଭଗବାନ କୁହାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ । ପରମପିତା ପରାମାତ୍ମାଙ୍କର ନିବାସ ସ୍ଥାନ, ତାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ଅଟେ । ତାଙ୍କୁ ହିଁ ପ୍ରଭୁ, ଈଶ୍ୱର, ଭଗବାନ ବୋଲି କହିଥାନ୍ତି । ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେତେବେଳେ ଡାକୁଛନ୍ତି ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ପ୍ରକାରର ଆକାର ବା ସାକାର ମୂର୍ତ୍ତି ଦେଖାଯାଇନଥାଏ, ସେଥିପାଇଁ ଯେକୌଣସି ମନୁଷ୍ୟର ଆକାରକୁ ଭଗବାନ ବୋଲି କହିଦେଉଛନ୍ତି । ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଭଗବାନ ବୋଲି କହିଦେଉଛନ୍ତି, ସେଥିପାଇଁ ଭଗବାନ ନିଜେ ଆସି ବୁଝାଉଛନ୍ତି - ମନୁଷ୍ୟକୁ ଭଗବାନ ବୋଲି କୁହାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ । ନିରାକାର ଭଗବାନଙ୍କୁ ତ ବହୁତ ସ୍ମରଣ କରୁଛନ୍ତି । ଯେଉଁମାନେ ଗୁରୁ କରିନାହାଁନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଛୋଟ ପିଲା ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶିଖାଯାଏ ଯେ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଅ, କିନ୍ତୁ କେଉଁ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇବେ - ସେକଥା କୁହାଯାଇନଥାଏ । ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କର ବୁଦ୍ଧିରେ କୌଣସି ବି ଚିତ୍ର ରହି ନ ଥାଏ । କେବଳ ଦୁଃଖ ସମୟରେ ହେ ପ୍ରଭୁ ବୋଲି କହିଦେଉଛନ୍ତି । କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଗୁରୁ ବା ଦେବତା ଆଦିଙ୍କର ଚିତ୍ର ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସିନଥାଏ । ଯଦିଓ ବହୁତ ଗୁରୁ କରିଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ହେ ଭଗବାନ କହୁଛନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଗୁରୁ ମନେ ପଡିବେ ନାହିଁ । ଯଦି ଗୁରୁଙ୍କୁ ୟାଦ କରିବେ ଏବଂ ଭଗବାନ ବୋଲି କହିବେ ତେବେ ସିଏ ତ ଜନ୍ମ-ମରଣ ଚକ୍ରରେ ଆସିଲାବାଲା ହୋଇଗଲେ! ଏହାର ଅର୍ଥ ଇଏ ୫ ତତ୍ତ୍ୱରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଶରୀରକୁ ମନେ ପକାଉଛନ୍ତି । ଯାହାକୁ ପାଞ୍ଚ ଭୂତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ଆତ୍ମାକୁ ଭୂତ କୁହାଯାଏ ନାହିଁ । ତେବେ ଶରୀରକୁ ପୂଜା କରିବା ଅର୍ଥ ଭୂତ ପୂଜା କରିବା । ବୁଦ୍ଧିଯୋଗ ଶରୀର ଆଡକୁ ଚାଲିଗଲା । ଯଦି କୌଣସି ମନୁଷ୍ୟକୁ ଭଗବାନ ବୋଲି ଭାବୁଛନ୍ତି ତା ଅର୍ଥ ନୁହେଁ ଯେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଥିବା ଆତ୍ମାକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଛନ୍ତି । ନାଁ । ଆତ୍ମା ତ ଉଭୟଙ୍କଠାରେ ଅଛି । ଯିଏ ମନେ ପକାଉଛନ୍ତି ତାଙ୍କ ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ଅଛି ଏବଂ ଯାହାକୁ ମନେ ପକାଉଛନ୍ତି ତାଙ୍କ ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ଅଛି । ଏମାନେ ତ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ବୋଲି କହିଦେଉଛନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ତ ପାପ ଆତ୍ମା କୁହାଯିବ ନାହିଁ । ବାସ୍ତବରେ ଯେତେବେଳେ ପରମାତ୍ମା ନାମ ବୁଦ୍ଧିରେ ଆସିଥାଏ ସେତେବେଳେ ବୁଦ୍ଧି ନିରାକାର ଆଡକୁ ଚାଲିଯାଇଥାଏ । ନିରାକାର ବାବାଙ୍କୁ ନିରାକାର ଆତ୍ମା ମନେପକାଇଥାଏ । ତାକୁ ଦେହୀ-ଅଭିମାନୀ ଅବସ୍ଥା କୁହାଯିବ । ସାକାର ଶରୀରକୁ ଯେଉଁମାନେ ମନେପକାଉଛନ୍ତି ସେମାନେ ଯେପରି ଭୂତ ଅଭିମାନୀ ଅଟନ୍ତି । ତେଣୁ ଭୂତ, ଭୂତକୁ ମନେପକାଉଛି କାହିଁକିନା ନିଜକୁ ଆତ୍ମା ଭାବିବା ବଦଳରେ ନିଜକୁ ୫ ଭୂତର ଶରୀର ବୋଲି ଭାବୁଛନ୍ତି । ନାମ ମଧ୍ୟ ଶରୀର ଉପରେ ରଖାଯାଇଥାଏ । ତେଣୁ ଏମାନେ ନିଜକୁ ୫ ତତ୍ତ୍ୱର ଭୂତ ବୋଲି ଭାବୁଛନ୍ତି ଏବଂ ଶରୀରକୁ ହିଁ ମନେ ପକାଉଛନ୍ତି । ଦେହୀ-ଅଭିମାନୀ ତ କେହି ହେଉନାହାନ୍ତି । ଯଦି ନିଜକୁ ନିରାକାର ଆତ୍ମା ଭାବିବ ତେବେ ନିରାକାର ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରିବାକୁ ପଡିବ । ସବୁ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କର ସମ୍ବନ୍ଧ ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଥମେ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ସହିତ ହେଉଛି । ଆତ୍ମା ଦୁଃଖ ସମୟରେ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ହିଁ ସ୍ମରଣ କରିଥାଏ, କାହିଁକିନା ଆତ୍ମାର ତାଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧ ରହିଛି । ସିଏ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କରୁଛନ୍ତି । ତାଙ୍କୁ ଶମା ଅର୍ଥାତ୍ ଜ୍ୟୋତି ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ । ତେବେ ଏଠାରେ କୌଣସି ଜ୍ୟୋତି ଆଦିର କଥା ନାହିଁ । ସିଏ ତ ପରମପିତା ପରମାତ୍ମା ଅଟନ୍ତି । ଶମା କହିଲେ ମନୁଷ୍ୟ ପୁଣି ଜ୍ୟୋତି ବୋଲି ଭାବିନେଉଛନ୍ତି । ଏକଥା ତ ବାବା ନିଜେ ବୁଝାଉଛନ୍ତି - ମୁଁ ପରମାତ୍ମା ଅଟେ, ମୋର ନାମ ଶିବ । ଶିବଙ୍କୁ ରୁଦ୍ର ବୋଲି ମଧ୍ୟ କହିଥାନ୍ତି । ସେହି ନିରାକାରଙ୍କର ଅନେକ ନାମ ରହିଛି ଆଉ କାହାର ଏତେ ନାମ ନାହିଁ । ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶଙ୍କରଙ୍କର ଗୋଟିଏ ହିଁ ନାମ ଅଛି । ଯେଉଁମାନେ ବି ଦେହଧାରୀ ଅଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କର ଗୋଟିଏ ନାମ ହିଁ ରହିଥାଏ । ଏକମାତ୍ର ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ହିଁ ଅନେକ ନାମ ଦିଆଯାଇଥାଏ । ତାଙ୍କର ମହିମା ଅସରନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ତ ଗୋଟିଏ ନାମ ନିଧାର୍ଯ୍ୟ ରହିଥାଏ । ଏବେ ତୁମମାନଙ୍କର ମରଜୀବା ଜନ୍ମ, ତେଣୁ ତୁମର ଅନ୍ୟ ଏକ ନାମ ରଖାଯାଉଛି, ଯେପରି ପୁରୁଣା ସବୁକିଛି ଭୁଲି ହୋଇଯିବ । ତୁମେ ପରମପିତା ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବଞ୍ଚି ଥାଉ ଥାଉ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରୁଛ । ତେଣୁ ଏହା ତୁମର ମରଜୀବା ଜନ୍ମ ଅଟେ । ତେବେ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ମାତା-ପିତାଙ୍କ ପାଖରେ ହିଁ ନେବାକୁ ହୋଇଥାଏ । ଏହି ଗୁହ୍ୟ କଥାକୁ ବାବା ବସି ବୁଝାଉଛନ୍ତି । ଦୁନିଆରେ ତ ଶିବଙ୍କୁ କେହି ଜାଣିନାହାନ୍ତି । ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଜାଣିଛନ୍ତି । ସେଥିପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଦିନ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ରାତି ବୋଲି ମଧ୍ୟ କହିଥାନ୍ତି । ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପନା, ଏହି କଥା ମଧ୍ୟ କେବଳ ଶୁଣିଛନ୍ତି । କିନ୍ତୁ କିପରି, ଏକଥା ଜାଣିନାହାଁନ୍ତି । ତେବେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତ ନିଶ୍ଚିତ ନୂଆ ଧର୍ମ, ନୂଆ ଦୁନିଆ ରଚନା କରିବେ । ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣ କୁଳର ହିଁ ରଚନା କରିବେ । ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନୁହେଁ ପରମପିତା ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଉଛ, କାହିଁକିନା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମେମାନେ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ହୋଇଛ । ଦୁନିଆର ଦେହ ଅଭିମାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ନିଜକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ଶିବଙ୍କର ନାତି-ନାତୁଣୀ ବୋଲି କହିବେ ନାହିଁ । ଶିବବାବା ଯାହାଙ୍କର ଜୟନ୍ତୀ ପାଳନ କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଜାଣି ନାହାଁନ୍ତି ତେଣୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ସମ୍ମାନ ମଧ୍ୟ ରହୁ ନାହିଁ । ତାଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ମଧ୍ୟ ଯାଉଛନ୍ତି, ଜାଣୁଛନ୍ତି ଯେ ଇଏ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶଙ୍କର ବା ଲକ୍ଷ୍ମୀ ନାରାୟଣ ତ ନୁହଁନ୍ତି । ଇଏ ନିଶ୍ଚିତ ନିରାକାର ପରମାତ୍ମା ଅଟନ୍ତି । ଆଉ ସମସ୍ତ ଅଭିନେତାମାନଙ୍କର ନିଜ ନିଜର ଅଭିନୟ ରହିଛି । ଯେଉଁମାନେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ନିଜର ନାମ ରହିଛି । ଏକମାତ୍ର ପରମପିତା ପରମାତ୍ମା, ଯାହାଙ୍କର ବ୍ୟକ୍ତ ନାମ ରୂପ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ମୁଢ଼ମତି ମନୁଷ୍ୟ ଏହିକଥାକୁ ବୁଝୁନାହାନ୍ତି । ଯଦି ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ସ୍ମାରକୀ ଅଛି ତେବେ ସିଏ ନିଶ୍ଚିତ ଆସିଥିବେ, ସ୍ୱର୍ଗ ରଚନା କରିଥିବେ । ନଚେତ୍ ସ୍ୱର୍ଗ କିଏ ରଚନା କରିବ! ଏବେ ପୁନର୍ବାର ଆସି ଏହି ରୁଦ୍ର ଜ୍ଞାନ ଯଜ୍ଞ ରଚନା କରିଛନ୍ତି । ଏହାକୁ ଯଜ୍ଞ କୁହାଯାଉଛି କାହିଁକିନା ଏଥିରେ ସ୍ୱାହା ହେବାକୁ ହୋଇଥାଏ । ଯଜ୍ଞ ତ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ବହୁତ ରଚନା କରୁଛନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ସେ ସବୁ ହେଲା ଭକ୍ତିମାର୍ଗର ସ୍ଥୂଳ ଯଜ୍ଞ । ଏଠାରେ ପରମପିତା ପରମାତ୍ମା ସ୍ୱୟଂ ଆସି ଯଜ୍ଞ ରଚନା କରୁଛନ୍ତି । ପିଲାମାନଙ୍କୁ ପଢାଉଛନ୍ତି । ଦୁନିଆରେ ଯେତେବେଳେ ଯଜ୍ଞ ରଚନା କରନ୍ତି ସେଥିରେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରର ଆଦିର କଥା ଶୁଣାଇଥାନ୍ତି । ଏହି ବାବା ତ ଜ୍ଞାନର ସାଗର ଅଟନ୍ତି । କହୁଛନ୍ତି - ଏହି ଗୀତା, ଭାଗବତ ଆଦି ଶାସ୍ତ୍ର ସବୁ ଭକ୍ତିମାର୍ଗର । ଏହି ଭୌତିକ ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତିମାର୍ଗର ଅଟେ । ଏହା ଭକ୍ତିମାର୍ଗର ହିଁ ସମୟ । ଯେତେବେଳେ କଳିଯୁଗର ଅନ୍ତିମ ସମୟ ଆସିବ ସେତେବେଳେ ଭକ୍ତିର ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତିମ ସମୟ ଆସିବ ଏବଂ ଭଗବାନ ମଧ୍ୟ ଆସି ମିଶିବେ କାହିଁକିନା ସିଏ ହିଁ ଭକ୍ତିର ଫଳ ଦିଅନ୍ତି । ତାଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଇଥାଏ । ଜ୍ଞାନ ଚନ୍ଦ୍ରମା, ଜ୍ଞାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଜ୍ଞାନର ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ତାରକାମାନେ । ଜ୍ଞାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତ ବାବା ଅଟନ୍ତି । ପୁଣି ମାତା ଜ୍ଞାନ ଚନ୍ଦ୍ରମା ହେବା ଦରକାର । ସେଥିପାଇଁ ଯେଉଁ ଶରୀରରେ ବାବା ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି ସିଏ ହେଲେ ଜ୍ଞାନ ଚନ୍ଦ୍ରମା ମାତା ବାକି ସମସ୍ତେ ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ତାରକା ଅଟନ୍ତି । ଏହି ହିସାବରେ ଜଗଦମ୍ବା ମଧ୍ୟ ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ତାରକା ହୋଇଗଲେ, କାହିଁକିନା ସିଏ ମଧ୍ୟ ବାବାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ହେଲେ ନା । ଯେପରି ତାରାମାନଙ୍କ ଭିତରେ କେହି କେହି ବହୁତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଇଥାନ୍ତି, ସେହିପରି ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ କ୍ରମାନୁସାରେ ରହିଛନ୍ତି । ସେମାନେ ହେଲେ ସ୍ଥୂଳ ଆକାଶର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରକା ଏବଂ ଏହା ହେଲା ଜ୍ଞାନର କଥା । ଯେପରି ତାହା ପାଣିର ନଦୀ ସେହିପରି ଇଏ ହେଉଛନ୍ତି ଜ୍ଞାନର ନଦୀ, ଯାହାକି ଜ୍ଞାନର ସାଗରଙ୍କଠାରୁ ବାହାରିଛନ୍ତି ।

ଏବେ ସମସ୍ତେ ଶିବଜୟନ୍ତୀ ପାଳନ କରୁଛନ୍ତି, ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ସିଏ ସାରା ସୃଷ୍ଟିର ପିତା ଅଟନ୍ତି । ସିଏ ଆସି ନିଶ୍ଚିତ ସ୍ୱର୍ଗ ରଚନା କରୁଥିବେ । ବାବା ଆସୁଛନ୍ତି ଆଦି ସନାତନ ଦେବୀ ଦେବତା ଧର୍ମର ସ୍ଥାପନା କରିବା ପାଇଁ, ଯାହାକି ପ୍ରାୟ ଲୋପ ହୋଇଯାଇଛି । ସରକାର ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଧର୍ମକୁ ମାନୁନାହାଁନ୍ତି । କହୁଛନ୍ତି ଆମର କୌଣସି ଧର୍ମ ନାହିଁ । ତାହା ତ ଠିକ୍ କଥା । ବାବା ମଧ୍ୟ କହୁଛନ୍ତି ଯେ, ଭାରତର ଆଦି ସନାତନ ଦେବୀ ଦେବତା ଧର୍ମ ପ୍ରାୟଲୋପ ହୋଇଯାଇଛି । ଧର୍ମରେ ତ ଶକ୍ତି ରହିଥାଏ । ଭାରତବାସୀମାନେ ଯେତେବେଳେ ନିଜର ଦୈବୀଧର୍ମରେ ଥିଲେ ସେତେବେଳେ ବହୁତ ସୁଖୀ ଥିଲେ । ସେତେବେଳେ ସାରା ବିଶ୍ୱରେ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ଅଧିକାରୀଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଥିଲା । ସେ ସମୟରେ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ ମାନେ ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ । ଶ୍ରୀଲକ୍ଷ୍ମୀ-ନାରାୟଣଙ୍କୁ ହିଁ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ବୋଲି କୁହାଯାଏ । କ୍ରମାନୁସାରେ ଉଚ୍ଚ ନୀଚ୍ଚ ତ ନିଶ୍ଚିତ ରହିବେ । ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ, ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ, ମଧ୍ୟମ, କନିଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ଏହିଭଳି ରହିଥାନ୍ତି । ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଥମେ ଯିଏ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ ହେଉଛନ୍ତି ସେହିମାନେ ହିଁ ପୁଣି ମଧ୍ୟମ, କନିଷ୍ଠ ହେଉଛନ୍ତି । ଲକ୍ଷ୍ମୀ ନାରାୟଣ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଅଟନ୍ତି । ସବୁ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତମ । ପୁଣି ଯେତେବେଳେ ତଳକୁ ଖସୁଛନ୍ତି ସେତେବେଳେ ଦେବତାରୁ କ୍ଷତ୍ରିୟ, କ୍ଷତ୍ରିୟରୁ ପୁଣି ବୈଶ୍ୟ, ଶୁଦ୍ର କନିଷ୍ଠ ହେଉଛନ୍ତି । ସୀତା ରାମଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ କୁହାଯିବ ନାହିଁ । ସବୁ ରାଜାମାନଙ୍କର ରାଜା, ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ହେଉଛନ୍ତି ଲକ୍ଷ୍ମୀ-ନାରାୟଣ । ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ଚକ୍ର କିପରି ଚାଲୁଛି, ଏକଥା ଏବେ ତୁମମାନଙ୍କର ବୁଦ୍ଧିରେ ଅଛି । ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଥମେ ଉତ୍ତମ ପୁଣି ମଧ୍ୟମ, କନିଷ୍ଠ ହେଉଛନ୍ତି । ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟରେ ତ ସାରା ଦୁନିଆ ତମଃପ୍ରଧାନ ହୋଇଯାଇଛି, ଏହି କଥା ବାବା ବୁଝାଉଛନ୍ତି ଯେ - ଯାହାଙ୍କର ତୁମେମାନେ ଏବେ ଜୟନ୍ତୀ ପାଳନ କରିବ, ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିପାରିବ ଯେ ଆଜିଠାରୁ ୫ ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ପରମପିତା ପରମାତ୍ମା ଶିବ ଆସିଥିଲେ । ନଚେତ୍ ଶିବ ଜୟନ୍ତୀ କାହିଁକି ପାଳନ କରୁଛନ୍ତି! ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ପରମପିତା ପରମାତ୍ମା ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉପହାର ନେଇ ଆସିଥିବେ ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ କରିଥିବେ । ବାବା ସାରା ତମଃପ୍ରଧାନ ସୃଷ୍ଟିକୁ ସତ୍ତ୍ୱପ୍ରଧାନ ସର୍ବଦା ସୁଖୀ କରୁଛନ୍ତି । ସିଏ ଯେତେ ଉଚ୍ଚ ତାଙ୍କର ସେତେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ମାରକୀ ମଧ୍ୟ ଥିଲା, ଯେଉଁ ମନ୍ଦିରକୁ ଲୁଟ୍ କରି ନେଇଗଲେ । ମନୁଷ୍ୟ ଧନ ପାଇଁ ହିଁ ଚଢଉ ବା ଆକ୍ରମଣ କରିଥାନ୍ତି । ବିଦେଶରୁ ମଧ୍ୟ ଧନ ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ, ସେ ସମୟରେ ଭାରତରେ ବହୁତ ଧନ ଥିଲା । କିନ୍ତୁ ମାୟା ରାବଣ ଏବେ ଭାରତକୁ ମୂଲ୍ୟହୀନ କରିଦେଇଛି । ବାବା ଆସି ପୁଣି ହୀରାତୁଲ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ଶିବବାବାଙ୍କୁ କେହି ବି ଜାଣିନାହାନ୍ତି । ତାଙ୍କୁ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ବୋଲି କହିଦେଉଛନ୍ତି, ଏକଥା କହିବା ମଧ୍ୟ ଭୁଲ୍ । ଜୀବନରୂପୀ ନୌକାକୁ ପାରି କରୁଥିବା ସତ୍ଗୁରୁ ମଧ୍ୟ ଜଣେ ଅଟନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ବୁଡାଇଲାବାଲା ଅନେକ ଅଛନ୍ତି । ସମସ୍ତେ ବର୍ତ୍ତମାନ ବିକାର ରୂପୀ ସାଗରରେ ବୁଡି ରହିଛନ୍ତି, ସେଥିପାଇଁ ତ କହୁଛନ୍ତି ଯେ, ଏହି ଅସାର ସଂସାର, ବିଷୟ ସାଗରରୁ ସେ ପାରିକୁ ନେଇଚାଲ, ଯେଉଁଠାରେ କ୍ଷୀର ସାଗର ରହିଛି । ଗାୟନ ମଧ୍ୟ କରାଯାଏ ଯେ, ବିଷ୍ଣୁ କ୍ଷୀର ସାଗରରେ ରହୁଥିଲେ । ସ୍ୱର୍ଗକୁ କ୍ଷୀର ସାଗର କୁହାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ନାରାୟଣ ରାଜତ୍ୱ କରୁଥିଲେ । ବାକି ଏପରି ନୁହେଁ ଯେ, ବିଷ୍ଣୁ କ୍ଷୀର ସାଗରରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ । କିନ୍ତୁ ଦୁନିଆର ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତ ଗୋଟିଏ ବଡ ପୋଖରୀ କରି ମଝିରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ରଖିଥାନ୍ତି । ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ଲମ୍ବା ଚଉଡା କରି ତିଆରି କରିଥାନ୍ତି । ବାସ୍ତବରେ ତ ଲକ୍ଷ୍ମୀ-ନାରାୟଣ ଏତେ ବଡ ନୁହଁନ୍ତି । ଅଧିକରୁ ଅଧିକ ୬ ଫୁଟ ହେବେ । ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ବହୁତ ବଡ ବଡ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରିଥାନ୍ତି । ରାବଣର କେତେ ବଡ ବଡ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରୁଛନ୍ତି । ନାମ ବଡ, ତେଣୁ ଚିତ୍ର ମଧ୍ୟ ବଡ ତିଆରି କରୁଛନ୍ତି । ଯଦିଓ ବାବାଙ୍କର ନାମ ବଡ କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଚିତ୍ର ଛୋଟ । ଏଠାରେ ବୁଝାଇବା ପାଇଁ ଏତେ ବଡ ରୂପ ଦେଇଛନ୍ତି । ବାବା କହୁଛନ୍ତି - ମୋର ରୂପ ଏତେ ବଡ ନୁହେଁ । ଯେପରି ଆତ୍ମା ଛୋଟ ସେହିପରି ମୁଁ ପରମାତ୍ମା ମଧ୍ୟ ତାରା ସଦୃଶ ଅଟେ । ସେଥିପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ପରମ ଆତ୍ମା କୁହାଯାଏ, ସିଏ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ । ତାଙ୍କ ପାଖରେ ହିଁ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଭରି ରହିଛି, ସେଥିପାଇଁ ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ଗାୟନ କରାଯାଇଛି ଯେ, ସିଏ ମନୁଷ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିର ବୀଜରୂପ, ଜ୍ଞାନର ସାଗର, ଚୈତନ୍ୟ ଆତ୍ମା ଅଟନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ସିଏ ସେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନ ଶୁଣାଇବେ ଯେତେବେଳେ କି କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିୟର ଆଧାର ନେବେ । ଯେପରି ଛୋଟ ପିଲା ତାର ଛୋଟ କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିପାରେ ନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ସିଏ ବଡ ହୁଏ ସେତେବେଳେ ଶାସ୍ତ୍ର ଆଦି ଦେଖି ପୂର୍ବର ସଂସ୍କାର ଗୁଡିକର ସ୍ମୃତି ଆସିଯାଏ । ବାବା ପିଲାମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଉଛନ୍ତି - ମୁଁ ପୁନର୍ବାର ୫ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ତୁମକୁ ସେହି ରାଜଯୋଗ ଶିଖାଇବାକୁ ଆସିଛି । କୃଷ୍ଣ କୌଣସି ରାଜଯୋଗ ଶିଖାଇନଥିଲେ । ସିଏ ତ ପ୍ରାରବ୍ଧ ଭୋଗ କରିଥିଲେ । ୮ ଜନ୍ମ ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶୀ, ୧୨ ଜନ୍ମ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀ ପୁଣି ୬୩ ଜନ୍ମ ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ରବଂଶୀ ହେଲେ । ଏବେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଏହା ଅନ୍ତିମ ଜନ୍ମ ଅଟେ । କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟ ଏବେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଶୁଣୁଛି । ତୁମେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୁଣୁଛ । ଏହା ହେଲା ସଙ୍ଗମଯୁଗୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ବର୍ଣ୍ଣ । ପୁଣି ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣରୁ ଯାଇ ଦେବତା ହେବ । ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧର୍ମ, ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶୀ ଦେବତା ଧର୍ମ ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମ, ଏହି ତିନିଟି ଧର୍ମର ଧର୍ମସ୍ଥାପକ ଏକମାତ୍ର ପରମପିତା ପରମାତ୍ମା ହିଁ ଅଟନ୍ତି । ତେବେ ତିନୋଟିଯାକର ଶାସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ ହେବା ଦରକାର । ଅଲଗା ଅଲଗା କୌଣସି ଶାସ୍ତ୍ର ନାହିଁ । ବ୍ରହ୍ମା ଯିଏକି ସମସ୍ତଙ୍କର ପିତା ଅଟନ୍ତି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଜାପିତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ତାଙ୍କର ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଶାସ୍ତ୍ର ନାହିଁ । ଏକମାତ୍ର ଗୀତାରେ ହିଁ ଭଗବାନୁବାଚ ରହିଛି । ବ୍ରହ୍ମା ଭଗବାନୁବାଚ ନୁହେଁ । ଏହା ହେଲା ଶିବ ଭଗବାନୁବାଚ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଯିଏକି ଶୂଦ୍ରମାନଙ୍କୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରି ବ୍ରାହ୍ମଣ କରିଥାଆନ୍ତି । ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ହିଁ ଦେବତା ହେଉଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଫେଲ୍ ହୋଇଯାଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ହେଉଛନ୍ତି । ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଇକଳା କମ୍ ଥାଏ । ବାବା କେତେ ଭଲ ଭାବରେ ବୁଝାଉଛନ୍ତି । ସର୍ବୋଚ୍ଚ ହେଉଛନ୍ତି ପରମପିତା ପରମାତ୍ମା ପୁଣି ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶଙ୍କର, ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ କୁହାଯିବ ନାହିଁ । ଯେଉଁମାନେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ହେଉଛନ୍ତି ସେହିମାନେ ପୁଣି କନିଷ୍ଠ ହେଉଛନ୍ତି । ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଭିତରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ହେଉଛନ୍ତି ଲକ୍ଷ୍ମୀ-ନାରାୟଣ, ଯାହାଙ୍କର ମନ୍ଦିର ମଧ୍ୟ ରହିଛି । କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ମହିମାକୁ କେହି ଜାଣିନାହାନ୍ତି । କେବଳ ପୂଜା କରି ଚାଲିଛନ୍ତି । ଏବେ ତୁମେ ପୂଜାରୀରୁ ପୂଜ୍ୟ ହେଉଛ । ମାୟା ପୁଣି ତୁମକୁ ପୂଜାରୀ କରିଦେଉଛି । ଡ୍ରାମା ଏହିପରି ତିଆରି ହୋଇଛି । ଯେତେବେଳେ ନାଟକ ପୁରା ହୁଏ ସେତେବେଳେ ମୋତେ ଆସିବାକୁ ପଡିଥାଏ । ପୁଣି ବୃଦ୍ଧି ହେବା ମଧ୍ୟ ଆପେ ଆପେ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ । ତୁମମାନଙ୍କୁ ଆସି ନିଜ ନିଜର ଅଭିନୟର ପୁନରାବୃତ୍ତି କରିବାକୁ ହେବ । ଏହି କଥା ପରମପିତା ପରମାତ୍ମା ନିଜେ ବସି ବୁଝାଉଛନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କର ଜୟନ୍ତୀ ଭକ୍ତିମାର୍ଗରେ ପାଳନ କରିଥାନ୍ତି । ଏହିପରି ପାଳନ ମଧ୍ୟ କରି ଚାଲିବେ । ସ୍ୱର୍ଗରେ ତ କାହାର ଜୟନ୍ତୀ ପାଳନ କରନ୍ତି ନାହିଁ । କୃଷ୍ଣ, ରାମ ଆଦିଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଜୟନ୍ତୀ ପାଳନ କରିବେ ନାହିଁ । ସେମାନେ ତ ନିଜେ ସାକାର ରୂପରେ ଥିବେ । ଏମାନେ ତ ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲେ, ସେଥିପାଇଁ ପାଳନ କରୁଛନ୍ତି । ସେଠାରେ ସବୁ ବର୍ଷ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଜନ୍ମଦିନ ପାଳନ କରିବେ ନାହିଁ । ସେଠାରେ ତ ସମସ୍ତେ ସର୍ବଦା ଖୁସିରେ ରହିବେ, ତେଣୁ ଜନ୍ମଦିନ କାହିଁକି ପାଳନ କରିବେ! ସେଠାରେ ପିଲାମାନଙ୍କର ନାମ ମାତା ପିତା ହିଁ ରଖୁଥିବେ ନା । ଗୁରୁ ତ ସେଠାରେ ରହିବେ ନାହିଁ । ବାସ୍ତବରେ ଏହି କଥାର ଜ୍ଞାନ ଓ ଯୋଗ ସହିତ କୌଣସି ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ । ବାକି ସେଠାରେ କଣ ନୀତି ନିୟମ ଅଛି, ତାହା ପଚାରିବାକୁ ପଡିଥାଏ, ଏମିତି ତ ବାବା କହିଦେବେ, ନହେଲେ ସେଠାରେ ଯେଉଁ କାଇଦା ଥିବ ତାହା ହିଁ ଚାଲିବ, ତୁମର ପଚାରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ । ପ୍ରଥମେ ତୁମେମାନେ ପରିଶ୍ରମ କରି ନିଜର ପଦ ତ ପ୍ରାପ୍ତ କରିନିଅ । ପ୍ରଥମେ ଯୋଗ୍ୟ ତ ହୁଅ, ତାପରେ ପଚାରିବ । ଡ୍ରାମାରେ ତ କୌଣସି ନା କୌଣସି ନିୟମ ଥିବ ନା । ଆଚ୍ଛା

ମିଠା ମିଠା ସିକିଲଧେ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମାତା-ପିତା, ବାପଦାଦାଙ୍କର ମଧୁର ସ୍ନେହଭରା ସ୍ମୃତି ଏବଂ ସୁପ୍ରଭାତ । ଆତ୍ମିକ ପିତାଙ୍କର ଆତ୍ମିକ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ନମସ୍ତେ ।

ଧାରଣା ପାଇଁ ମୁଖ୍ୟ ସାର :
(୧) ନିଜକୁ ନିରାକାର ଆତ୍ମା ମନେ କରି ନିରାକାର ବାବାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇବାକୁ ହେବ, କୌଣସି ବି ଦେହଧାରୀଙ୍କୁ ନୁହେଁ । ମରଜୀବା ହୋଇ ପୁରୁଣା କଥା ଗୁଡିକୁ ବୁଦ୍ଧିରୁ ଭୁଲିଯିବାକୁ ହେବ ।

(୨) ବାବାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପନା କରାଯାଇଥିବା ଯଜ୍ଞରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱାହା ହେବାକୁ ପଡିବ । ଶୁଦ୍ରମାନଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧର୍ମରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ କରିବା ପାଇଁ ସେବା କରିବାକୁ ହେବ ।

ବରଦାନ:-
ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଦିନଚର୍ଯ୍ୟା ଏବଂ ବାବାଙ୍କର ସଂଗ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତ୍ୟେକ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ କରୁଥିବା ବିଶ୍ୱକଲ୍ୟାଣକାରୀ ଆତ୍ମା ହୁଅ ।

ଦୁନିଆରେ ଯେଉଁ ବଶିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଅଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କର ଦିନଚର୍ଯ୍ୟା ପୂର୍ବରୁ ହିଁ ସେଟିଂଗ୍ ଅର୍ଥାତ୍ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୋଇ ରହିଥାଏ । କୌଣସି ବି କାର୍ଯ୍ୟ ସେତେବେଳେ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ହୋଇଥାଏ, ଯେତେବେଳେ ଦିନଚର୍ଯ୍ୟା ସଠିକ୍ ଭାବରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୋଇଥାଏ, କାରଣ ଦିନଚର୍ଯ୍ୟାର ସେଟିଂଗ୍ ଦ୍ୱାରା ସମୟ ଏବଂ ଶକ୍ତି ନଷ୍ଟ ହୋଇନଥାଏ, ତାଦ୍ୱାରା ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଗୋଟିଏ ସମୟରେ ଦଶଟା କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିଥାଏ । ତେଣୁ ତୁମେ ବିଶ୍ୱକଲ୍ୟାଣକାରୀ ଦାୟିତ୍ୱ ସମ୍ପନ୍ନ ଆତ୍ମାମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସଫଳତା ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ନିଜର ଦିନଚର୍ଯ୍ୟାକୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କର ଏବଂ ବାବାଙ୍କ ସହିତ ସର୍ବଦା ଯୁଗଳ ରୂପରେ ରୁହ । ହଜାର ଭୁଜାବାଲା ତୁମ ସାଥୀରେ ଅଛନ୍ତି ତେଣୁ ଗୋଟିଏ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ହଜାରେ କାର୍ଯ୍ୟ ସଠିକ୍ ଭାବରେ କରିପାରିବ ।

ସ୍ଲୋଗାନ:-
ସର୍ବ ଆତ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରତି ଶୁଦ୍ଧ ସଂକଳ୍ପ କରିବା ହିଁ ବରଦାନୀ ମୂରତ ହେବା ।