10.07.26 Morning Odia Murli Om Shanti BapDada Madhuban
“ମିଠେ ବଚ୍ଚେ:- ବାବା
ଆସିଛନ୍ତି ତୁମ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କର ଅବିନାଶୀ ଜ୍ଞାନ ରତ୍ନରେ ବୁଦ୍ଧିରୂପୀ ଝୋଲି ଭରିବା ପାଇଁ, ଏହି
ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ଜ୍ଞାନର ରତ୍ନର ମୂଲ୍ୟ ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ।”
ପ୍ରଶ୍ନ:-
ଗୁପ୍ତଦାନର ଏତେ
ଅଧିକ ମହତ୍ୱ କାହିଁକି ରହିଛି?
ଉତ୍ତର:-
କାହିଁକି ନା ବାବା ଏହି ସମୟରେ ତୁମକୁ ଗୁପ୍ତ ଜ୍ଞାନ ରତ୍ନର ଦାନ ଦେଉଛନ୍ତି, ଏହାକୁ ଦୁନିଆ
ଜାଣିନାହିଁ, ପୁଣି ତୁମେମାନେ ଏହି ସବୁ ଜ୍ଞାନରତ୍ନ ଗୁଡିକୁ ଦାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ବିଶ୍ୱର ରାଜତ୍ୱ
ପ୍ରାପ୍ତ କରୁଛ । ଏହା ମଧ୍ୟ ଗୁପ୍ତ ଅଟେ, ନା କୌଣସି ଯୁଦ୍ଧ, ନା କୌଣସି ଗୋଳାବାରୁଦ ଆଦି, ନା
କୌଣସି ଖର୍ଚ୍ଚ ହେଉଛି । ଗୁପ୍ତ ରୀତିରେ ବାବା ତୁମକୁ ରାଜ୍ୟଭାଗ୍ୟ ଦାନ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେଇଥିପାଇଁ
ଗୁପ୍ତଦାନର ବହୁତ ମହତ୍ୱ ରହିଛି ।
ଓମ୍ ଶାନ୍ତି ।
ଡବଲ ଓମ୍ ଶାନ୍ତି । ଗୋଟିଏ ଓମ୍ ଶାନ୍ତି ଶିବବାବା କହୁଛନ୍ତି, ଆଉ ଗୋଟିଏ ବ୍ରହ୍ମା ଦାଦା
କହୁଛନ୍ତି । ଦୁଇଜଣଙ୍କର ସ୍ୱଧର୍ମ ହେଲା ଶାନ୍ତି । ଦୁଇଜଣଯାକ ଶାନ୍ତିଧାମ ନିବାସୀ ଅଟନ୍ତି ।
ତୁମେ ସନ୍ତାନମାନେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତିଧାମର ନିବାସୀ ଅଟ । ନିରାକାରୀ ଦେଶରେ ରହିଲାବାଲା ସାକାରୀ ଦେଶକୁ
ଅଭିନୟ କରିବା ପାଇଁ ଆସିଛ କାରଣ ଏହା ଡ୍ରାମା ଅଟେ ନା । ଉପରୁ ନେଇ ତଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମମାନଙ୍କ
ବୁଦ୍ଧିରେ ଡ୍ରାମାର ଆଦି-ମଧ୍ୟ-ଅନ୍ତର ଜ୍ଞାନ ଭରି ହୋଇ ରହିଛି । ଉଚ୍ଚରୁ ଉଚ୍ଚ ହେଲେ ଭଗବାନ
ତାଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେ । ଏହିସବୁ କଥାକୁ ଭଲ ଭାବରେ ବୁଝ । ତୁମ ବ୍ୟତୀତ ଏହି ଜ୍ଞାନ
ଆଉ କାହା ପାଖରେ ନାହିଁ । ତୁମେ ଈଶ୍ୱରୀୟ ସ୍କୁଲରେ ପାଠ ପଢୁଛ । ଭଗବାନଉବାଚ, ଭଗବାନ ତ ଜଣେ ହିଁ
ଅଟନ୍ତି । କୌଣସି ୧୦-୨୦ ଜଣ ଭଗବାନ ନାହାଁନ୍ତି । ଯେତେ ବି ସବୁ ଧର୍ମାବଲମ୍ବୀ ଅଛନ୍ତି, ସେଥିରେ
ଯେତେ ଆତ୍ମା ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କର ପିତା ଜଣେ ହିଁ ଅଟନ୍ତି । ପୁଣି ସେହି ପିତା ଯେତେବେଳେ ସୃଷ୍ଟି
ରଚନା କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ କୁହାଯାଏ ପ୍ରଜାପିତା ବ୍ରହ୍ମା । ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଜାପିତା
କୁହାଯିବ ନାହିଁ । ପ୍ରଜା ତ ଜନ୍ମ ମରଣରେ ଆସିଥା’ନ୍ତି । ଆତ୍ମା ସଂସ୍କାର ଆଧାରରେ ଜନ୍ମ ମରଣରେ
ଆସିଥାଏ । ପୁଣି ପ୍ରଜାପିତା ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ । ଗାୟନ ରହିଛି - ପରମପିତା ପରମାତ୍ମା
ପ୍ରଜାପିତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟିର ରଚନା କରିଥା’ନ୍ତି । ତାଙ୍କୁ ଡାକିଥା’ନ୍ତି ହିଁ ହେ
ପତିତ-ପାବନ ଆସ । ଯେତେବେଳେ ଦୁନିଆ ପତିତ ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ତାର ଶେଷ ସମୟ ଆସିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ହିଁ
ବାବା ଆସିଥାନ୍ତି ପତିତରୁ ପାବନ କରିବା ପାଇଁ । ଏବେ ତୁମେ ଜାଣିଗଲଣି - ବାବା କଳ୍ପରେ ଥରେ
ମାତ୍ର ଆସିଥା’ନ୍ତି ଆଉ କେବେ ଆସି ହିଁ ନ ଥା’ନ୍ତି । ଏବେ ତୁମକୁ ସାରା ଜ୍ଞାନ ମିଳିଯାଇଛି ।
ତୁମେମାନେ ଡ୍ରାମାର ଅଭିନେତା ଅଟ ନା । ଡ୍ରାମାର ଅଭିନେତାମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତଙ୍କର ଅଭିନୟ ବିଷୟରେ
ଜ୍ଞାନ ରହିବା ଦରକାର ଯେ କ’ଣ-କ’ଣ ଅଭିନୟ ସବୁ ରହିଛି । ସେଗୁଡିକ ହେଲା ଅଳ୍ପ ସମୟର ଛୋଟ ଛୋଟ
ପାର୍ଟ (ଡ୍ରାମା), ସେମାନଙ୍କର ଅଭିନୟ ତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଣାପଡିଯାଏ । ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଡ୍ରାମା ଦେଖି କରି
ଆସୁଛ । ଯଦି ଚାହିଁବ ତେବେ ତାକୁ ଲେଖି ପାରିବ, ମନେ ପକାଇ ପାରିବ । ତାହା ତ ଛୋଟିଆ ଡ୍ରାମା
ହୋଇଥାଏ । ଏହା ତ ବହୁତ ବଡ ବେହଦର ଡ୍ରାମା ଅଟେ, ଯାହାକୁ ତୁମେ ସତ୍ୟଯୁଗଠାରୁ ନେଇ କଳିଯୁଗ ଅନ୍ତ
ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜାଣିଛ । ଏବେ ତୁମେ ପିଲାମାନେ ଜାଣିଛ ଆମକୁ ବେହଦ ପିତାଙ୍କଠାରୁ ବେହଦର ସମ୍ପତ୍ତି
ମିଳୁଛି । ପୁଣି ହଦର ପିତାଙ୍କଠାରୁ ହଦର ବର୍ସା, ହଦର ପ୍ରପର୍ଟି ମିଳୁଛି । ବାବା ବୁଝାଇଥିଲେ
ଦ୍ୱାପର-କଳିଯୁଗରେ ଯେଉଁମାନେ ରାଜା ହେଉଛନ୍ତି ସେମାନେ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ଦାନପୁଣ୍ୟ ଆଦି କରିବା
ଦ୍ୱାରା ଗୋଟିଏ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ରାଜା ହୋଇଥାନ୍ତି । ଏପରି ନୁହେଁ ଯେ ସେମାନେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମରେ
ମଧ୍ୟ ରାଜା ହେବେ । ତୁମେମାନେ ଯିଏକି ସତ୍ୟଯୁଗରେ ରାଜା ମହାରାଜା ଥିଲ । ଏପରି ଭାବ ନାହିଁ ଯେ
ତୁମର ରାଜତ୍ୱ କୁଆଡେ ଚାଲିଯାଇଥାଏ । ପୁଣି ଯେତେବେଳେ ଭକ୍ତିମାର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥାଏ ସେତେବେଳେ
ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଯଦି ଅଧିକ ଦାନପୁଣ୍ୟ କରିଥା’ନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ଭାଗ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ
କରିଥାନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ପୁଣି ବିକାରୀ ରାଜା ହୋଇଯାଆନ୍ତି । ତୁମେମାନେ ହିଁ ଯେଉଁମାନେ କି
ପୂଜ୍ୟ ଥିଲ ସେହିମାନେ ହିଁ ପୁଣି ପୂଜାରୀ ହୋଇଯାଇଛ । ତଥାପି ବି ସୁଖ ତ ରହିଥାଏ । ଦୁଃଖ ତ କେବଳ
ବର୍ତ୍ତମାନ ହିଁ ମିଳୁଛି । ଏବେ ତମୋପ୍ରଧାନ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ସୁଖ ମିଳୁଛି, ଏଠାରେ କୌଣସି
ଲଢେଇ-ଝଗଡାର କଥା ନାହିଁ । ଏସବୁ ତ ପରେ ହୋଇଥାଏ ଯେତେବେଳେ ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ସଂଖ୍ୟାରେ
ହୋଇଯାଇଥାଆନ୍ତି ସେତେବେଳେ ଲଢେଇ ଆଦି ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯାଇଥାଏ । ତୁମ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ତ ସତ୍ୟଯୁଗ,
ତ୍ରେତା, ଦ୍ୱାପରରେ ମଧ୍ୟ ସୁଖ ମିଳିଥାଏ । ଯେତେବେଳେ ତମୋପ୍ରଧାନ ଅବସ୍ଥା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥାଏ,
ସେତେବେଳେ କିଛି କିଛି ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ ହୋଇଥାଏ । ଏବେ ତ ତମୋପ୍ରଧାନ ଅବସ୍ଥା ହିଁ ଅଟେ । ବାବା
ବୁଝାଉଛନ୍ତି ଏହା ତ ତମୋପ୍ରଧାନ ଦୁନିଆ । ତୁମେ ଜାଣିଛ ଏହା ବେହଦର ଡ୍ରାମା ଅଟେ, ଏଥିରୁ କେହି
ବି ମୁକୁଳି ପାରିବେ ନାହିଁ । ମନୁଷ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ଦୁଃଖରେ ବିବ୍ରତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି ସେତେବେଳେ
କହିଥାଆନ୍ତି ଭଗବାନ ଏପରି ଖେଳ କାହିଁକି ରଚନା କରିଛନ୍ତି । ଯଦି ଭଗବାନ ରଚନା କରି ନ ଥାନ୍ତେ
ତେବେ ଦୁନିଆ ହିଁ ନ ଥାନ୍ତା । କିଛି ବି ନ ଥାଆନ୍ତା । ରଚୟିତା ଏବଂ ରଚନା ତ ଅଛନ୍ତି ନା । ସେ
ବିଷୟରେ ବିସ୍ତୃତ ଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟ ରହିଛି, ସତ୍ୟଯୁଗ ଠାରୁ ନେଇ କଳିଯୁଗ ଅନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଉ ଅଳ୍ପ
ଦିନ ବାକି ଅଛି । ତୁମେମାନେ ମଧ୍ୟ ବାସ୍ତବରେ ଦେଖିବ । ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ତ ଦେଖାଇବି ନାହିଁ । ୫
ହଜାର ବର୍ଷର ଚକ୍ର ଶେଷ ହେବା ପାଇଁ ଆଉ ଅଳ୍ପ ସମୟ ବାକି ଅଛି । ସେତେବେଳର ଦୃଶ୍ୟ ଏବେଠାରୁ ତ
ଦେଖିବାକୁ ଦିଆଯିବ ନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ହେବ ସେତେବେଳେ ତାକୁ ସାକ୍ଷୀ ହୋଇ ଦେଖିବ । ଯାହା ହେବାର
ଅଛି ତାହା କଳ୍ପ ପୂର୍ବ ସଦୃଶ ହେବ । ଏହା ତ ତୁମେ ଦେଖୁଛ ଯେ କିପରି ସବୁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଚାଲିଛି ।
ବିନାଶ ତ ନିଶ୍ଚିତ ହେବ । ସବୁ ପ୍ରକାରର ପ୍ରସ୍ତୁତି ଚାଲିଛି । ସେଗୁଡିକ ପ୍ରଥମରୁ ହିଁ ଡ୍ରାମାରେ
ନିଧାର୍ଯ୍ୟ ରହିଛି । ବିନାଶ ନିଶ୍ଚିତ ହେବ । ଏବେ ତୁମମାନଙ୍କୁ ବାବା ବୁଝାଉଛନ୍ତି -
ତୁମମାନଙ୍କର ଆତ୍ମା ଯାହାକି ତମୋପ୍ରଧାନ ହୋଇଯାଇଛି, ତାକୁ ମଧ୍ୟ ଏହିଠାରେ ସତ୍ତ୍ୱପ୍ରଧାନ
କରିବାକୁ ହେବ । ଏକଥା ତୁମେ ବର୍ତ୍ତମାନ ବୁଝୁଛ ।
ବାବା ଗୁପ୍ତ ରୂପରେ ଆସୁଛନ୍ତି ଗୁପ୍ତ ରୂପରେ ହିଁ ତୁମକୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଉଛନ୍ତି । ଦୁନିଆରେ କେହି
ଏକଥା ଜାଣିନାହାଁନ୍ତି । ଗୁପ୍ତ ରୀତିରେ ବିଶ୍ୱର ରାଜ୍ୟ ନେଉଛ, ସେଥିରେ କୌଣସି ପ୍ରକାରର
ଗଣ୍ଡଗୋଳ ହେଉନାହିଁ । ବିଲକୁଲ୍ ହିଁ ଗୁପ୍ତ ଦାନ କୁହାଯାଏ ନା । ବାବା ଆସି ପିଲାମାନଙ୍କୁ
ଅବିନାଶୀ ଜ୍ଞାନ ରତ୍ନର ଗୁପ୍ତ ଦାନ ଦେଉଛନ୍ତି, ବାବା ମଧ୍ୟ କେତେ ଗୁପ୍ତ ଅଟନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ କେହି
ଜାଣିନାହାଁନ୍ତି । ଏମାନେ ସବୁ କୁଆଡେ ଯାଉଛନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାକୁମାର-କୁମାରୀମାନେ କ’ଣ କରୁଛନ୍ତି
କେହି କିଛି ଜାଣିନାହାଁନ୍ତି । ତୁମେ ପିଲାମାନେ ଜାଣିଛ ବାବା କେତେ ଗୁପ୍ତ ଅଟନ୍ତି । ତୁମ
ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତରେ ବିଶ୍ୱର ମାଲିକ କରୁଛନ୍ତି । ନା କୌଣସି ଲଢେଇ, ନା କୌଣସି ଗୋଳା ବାରୁଦ,
ନା କୌଣସି ଖର୍ଚ୍ଚ । ଏଠାରେ ତ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଗାଁ କୁ ଦଖଲ କରିବା ପାଇଁ ହିଁ କେତେ ଝଗଡା, ମାଡଗୋଳ
ହୋଇଯାଉଛି । ତେବେ ବାବା ଆସି ଗୁପ୍ତ ଦାନ ଦେଉଛନ୍ତି । ଅବିନାଶୀ ଜ୍ଞାନରତ୍ନରେ ତୁମର ଝୋଲୀ ଭରି
ଦେଉଛନ୍ତି । କହୁଛନ୍ତି ହେ ଶିବ ଭୋଳାଭଣ୍ଡାରୀ ଆମର ଝୋଲୀ ଭରିଦିଅ ।
ତୁମେ ଜାଣିଛ ଶିବବାବା ଆମର ଅବିନାଶୀ ଜ୍ଞାନ ରତ୍ନରେ ବୁଦ୍ଧିରୂପୀ ଝୁଲାମୁଣୀ ଭରି ଦେଉଛନ୍ତି ।
ତେବେ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ରତ୍ନ ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କାର ମୂଲ୍ୟ ଅଟେ । ତୁମେ କେତେ ରତ୍ନ ଦାନ କରୁଛ । ପୁଣି
ତୁମେମାନେ କେତେ ଦାନୀ ହେଉଛ । ତାହା ମଧ୍ୟ ଗୁପ୍ତ ଅଟେ । ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କେତେ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର,
କେତେ ଭୂଜା ସବୁ ଦେଇଦେଇଛନ୍ତି । ବାସ୍ତବରେ ସେସବୁ କିଛି ବି ନାହିଁ । ସତ୍ୟଯୁଗରେ
ଦେବତାମାନଙ୍କର ଏତେ ଗୁଡିଏ ହାତ ତ ନ ଥାଏ । କଳିଯୁଗରେ କେତେ ପ୍ରକାରର ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଦେଇ
ଦେଇଛନ୍ତି । ବିନାଶ ପାଇଁ ତ ବମ୍ ସବୁ ଅଛି ତେବେ ପୁଣି ଖଣ୍ଡା, ଧନୁଶର ଆଦି କ’ଣ କରିବେ । ତୁମେ
କହୁଛ ଜ୍ଞାନର ଖଡ୍ଗ, ଜ୍ଞାନର ତରବାରୀ ତେଣୁ ସେମାନେ ଏହାକୁ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ବୋଲି ବୁଝି
ନେଇଛନ୍ତି । ବାସ୍ତବରେ ସେସବୁ କିଛି ବି ନୁହେଁ । ତୁମକୁ ତ ଗୁପ୍ତ ଦାନ ମିଳୁଛି । ପୁଣି ତୁମେ
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତଦାନ ଦେଉଛ । ତୁମେ ଜାଣିଛ ବାବା ଆମକୁ ଶ୍ରୀମତ ଦେଉଛନ୍ତି, ଶ୍ରୀମତ କେବଳ
ଭଗବାନଙ୍କର ହିଁ ଅଟେ । ତୁମେ ଜାଣିଛ ଆମେ ନରରୁ ନାରାୟଣ ହେବା ପାଇଁ ଆସିଛୁ । ତାଙ୍କୁ ସର୍ବଗୁଣ
ସମ୍ପନ୍ନ, ୧୬ କଳା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୈବୀଗୁଣଧାରୀ କୁହାଯାଏ । ଦୈବୀଗୁଣ କେବଳ ସେହି
ଦେବୀ-ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଥାଏ, ପୁଣି ଧୀରେ ଧୀରେ କଳା କମି କମିଯାଏ । ଯେପରି ପୂର୍ଣ୍ଣ
ଚନ୍ଦ୍ରମାର ଆଲୋକ ବହୁତ ଭଲ ଥାଏ ପୁଣି ଧୀରେ ଧୀରେ କମିଯାଏ । କମି କମି ଚାଲିଥାଏ । ବାକି ଏକଦମ୍
ପତଳା ରେଖା ସଦୃଶ ରହିଥାଏ । ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମାପ୍ତ ହୋଇଯାଏ ନାହିଁ । ଗାର ଭଳି ନିଶ୍ଚିତ ରହିଥାଏ
ଯାହାକୁ ଅମାବାସ୍ୟା କୁହାଯାଏ । ଏବେ ତୁମର ହେଲା ବେହଦର କଥା । ତୁମେ ୧୬ କଳା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛ
। ଦେଖାଉଛନ୍ତି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୁଖରେ ମାତାମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଦେଖିଥିଲେ । ଏସବୁ ହେଲା ସାକ୍ଷାତ୍କାରର
କଥା, ଯାହାର ଜ୍ଞାନ ବାବା ଆସିଦେଉଛନ୍ତି । ଏବେ ତୁମକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାର ଅଛି । ମାୟାର
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗ୍ରହଣ ଲାଗିଯାଇଛି । ବାକି ଯାଇ ଧାରଟିଏ ରହିଥାଏ, ସିଢିରେ ଖସି ଖସି ଆସିଛ । ବାକି
ସିଢିରେ ଖସିବାକୁ ହେବ, ତେବେ ଯାଇ ପୁଣି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଫେରିଯିବାକୁ ହେବ । ତୁମେ ତ ଏବେ ଅଳ୍ପ
ସଂଖ୍ୟାରେ ଅଛ । ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ତୁମର ବୃଦ୍ଧି ହେବ । ପାଠପଢାରେ ବହୁତ ପିଲା ପାସ୍ ହୋଇ ନ ଥା’ନ୍ତି
। ତୁମର ସେଣ୍ଟର ଗୁଡିକ ମଧ୍ୟ ଧୀରେ ଧୀରେ ବୃଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରି ଚାଲିଛନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସମୟ
ନିକଟତର ହୋଇଯିବ ସେତେବେଳେ ଯାଇ ବୁଝିବେ ଏମାନଙ୍କ ପାଖରେ କ’ଣ ଅଛି ଯେ ଦିନକୁ ଦିନ ବୃଦ୍ଧି
ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ ଚାଲିଛି । ଏବେ କହୁଛନ୍ତି ଆମେ ଭାବିଥିଲୁ ଏମାନଙ୍କ ସଂସ୍ଥା ଆଉ କେତେ ଦିନ
ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିବ, ବନ୍ଦ ହୋଇଯିବ । ଆରମ୍ଭ ସମୟରେ ଏହି ଭୟରେ ବହୁତ ପିଲା ପଳାଇଗଲେ । କିଏ ଜାଣେ
କ’ଣ ହେବ! ନା ଏଠିକାର ହେବୁ, ନା ସେଠିକାର ହେବୁ, ଏହା ଅପେକ୍ଷା ପଳାଇ ଯିବା ଭଲ । ସେତେବେଳେ
ଚାଲିଗଲେ ପୁଣି ସେମାନଙ୍କ ଭିତରୁ କେହି କେହି ଏବେ ଆସୁଛନ୍ତି । ବାବା ଆସି କେତେ ସହଜ ରୀତିରେ
ବୁଝାଉଛନ୍ତି । ଏହି ଅବଳାମାନଙ୍କୁ, ଅହଲ୍ୟାମାନଙ୍କୁ କୌଣସି କଷ୍ଟ ଦେଉ ନାହାଁନ୍ତି । ଏମାନଙ୍କର
ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଧାର ତ ହେବାର ଅଛି ନା । କହୁଛନ୍ତି ବାବା ଆମେ ତ କିଛି ଲେଖାପଢା କରିନାହୁଁ । ବାବା
କହୁଛନ୍ତି ଯଦି କିଛି ନ ପଢିଛ, ତେବେ ବହୁତ ଭଲ । ଶାସ୍ତ୍ର ଆଦି ଯାହା କିଛି ବି ପଢିଛ ସେ ସବୁକୁ
ଭୁଲିଯାଅ । ମୁଁ କିଛି ଅଧିକ ପାଠପଢାଉ ନାହିଁ । କେବଳ କହୁଛି - ମୋତେ ମନେ ପକାଅ ତେବେ ବିଶ୍ୱର
ରାଜ୍ୟଭାଗ୍ୟ ତୁମର । ବାସ୍ ତୁମର ନଉକା ପାର ହୋଇଯିବ । ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ହେଲା ପରେ ବାପା ବୋଲି
କହିଥାଏ । ବାସ୍ ସମ୍ପତ୍ତିର ହକଦାର ହୋଇଯାଇଥାଏ । ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ହକଦାର ହୋଇଯାଉଛ ।
ବାପଦାଦାଙ୍କୁ ୟାଦ କଲ ଏବଂ ରାଜଧାନୀ ତୁମର ହୋଇଗଲା ସେଥିପାଇଁ ଗାୟନ ଅଛି - ଗୋଟିଏ ସେକେଣ୍ଡରେ
ଜୀବନମୁକ୍ତି । ସାହୁକାର ଲୋକମାନଙ୍କର ଶେଷ ସମୟରେ ପାର୍ଟ ରହିଛି । ପ୍ରଥମେ ଗରିବମାନଙ୍କର ପାଳି
। ସେମାନେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆପେ ଆପେ ଆସିବେ । ଦଳିତମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଧାର ହେବାର ଅଛି । ଶବରୀର
ମଧ୍ୟ ଗାୟନ ରହିଛି । କହୁଛନ୍ତି ରାମ ଶବରୀର କୋଳି ଖାଇଥିଲେ । ବାସ୍ତବରେ ରାମ ବି ନୁହଁନ୍ତି କି
ଶିବବାବା ବି ନୁହଁନ୍ତି । ହଁ ହୋଇପାରେ ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ପଡିପାରେ । ଶବରୀ ଆଦି ଆସିବେ
। ଧରିନିଅ ଟୋଲୀ ଆଦି କିଛି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ନେଇଆସିଲେ ତେବେ ମନା କିପରି କରିବା । ଶବରୀ ବେଶ୍ୟା
ଇତ୍ୟାଦି ଯଦି ଶ୍ରଦ୍ଧା ପୂର୍ବକ କିଛି ନେଇଆସନ୍ତି, ତେବେ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଖାଇବ । ଶିବବାବା କହୁଛନ୍ତି
ମୁଁ ତ ଖାଇବି ନାହିଁ, ମୁଁ ତ ଅଭୋକ୍ତା ଅଟେ । ତୁମ ପାଖକୁ ସମସ୍ତେ ଆସିବେ । ସରକାର ମଧ୍ୟ
ସାହାଯ୍ୟ କରିବ ଯେ ଏମାନଙ୍କର ଉଦ୍ଧାର କର । ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ଆପେ ଆପେ ପ୍ରେରଣା ଆସିବ । ବାବା
ଗରିବର ବନ୍ଧୁ ଅଟନ୍ତି, ତେଣୁ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଗରିବଙ୍କୁ ବୁଝାଇବା । ଶବରୀମାନଙ୍କ ଭିତରୁ ମଧ୍ୟ କେହି
କେହି ବାହାରିବେ । ଏତେ ବଡ ବୃକ୍ଷ, ଏଥିରେ କେହି ଜଣେ ବି ଦେବୀ-ଦେବତା ଧର୍ମର ହୋଇ ନାହାଁନ୍ତି
ଏବଂ ସମସ୍ତେ ଅନ୍ୟ ଧର୍ମକୁ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି ।
ଏବେ ବାବା କହୁଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତ ଆତ୍ମା ଅଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଅ । ତୁମେ ଦେଖୁଛ
ଦେବୀ-ଦେବତା ଧର୍ମର ଚାରା କିପରି ଲାଗୁଛି । ବ୍ରାହ୍ମଣ କିପରି ହେଉଛନ୍ତି । ଯେଉଁମାନେ
ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶୀ, ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀ ଦେବତା ହୋଇଥିବେ ସେହିମାନେ ଆସିବାକୁ ଲାଗିବେ । ଯଦି ଥରେ ମାତ୍ର ବି
ଶୁଣିଲେ, ତେବେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ନିଶ୍ଚିତ ଆସିବେ । ବାବା ତ କାଶୀ କଲବଟର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଶୁଣାଇଛନ୍ତି
। ଶିବଙ୍କ ଉପରେ ଯାଇ ବଳି ଚଢୁଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କିଛି ତ ମିଳିବା ଦରକାର । ତୁମେ ମଧ୍ୟ
ବଳି ଚଢୁଛ । ରାଜତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ପୁରୁଷାର୍ଥ କରୁଛ । ଭକ୍ତିମାର୍ଗରେ ତ ରାଜତ୍ୱ
କରିବାର ନ ଥାଏ । ଘରକୁ କେହି ବି ଫେରି ଯାଇପାରିବେ ନାହିଁ । ତେଣୁ କ’ଣ ହୁଏ, ସେମାନେ ଯେଉଁ ପାପ
କରିଥା’ନ୍ତି ତାର ଦଣ୍ଡ କାଶୀକଲବଟରେ ଭୋଗ କରି ଚୁକ୍ତ କରିଦେଇଥାଆନ୍ତି । ପୁଣି ନୂଆ କରି ଜନ୍ମ
ମିଳିଥାଏ । ପୁଣି ନୂଆ କରି ପାପ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥାଏ । ବାକି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତ ଏହିଠାରେ ହିଁ ରହିବାକୁ
ପଡିବ । ନମ୍ବର ୱାନରେ ତୁମେ ହିଁ ଅଛ । ତୁମେ ହିଁ ୮୪ ଜନ୍ମ ଭୋଗ କରୁଛ । ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସତ୍ୱ, ରଜୋ,
ତମୋରେ ଆସିବାକୁ ପଡିଥାଏ । ବାବା କହୁଛନ୍ତି ଏହି ସମୟରେ ସାରା ମନୁଷ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ବୃକ୍ଷର
ଜୀର୍ଣ୍ଣଶୀର୍ଣ୍ଣ ଅବସ୍ଥା ହୋଇଯାଇଛି । ମନୁଷ୍ୟ ତ ବିଲ୍କୁଲ୍ ଘୋର ଅନ୍ଧକାର ଭିତରେ
କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ନିଦ୍ରାରେ ଶୋଇ ରହିଛନ୍ତି । ଗୋଟିଏ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ନୁହେଁ, ଅନେକ ଅଛନ୍ତି । ତୁମେ
କେତେ ବି ବୁଝାଉଛ, ଶୁଣୁ ହିଁ ନାହାଁନ୍ତି । ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଅଭିନୟ ସ୍ୱର୍ଗ ଦୁନିଆରେ ରହିଛି,
ସେହିମାନେ ହିଁ ପୁରୁଷାର୍ଥ କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ସେହିମାନେ ହିଁ ମାତା-ପିତାଙ୍କର ହୃଦୟରେ ସ୍ଥାନ
ପାଉଛନ୍ତି । ସିଂହାସନର ଅଧିକାରୀ ମଧ୍ୟ ସେହିମାନେ ହିଁ ହେବେ । କେତେକ ମାତାମାନେ ପଚାରୁଛନ୍ତି,
ବାବା ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଆକଟ କରିବାକୁ ପଡୁଛି । ବାବା କହୁଛନ୍ତି - ଏଥିରେ ସେତେ କିଛି ଦୋଷ ନାହିଁ ।
ତୁମେମାନେ ଡାକୁଛ ଆମ ପତିତ ମାନଙ୍କୁ ଆସି ପାବନ କର । ବାବା ମଧ୍ୟ କହୁଛନ୍ତି - କାମ ବିକାର
ମହାଶତ୍ରୁ ଅଟେ । ଏମିତି କୁହାଯାଏ ନାହିଁ ଯେ କ୍ରୋଧ ଶତ୍ରୁ ଅଟେ । ମାତାମାନଙ୍କ ଭିତରେ ସେତେଟା
କ୍ରୋଧ ନ ଥାଏ, ପୁରୁଷମାନେ ବହୁତ ଲଢେଇ କରିଥା’ନ୍ତି । ଏବେ ବାବା ତୁମ ମାତାମାନଙ୍କୁ ଆଗରେ
ରଖିଛନ୍ତି । ବନ୍ଦେ ମାତରମ୍ । ନଚେତ୍ ମାତାମାନଙ୍କୁ କହିଥା’ନ୍ତି - ପତି ହିଁ ତୁମର ଗୁରୁ ଈଶ୍ୱର
ଅଟନ୍ତି । ତାଙ୍କ ମତରେ ଚାଲିବାର ଅଛି । ହସ୍ତଗଣ୍ଠି ପଡିଲା ମାତ୍ରେ ତୁରନ୍ତ ପତିତ
ହୋଇଯାଇଥା’ନ୍ତି । ତେବେ କ’ଣ ତାଙ୍କୁ ଏହିଭଳି ଈଶ୍ୱର ମିଳିଲେ! ବର୍ତ୍ତମାନ ରାମରାଜ୍ୟର ସ୍ଥାପନା
ହେଉଛି, ବାକି ସମସ୍ତେ ମରି ଚାଲିବେ । ବାବା ବୁଝାଉଛନ୍ତି - ବିନାଶ କାଳରେ ବିପରୀତ ବୁଦ୍ଧି ।
ବିନାଶ କାଳରେ ପ୍ରୀତି ବୁଦ୍ଧି । ତୁମମାନଙ୍କର ପରମପିତା ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରୀତି ବୁଦ୍ଧି
ରହିଛି । ତୁମର ଆତ୍ମା ଜାଣିଛି ଯେ ଶିବବାବା ୟାଙ୍କ ଶରୀରରେ ଆସୁଛନ୍ତି, ୟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମେ
ଶୁଣୁଛୁ । ଏତେ ଛୋଟ ବିନ୍ଦୁ ଅଟନ୍ତି । ଶିବବାବାଙ୍କର ଇଏ ଅସ୍ଥାୟୀ ରଥ ଅଟନ୍ତି, ୟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା
ବାବା ଏହି ରୁଦ୍ର ଜ୍ଞାନ ଯଜ୍ଞ ରଚନା କରିଛନ୍ତି । ଯାହାକି ବଢି ବଢି ଚାଲିବ, ପିଲାମାନଙ୍କର
ବୁନ୍ଦା ବୁନ୍ଦା ସହଯୋଗରେ ପୋଖରୀ ଭରି ଚାଲିଛି । ପିଲାମାନେ ନିଜର ସବୁ କିଛି ସଫଳ କରି ଚାଲିଛନ୍ତି
କାରଣ ଜାଣିଛନ୍ତି - ଏ ସବୁ ତ ମାଟିରେ ମିଶିଯିବ । କିଛି ବି ରହିବାର ନାହିଁ । ଅତି କମ୍ରେ ଏତିକି
ତ ସଫଳ ହୋଇଯାଉ । ସୁଦାମାର ମଧ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଅଛି ନା । ମାତାମାନେ ବାବାଙ୍କୁ ପାଖକୁ ଚାଉଳ
ମୁଠାଏ ବା ୬-୮ ଟଙ୍କା ପଠାଇ ଦେଉଛନ୍ତି । ବାବା କହୁଛନ୍ତି ବାଃ ଝିଅ! ବାବା ତ ଦୀନବନ୍ଧୁ ଅଟନ୍ତି
ନା । ଏ ସବୁ ଡ୍ରାମାରେ ନିଧାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ରହିଛି । ପୁଣି ବି ହେବ । ବନ୍ଧନଯୁକ୍ତ ମାତାମାନେ
ଅଛନ୍ତି । ବାବା କହୁଛନ୍ତି ତୁମେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଅଟ - ଶିବବାବାଙ୍କ ହାତ ତ ମିଳିଛି ନା । ଗୋଟିଏ
ସମୟ ଆସିବ ଯେତେବେଳେ ସବୁ ଆର୍ଯ୍ୟ ସମାଜୀ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତେ ଆସିବେ । ଯିବେ କୁଆଡେ? ମୁକ୍ତି
ଜୀବନମୁକ୍ତିର ହାଟ ତ ଗୋଟିଏ । ଦଣ୍ଡ ଭୋଗ କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁକ୍ତିଧାମକୁ ଯିବାର ଅଛି । ଏହା
ହେଉଛି ଅନ୍ତିମ ମହାବିନାଶର ସମୟ । ସମସ୍ତେ ଘରକୁ ଫେରିବେ । ଏହା ହେଉଛି ସାଜନଙ୍କର ବରଯାତ୍ରୀ ।
କିପରି ବରଯାତ୍ରୀ ଯିବେ, ଏହାର ମଧ୍ୟ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ହେବ । ତୁମ ବ୍ୟତୀତ ଆଉ କେହି ଏହା ଦେଖି
ପାରିବେ ନାହିଁ । ଆଚ୍ଛା-
ମିଠା ମିଠା ସିକିଲଧେ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମାତା-ପିତା, ବାପଦାଦାଙ୍କର ମଧୁର ସ୍ନେହଭରା ସ୍ମୃତି
ଏବଂ ସୁପ୍ରଭାତ । ଆତ୍ମିକ ପିତାଙ୍କର ଆତ୍ମିକ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ନମସ୍ତେ ।
ଧାରଣା ପାଇଁ ମୁଖ୍ୟ ସାର
:—
(୧) ବାବାଙ୍କ
ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନର ଯେଉଁ ଗୁପ୍ତ ଦାନ ମିଳିଛି, ତାର ମୂଲ୍ୟକୁ ବୁଝି ନିଜର ବୁଦ୍ଧିରୂପୀ ଝୁଲାମୁଣୀକୁ
ଜ୍ଞାନରତ୍ନରେ ଭରପୁର କରିବାକୁ ହେବ । ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ ଦାନ ଦେଇ ଚାଲିବାକୁ ହେବ ।
(୨) ଏହା ମହାବିନାଶର
ସମୟ ଯେତେବେଳେ କି ଘରକୁ ଫେରିବାର ଅଛି, ତେଣୁ ନିଜର ସବୁ କିଛି ସଫଳ କରିବାର ଅଛି । ପ୍ରୀତି
ବୁଦ୍ଧି ହେବାର ଅଛି । ମୁକ୍ତି ଏବଂ ଜୀବନମୁକ୍ତିର ରାସ୍ତା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖାଇବାର ଅଛି ।
ବରଦାନ:-
ଭୋଳା ପଣିଆ
ସହିତ ମାଷ୍ଟର ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ହୋଇ ମାୟାକୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରୁଥିବା ଶକ୍ତି ସ୍ୱରୂପ ଭବ ।
କେବେ କେବେ ଭୋଳାପଣିଆ
ବହୁତ ବଡ କ୍ଷତି କରିଦେଇଥାଏ । ସରଳତା, ଭୋଳାରୂପ ଧାରଣ କରିନିଏ, କିନ୍ତୁ ଏଭଳି ଭୋଳା ମଧ୍ୟ ହୁଅ
ନାହିଁ, ଯାହାକି କୌଣସି କଥାକୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରିପାରୁ ନଥିବ । ସରଳତା ସହିତ ସମାହିତ କରିବାର ଏବଂ
ସହନ କରିବାର ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତି ଦରକାର । ଯେପରି ବାବା ଭୋଳାନାଥ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅଲମାଇଟୀ ଅଥୋରିଟୀ
ଅର୍ଥାତ୍ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ମଧ୍ୟ ଅଟନ୍ତି, ସେହିପରି ତୁମେମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୋଳାପଣିଆ ସହିତ ଶକ୍ତି
ସ୍ୱରୂପ ମଧ୍ୟ ହୁଅ ଯାହା ଫଳରେ ମାୟାର ଗୋଳା ଅର୍ଥାତ୍ ଆଘାତ ଲାଗିବ ନାହିଁ । ମାୟା ସମ୍ମୁଖୀନ
କରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ନମସ୍କାର କରିବ ।
ସ୍ଲୋଗାନ:-
ନିଜର ଦିଲ୍
ଭିତରେ ଯଦି ଯୋଗର ପତାକା ଉଡାଇବ, ତେବେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷତାର ପତାକା ଉଡିବାକୁ ଲାଗିବ ।
ଅବ୍ୟକ୍ତ ଈଶାରା -
ଜ୍ୱାଳା ସ୍ୱରୂପ ସ୍ଥିତିରେ ରହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଗର ଅନୁଭବ କର ।
ବିଶେଷ କରି ଯୋଗର
ଯାତ୍ରାକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କର, ଜ୍ଞାନ ସ୍ୱରୂପର ଅନୁଭବୀ ହୁଅ । ତୁମଭଳି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କର
ଶୁଭ ବୃତ୍ତି ବା କଲ୍ୟାଣର ବୃତ୍ତି ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାତାବରଣ ଅନେକ ଛଟପଟ ହେଉଥିବା, ଏଣେ ତେଣେ
ଭଟକୁଥିବା ତଥା ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ଆତ୍ମାମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ, ଶାନ୍ତି ଏବଂ ଶକ୍ତିର ଅନୁଭୂତି କରାଇବ
।