16.10.26 Morning Odia Murli Om Shanti BapDada Madhuban
“ମିଠେ ବଚ୍ଚେ:- ଏହି
ପୁରୁଣା ଦୁନିଆର ବେହଦର ବୈରାଗୀ ହୁଅ କାହିଁକି ନା ବାବା ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗ ରୂପକ ନୂଆ ଘର
ତିଆରି କରୁଛନ୍ତି ।”
ପ୍ରଶ୍ନ:-
ଏହି ଅବିନାଶୀ
ରୁଦ୍ର ଯଜ୍ଞରେ କେଉଁ କେଉଁ କଥା କାରଣରୁ ବିଘ୍ନ ପଡିଥାଏ?
ଉତ୍ତର:-
ଏହା ଶିବବାବାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚନା ହୋଇଥିବା ଅବିନାଶୀ ରୁଦ୍ର ଜ୍ଞାନ ଯଜ୍ଞ ଅଟେ, ଏଥିରେ ତୁମେ
ମନୁଷ୍ୟରୁ ଦେବତା ହେବା ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହେଉଛ, ଭକ୍ତି କରିବା ଛାଡି ଦେଉଛ, ସେଇଥିପାଇଁ ଏଠାରେ ଏତେ
ବିଘ୍ନ ପଡୁଛି । ଲୋକମାନେ କହୁଛନ୍ତି - ଦୁନିଆରେ ଶାନ୍ତି ହେଉ, ବିନାଶ ନ ହେଉ କିନ୍ତୁ ବାବା ଏହି
ରୁଦ୍ର ଜ୍ଞାନ-ଯଜ୍ଞର ରଚନା କରିଛନ୍ତି, ପୁରୁଣା ଦୁନିଆର ବିନାଶ ପାଇଁ । ଏହା ପରେ ହିଁ ଶାନ୍ତିର
ଦୁନିଆ ଆସିବ ।
ଓମ୍ ଶାନ୍ତି ।
ଓମ୍ ଶାନ୍ତିର
ଅର୍ଥ ବାବା ପିଲାମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଇଛନ୍ତି । ମୁଁ ଆତ୍ମା, ମୋର ସ୍ୱଧର୍ମ ହେଉଛି ଶାନ୍ତ ।
ଶାନ୍ତିଧାମକୁ ଯିବା ପାଇଁ କୌଣସି ପୁରୁଷାର୍ଥ କରିବାକୁ ପଡି ନ ଥାଏ । ଆତ୍ମା ସ୍ୱୟଂ ଶାନ୍ତ
ସ୍ୱରୂପ, ଶାନ୍ତିଧାମ ନିବାସୀ ଅଟେ । ଏଠାରେ ଅଳ୍ପ ସମୟ ପାଇଁ ଆତ୍ମା ଶାନ୍ତ ରହିପାରିବ । ଆତ୍ମା
କହୁଛି ମୋ କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିୟର ବାଜା ଥକି ଯାଇଛି । ମୁଁ ନିଜର ସ୍ୱଧର୍ମରେ ସ୍ଥିତ ହୋଇଯାଉଛି, ଶରୀରରୁ
ଅଲଗା ହୋଇ ଯାଉଛି । କିନ୍ତୁ କର୍ମ ତ କରିବାକୁ ହିଁ ହେବ । ଶାନ୍ତିରେ କେଉଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବସି
ରହିବ । ଆତ୍ମା କହୁଛି - ମୁଁ ଶାନ୍ତି ଦେଶର ଅଧିବାସୀ ଅଟେ । କେବଳ ଏଠାକୁ ଶରୀରରେ ଆସିବା ଦ୍ୱାରା
ମୁଁ କଥାବାର୍ତ୍ତା ହେଉଛି । ମୁଁ ଆତ୍ମା ଏହା ମୋର ଶରୀର ଅଟେ । ଆତ୍ମା ହିଁ ପତିତ ଏବଂ ପାବନ
ହୋଇଥାଏ । ଆତ୍ମା ପତିତ ହେବା ଦ୍ୱାରା ଶରୀର ମଧ୍ୟ ପତିତ ହୋଇଥାଏ କାହିଁକି ନା ସତ୍ୟଯୁଗରେ ୫
ତତ୍ତ୍ୱ ବି ସତ୍ତ୍ୱପ୍ରଧାନ ହୋଇଥାଏ । ଏଠାରେ ୫ ତତ୍ତ୍ୱ ତମୋପ୍ରଧାନ ଅଟେ । ସୁନାରେ ଖାଦ ମିଶିବା
ଦ୍ୱାରା ସୁନା ଖାଦମିଶା ହୋଇଯାଇଥାଏ । ପୁଣି ତାକୁ ସଫା କରିବା ପାଇଁ ନିଆଁରେ ପକାଯାଇଥାଏ । ତାକୁ
ଯୋଗ ଅଗ୍ନି କୁହାଯାଏ ନାହିଁ । ଯୋଗ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ଅଟେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପାପ ଜଳିଯାଇଥାଏ । ଆତ୍ମାକୁ
ପତିତରୁ ପାବନ କରିଲାବାଲା ପରମାତ୍ମା ଅଟନ୍ତି । ଜଣଙ୍କର ହିଁ ନାମ ରହିଛି । ଡାକୁଛନ୍ତି ହେ
ପତିତ-ପାବନ ଆସ । ଡ୍ରାମାର ଯୋଜନା ଅନୁସାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପତିତ ତମୋପ୍ରଧାନ ହେବାକୁ ହିଁ ହେବ ।
ଏହା ବୃକ୍ଷ ଅଟେ ନା । ସାଧାରଣତଃ ବୃକ୍ଷର ବୀଜ ତଳେ ରହିଥାଏ । କିନ୍ତୁ ଏହାର ବୀଜ ଉପରେ ରହିଛି ।
ବାବାଙ୍କୁ ଯେତେବେଳେ ଡାକିଥାନ୍ତି ସେତେବେଳେ ବୁଦ୍ଧି ଉପରକୁ ଚାଲିଯାଇଥାଏ । ଯାହାଙ୍କଠାରୁ ତୁମେ
ବର୍ସା ନେଉଛ, ସିଏ ଏବେ ତଳକୁ ଆସିଛନ୍ତି । କହୁଛନ୍ତି ମୋତେ ଆସିବାକୁ ପଡୁଛି । ମୋର ଯେଉଁ
ମନୁଷ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ରୂପୀ ବୃକ୍ଷ ରହିଛି, ଏହା ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ଧର୍ମର ଅଟେ । ଏବେ ସିଏ ତମୋପ୍ରଧାନ
ପତିତ ଜୀର୍ଣ୍ଣଶୀର୍ଣ୍ଣ ଅବସ୍ଥା ହୋଇଯାଇଛି । ବାବା ବସି ପିଲାମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଉଛନ୍ତି - ସତ୍ୟଯୁଗରେ
ପ୍ରଥମେ ଏହି ଦେବୀ-ଦେବତାମାନେ ଆସିବେ । ଏବେ କଳିଯୁଗରେ ଅସୁରମାନେ ଅଛନ୍ତି । ବାକି ଅସୁର ଏବଂ
ଦେବତାମାନଙ୍କର ଲଢେଇ ଲାଗି ନ ଥିଲା । ତୁମେ ଏହି ଆସୁରୀ ୫ ବିକାର ଉପରେ ଯୋଗବଳ ଦ୍ୱାରା ବିଜୟ
ପ୍ରାପ୍ତ କରୁଛ । ବାକି କୌଣସି ହିଂସ୍ରକ ଲଢେଇର କଥା ନାହିଁ । ତୁମେମାନେ କୌଣସି ପ୍ରକାରର ହିଂସା
କରୁନାହଁ । ତୁମେ କାହାକୁ ବି ହାତ ଉଠାଇ ମାରି ପାରିବ ନାହିଁ । ତୁମେ ଡବଲ ଅହିଂସକ ଅଟ ।
କାମବିକାରଗ୍ରସ୍ତ ହେବା, ଏହା ତ ସବୁଠାରୁ ବଡ ପାପ । ବାବା କହୁଛନ୍ତି - ଏହି କାମ ବିକାର
ଆଦି-ମଧ୍ୟ-ଅନ୍ତ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ । ତେଣୁ ବିକାରଗ୍ରସ୍ତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆଗରେ
ମହିମା ଗାଇଥା’ନ୍ତି - ଆପଣ ସର୍ବଗୁଣ ସମ୍ପନ୍ନ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ବିକାରୀ । ଆତ୍ମା ଏହି
କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଜାଣୁଛି । କହୁଛନ୍ତି ଯେ ଆମେ ପତିତ ହୋଇଯାଇଛୁ ତେଣୁ ନିଶ୍ଚିତ କେବେ
ପାବନ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ କହୁଛନ୍ତି ଯେ ଆମେ ପତିତ ହୋଇଯାଇଛୁ । ଡାକୁଛନ୍ତି ମଧ୍ୟ ହେ ପତିତ-ପାବନ
ଆସ । ଯେବେ ପାବନ ଥିଲେ ସେବେ କେହି ଡାକୁ ହିଁ ନ ଥିଲେ । ତାକୁ ସ୍ୱର୍ଗ କୁହାଯାଏ । ଏଠାରେ ତ
ସାଧୁ-ସନ୍ଥ ଆଦି କେତେ ଧୁନ୍ ଲଗାଇଥାନ୍ତି ପତିତ-ପାବନ ସୀତାରାମ.... ଯେଉଁଠାକୁ ବି ଯାଇଥାନ୍ତି
ଏହି ଗାନ କରିଥାନ୍ତି । ବାବା ବୁଝାଉଛନ୍ତି ଯେ ବର୍ତ୍ତମାନ ସାରା ଦୁନିଆ ପତିତ ଅଟେ । ଏହା ରାବଣ
ରାଜ୍ୟ ଅଟେ ନା, ସେଥିପାଇଁ ରାବଣକୁ ଜଳାଇଥାନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ତା’ର ରାଜ୍ୟ କେବେଠାରୁ ହେଲା,
କାହାକୁ ବି ଜଣାନାହିଁ । ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଭକ୍ତିମାର୍ଗର ସାମଗ୍ରୀ ରହିଛି । କେହି କ’ଣ କରୁଛନ୍ତି,
କେହି ପୁଣି ଆଉ କ’ଣ କରୁଛନ୍ତି । ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ କେତେ ଯୋଗ ଶିଖାଇଥାନ୍ତି । ବାସ୍ତବରେ
ଯୋଗ କାହାକୁ କୁହାଯାଉଛି - ଏକଥା କେହି ଜାଣିନାହାଁନ୍ତି । ଏଥିରେ ମଧ୍ୟ କାହାର ଦୋଷ ନାହିଁ । ଏହି
ଡ୍ରାମା ପୂର୍ବ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଟେ । ଯେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ନ ଆସିଛି, ଏମାନଙ୍କୁ ନିଜର ପାର୍ଟ
ବଜାଇବାକୁ ହେବ । ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ହେଉଛି ଦିନ ସତ୍ୟଯୁଗ ତ୍ରେତାଯୁଗ, ଭକ୍ତି ହେଉଛି
ରାତି ଦ୍ୱାପର କଳିଯୁଗ ପୁଣି ରହିଛି ବୈରାଗ୍ୟ । ପୁରୁଣା ଦୁନିଆ ପ୍ରତି ବୈରାଗ୍ୟ ଆସିବା ଏହା
ହେଉଛି ବେହଦର ବୈରାଗ୍ୟ । ସେମାନଙ୍କର ହେଉଛି ହଦର ବୈରାଗ୍ୟ । ତୁମେମାନେ ଜାଣିଛ ଯେ ଏହି ପୁରୁଣା
ଦୁନିଆ ଏବେ ବିନାଶ ହେବାକୁ ଯାଉଛି । ଯଦି ନୂଆ ଘର ତିଆରି କରିଥାନ୍ତି, ତେବେ ପୁରୁଣାରୁ ବୈରାଗ୍ୟ
ଆସିଯାଇଥାଏ ।
ଦେଖ, ବେହଦର ବାବା କିପରି
ଅଟନ୍ତି! ତୁମକୁ ସ୍ୱର୍ଗ ରୂପୀ ଘର ତିଆରି କରି ଦେଉଛନ୍ତି । ସ୍ୱର୍ଗ ହେଉଛି ନୂଆ ଦୁନିଆ । ନର୍କ
ହେଲା ପୁରୁଣା ଦୁନିଆ । ନୂଆରୁ ପୁରୁଣା ତାହା ପୁଣି ନୂଆ ହେଉଛି । ନୂଆ ଦୁନିଆର ଆୟୁଷ କେତେ ଏକଥା
କେହି ଜାଣିନାହାଁନ୍ତି । ଏବେ ଆମେ ପୁରୁଣା ଦୁନିଆରେ ରହି ନୂଆ ଦୁନିଆ ଗଢୁଛୁ । ପୁରୁଣା
କବରସ୍ତାନରେ ଆମେ ପରିସ୍ତାନ ତିଆରି କରିବୁ । ଏହି ଯମୁନାର କୂଳ ହେବ, ଏଠାରେ ମହଲ ତିଆରି ହେବ ।
ଏହି ଦିଲ୍ଲୀ ଯମୁନା ନଦୀ କୂଳରେ ହେବ । ବାକି ଯାହା ଦେଖାଉଛନ୍ତି - ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ଦୁର୍ଗ ଥିଲା
। ଏସବୁ ଡ୍ରାମାର ପ୍ଲାନ ଅନୁସାରେ ନିଶ୍ଚିତ ପୁଣି ବି ତିଆରି ହେବ । ଯେପରି ତୁମେ ଯଜ୍ଞ ତପ ଦାନ
ଆଦି କରୁଥିଲ, ଏହା ପୁଣି ମଧ୍ୟ କରିବାକୁ ହେବ । ପ୍ରଥମେ ତୁମେ ଶିବଙ୍କର ଭକ୍ତି କରୁଛ ।
ଫାଷ୍ଟକ୍ଲାସ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରୁଛ, ତାକୁ ଅବ୍ୟଭିଚାରୀ ଭକ୍ତି କୁହାଯାଏ । ଏବେ ତୁମେ ଜ୍ଞାନ
ମାର୍ଗରେ ଅଛ । ଏହା ହେଉଛି ଅବ୍ୟଭିଚାରୀ ଜ୍ଞାନ । ଏକମାତ୍ର ଶିବବାବାଙ୍କଠାରୁ ହିଁ ତୁମେମାନେ
ଶୁଣୁଛ ଯାହାଙ୍କର ପ୍ରଥମେ ତୁମେ ଭକ୍ତି କରିଥିଲ, ସେହି ସମୟରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଧର୍ମ ରହି ନ ଥାଏ ।
ସେହି ସମୟରେ ତୁମେ ବହୁତ ସୁଖୀ ହୋଇ ରହିଥାଅ । ଦେବତା ଧର୍ମ ବହୁତ ସୁଖଦାୟୀ ଅଟେ । ନାମ ନେଲେ
ହିଁ ମୁଖ ବହୁତ ମିଠା ହୋଇଯାଏ । ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ବାବାଙ୍କଠାରୁ ହିଁ ଜ୍ଞାନ ଶୁଣୁଛ । ବାବା
କହୁଛନ୍ତି ଆଉ କାହାଠାରୁ ତୁମେ ଶୁଣ ନାହିଁ । ଏହା ହେଉଛି ତୁମମାନଙ୍କର ଅବ୍ୟଭିଚାରୀ ଜ୍ଞାନ ।
ତୁମେମାନେ ବେହଦ ବାବାଙ୍କର ହୋଇଛ । ପୁରୁଷାର୍ଥର କ୍ରମଅନୁସାରେ ହିଁ ବାବାଙ୍କଠାରୁ ବର୍ସା ମିଳିବ
। ବାବା ଅଳ୍ପ ସମୟ ପାଇଁ ସାକାରରେ ଆସିଛନ୍ତି । କହୁଛନ୍ତି ମୋତେ ତୁମ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ହିଁ ଜ୍ଞାନ
ଦେବାକୁ ହେବ । ଏହା ମୋର ସ୍ଥାୟୀ ଶରୀର ନୁହେଁ, ମୁଁ ଏହାଙ୍କ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଛି । ଶିବ
ଜୟନ୍ତୀରୁ ପୁଣି ତୁରନ୍ତ ଗୀତା ଜୟନ୍ତୀ ହୋଇଯାଉଛି । ସେବେଠାରୁ ହିଁ ଜ୍ଞାନ ଶୁଣାଇବା ଆରମ୍ଭ କରି
ଦେଉଛନ୍ତି । ଏହି ରୁହାନୀ ବିଦ୍ୟା ପରମାତ୍ମା ଦେଉଛନ୍ତି । ଏଠାରେ ପାଣିର କୌଣସି କଥା ନାହିଁ ।
ପାଣିକୁ ଜ୍ଞାନ କୁହାଯିବ ନାହିଁ । ପତିତରୁ ପାବନ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ହେବେ । ପାଣି ଦ୍ୱାରା
ପବିତ୍ର ହେବେ ନାହିଁ । ନଦୀ ତ ସାରା ଦୁନିଆରେ ଅଛି । ଏଠାରେ ତ ଜ୍ଞାନର ସାଗର ବାବା ଆସି,
ଏହାଙ୍କ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଜ୍ଞାନ ଶୁଣାଉଛନ୍ତି । ଏଠାରେ ଗୋମୁଖକୁ ଯାଇଥାନ୍ତି । ବାସ୍ତବରେ
ଗୋମୁଖ ତୁମେମାନେ ଚୈତନ୍ୟରେ ଅଟ । ତୁମ ମୁଖରୁ ଜ୍ଞାନ ଅମୃତ ବାହାରୁଛି । ଗାଈଠାରୁ ତ କ୍ଷୀର
ମିଳିଥାଏ । ପାଣିର ତ କିଛି କଥା ହିଁ ନାହିଁ, ଏହି ସବୁ କଥା ବାବା ବସି ବୁଝାଉଛନ୍ତି । ସିଏ
ସମସ୍ତଙ୍କର ସଦ୍ଗତି ଦାତା ଅଟନ୍ତି । ଏବେ ସମସ୍ତେ ଦୁର୍ଗତିରେ ପଡିଛନ୍ତି । ଆଗରୁ ତୁମେମାନେ
ଜାଣି ନ ଥିଲ ଯେ ରାବଣକୁ କାହିଁକି ଜଳାଉଛନ୍ତି । ଏବେ ତୁମେମାନେ ଜାଣୁଛ ଯେ ବେହଦର ଦଶହରା ହେବାର
ଅଛି । ଏହି ସାରା ଦୁନିଆ ଟାପୁ ଅଟେ । ରାବଣର ରାଜ୍ୟ ସାରା ସୃଷ୍ଟି ଉପରେ ରହିଛି । ଯାହା
ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଅଛି ଯେ ବାନର ସେନା ଥିଲେ, ବାନରମାନେ ପୋଲ ତିଆରି କଲେ... ଏସବୁ ହେଉଛି ଦନ୍ତକଥା ।
ଏବେ ଭକ୍ତି ଆଦି ଚାଲିଛି । ପ୍ରଥମେ ହେଉଛି ଅବ୍ୟଭିଚାରୀ ଭକ୍ତି, ପୁଣି ବ୍ୟଭିଚାରୀ ଭକ୍ତି ହେଉଛି
। ଦଶହରା, ରାକ୍ଷୀବନ୍ଧନ ସବୁ ବର୍ତ୍ତମାନର ପର୍ବ ଅଟେ । ଶିବ ଜୟନ୍ତୀ ପରେ ହୋଇଥାଏ କୃଷ୍ଣ ଜୟନ୍ତୀ
। ଏବେ କୃଷ୍ଣପୁରୀ ସ୍ଥାପନ ହେଉଛି । ଆଜି କଂସପୁରୀ ଅଛି କାଲି କୃଷ୍ଣପୁରୀ ହେବ । କଂସ ଆସୁରୀ
ସମ୍ପ୍ରଦାୟକୁ କୁହାଯାଏ । ପାଣ୍ଡବ ଏବଂ କୌରବମାନଙ୍କର ଲଢେଇ ହୁଏ ନାହିଁ । କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଜନ୍ମ
ସତ୍ୟଯୁଗରେ ହେବ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରଥମ ରାଜକୁମାର । ସିଏ ସ୍କୁଲକୁ ପଢିବାକୁ ଯାଇଥାନ୍ତି । ଯେବେ
ବଡ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ରାଜଗଦିରେ ବସିଥାନ୍ତି । ସମସ୍ତ ମହିମା ଶିବବାବାଙ୍କର ଅଟେ, ଯିଏକି ପତିତଙ୍କୁ
ପାବନ କରିଲାବାଲା ଅଟନ୍ତି । ବାକି ଏହି ରାସ ଲୀଳା ଆଦି ଏହା ତ ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ ଖୁସିରେ ପାଳନ
କରିଥାନ୍ତି । ବାକି କୃଷ୍ଣ କାହାକୁ ଜ୍ଞାନ ଶୁଣାଇବେ, ଏହା କିପରି ହୋଇପାରିବ । ବାବା କହୁଛନ୍ତି
- କାହାକୁ ମନା କର ନାହିଁ ଯେ ଭକ୍ତି କର ନାହିଁ । ତାହା ସ୍ୱତଃ ଛାଡି ଯାଇଥାଏ । ଭକ୍ତି
ଛାଡିଥାଆନ୍ତି ଓ ବିକାରକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଥା’ନ୍ତି, ଏଇଥିପାଇଁ ହିଁ ଗଣ୍ଡଗୋଳ ହୋଇଥାଏ । ବାବା
କହୁଛନ୍ତି ମୁଁ ରୁଦ୍ର ଯଜ୍ଞ ରଚନା କରୁଛି, ଏଥିରେ ଆସୁରୀ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ବିଘ୍ନ ପଡିଥାଏ । ଏହା
ହେଉଛି ଶିବବାବାଙ୍କର ବେହଦର ଯଜ୍ଞ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟରୁ ଦେବତା ହେଉଛନ୍ତି । ଗାୟନ ରହିଛି
ଯେ ଜ୍ଞାନ ଯଜ୍ଞରୁ ବିନାଶ ଜ୍ୱାଳା ପ୍ରକଟିତ ହେଲା । ଯେବେ ପୁରୁଣା ଦୁନିଆର ବିନାଶ ହେବ - ତେବେ
ତୁମେ ନୂଆ ଦୁନିଆରେ ରାଜତ୍ୱ କରିବ । ଲୋକମାନେ କହୁଛନ୍ତି ଆମେ କହୁଛୁ ଶାନ୍ତି ହେଉ, ଏହି
ବି.କେ.ମାନେ କହୁଛନ୍ତି ବିନାଶ ହେଉ । ଜ୍ଞାନ ନ ବୁଝିବା କାରଣରୁ ଏହିପରି କହୁଛନ୍ତି । ବାବା
ବୁଝାଉଛନ୍ତି - ଏହି ସାରା ପୁରୁଣା ଦୁନିଆ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଯଜ୍ଞରେ ସ୍ୱାହା ହୋଇଯିବ । ଏହି ପୁରୁଣା
ଦୁନିଆରେ ନିଆଁ ଲାଗିବାର ଅଛି । ପ୍ରାକୃତିକ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ଆସିବ, ଶୋରିଷ ସଦୃଶ ସମସ୍ତେ ପେଶି ହୋଇ
ବିନାଶ ହୋଇଯିବେ । ବାକି କିଛି ଆତ୍ମା ବଞ୍ଚିଯିବେ । ଆତ୍ମା ତ ଅବିନାଶୀ ଅଟେ । ଏବେ ବେହଦର
ହୋଲିକା ଦହନ ହେବାକୁ ଯାଉଛି । ଯେଉଁଥିରେ ଶରୀର ସବୁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବ । ବାକି ଆତ୍ମା ପବିତ୍ର ହୋଇ
ଘରକୁ ଚାଲିଯିବ । ନିଆଁରେ ପକାଇବା ଦ୍ୱାରା ଜିନିଷ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥାଏ । ହୋମ କରିଥାନ୍ତି ଶୁଦ୍ଧତା
ପାଇଁ । ସେ ସବୁ ହେଉଛି ଶାରୀରିକ କଥା । ଏବେ ସାରା ଦୁନିଆ ସ୍ୱାହା ହେବାର ଅଛି । ବିନାଶ ପୂର୍ବରୁ
ନିଶ୍ଚୟ ସ୍ଥାପନା ହେବା ଦରକାର । କାହାକୁ ବି ବୁଝାଅ - ପ୍ରଥମେ ସ୍ଥାପନା ପୁଣି ବିନାଶ ।
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପନା ହେଉଛି । ପ୍ରଜାପିତା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅଟନ୍ତି ଆଦି ଦେବ, ଆଦି ଦେବୀ....
ଜଗତ ଅମ୍ବାଙ୍କର ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ମନ୍ଦିର ରହିଛି । ସେଠାରେ କେତେ ମେଳା ହୋଇଥାଏ । ତୁମେମାନେ ହେଉଛ
ଜଗତଅମ୍ବାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ଜ୍ଞାନ-ଜ୍ଞାନେଶ୍ୱରୀ ପୁଣି ହେବ ରାଜ-ରାଜେଶ୍ୱରୀ । ତୁମେମାନେ ବହୁତ
ଧନବାନ ହେଉଛ । ପୁଣି ଭକ୍ତିମାର୍ଗରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କଠାରୁ ଦୀପାବଳୀରେ ବିନାଶୀ ଧନ ମାଗିଥାନ୍ତି ।
ଏଠାରେ ତୁମକୁ ସବୁ କିଛି ମିଳିଯାଉଛି ଆୟୁଷ୍ମାନ ହୁଅ, ପୁତ୍ରବାନ ହୁଅ । ସତ୍ୟଯୁଗରେ ୧୫୦ ବର୍ଷ
ଆୟୁଷ ରହିଥାଏ । ଏଠାରେ ତୁମେ ଯେତେ ଯୋଗ ଲଗାଇବ ସେତେ ଆୟୁଷ ବଢି ଚାଲିବ । ତୁମେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହିତ
ଯୋଗ ଲଗାଇ ଯୋଗେଶ୍ୱର ହେଉଛ ।
ବାବା କହୁଛନ୍ତି ମୁଁ
ଧୋବା ଅଟେ । ସବୁ ବିକାରୀ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱଚ୍ଛ କରାଉଛି । ପୁଣି ତୁମକୁ ଶରୀର ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ
ମିଳିବ । ମୁଁ ଗୋଟିଏ ସେକେଣ୍ଡରେ ଦୁନିଆର ବସ୍ତ୍ରକୁ ସଫା କରିଦେଉଛି । କେବଳ ମନମନାଭବ ହେବା
ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମା ଏବଂ ଶରୀର ପବିତ୍ର ହୋଇଯିବ । ଏହା ଛୁ ମନ୍ତ୍ର ହେଲା ନା । ଗୋଟିଏ ସେକେଣ୍ଡରେ
ଜୀବନମୁକ୍ତି, କେତେ ସହଜ ଉପାୟ । ତୁମେ ଚଲା-ବୁଲା କରି କେବଳ ବାବାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଅ, ମୁଁ ଆଉ କିଛି
ବି ତୁମକୁ କଷ୍ଟ ଦେଉ ନାହିଁ । ଏବେ ତୁମର ଗୋଟିଏ ସେକେଣ୍ଡରେ ଉନ୍ନତିର କଳା ହେଉଛି । ବାବା
କହୁଛନ୍ତି - ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କର ସେବାଧାରୀ ହୋଇ ଆସିଛି । ତୁମେ ମୋତେ ଡାକିଛ - ହେ ପତିତ-ପାବନ ଆସି
ଆମକୁ ପବିତ୍ର କରାଅ, ତେବେ ମୁଁ ସେବାଧାରୀ ହେଲି ନା । ଯେବେ ତୁମେମାନେ ବହୁତ ପତିତ ହୋଇଯାଉଛ
ତେବେ ଜୋରରେ ଚିତ୍କାର କରୁଛ । ଏବେ ମୁଁ ଆସିଯାଇଛି । ମୁଁ କଳ୍ପ-କଳ୍ପ ଆସି ପିଲାମାନଙ୍କୁ
ମନ୍ତ୍ର ଦେଉଛି କି ମୋତେ ମନେ ପକାଅ । ମନମନାଭବର ଅର୍ଥ ମଧ୍ୟ ଏହା ହିଁ ଅଟେ । ପୁଣି
ବିଷ୍ଣୁପୁରୀର ମାଲିକ ହେବ । ତୁମେମାନେ ଆସିଛ ବିଷ୍ଣୁପୁରୀର ରାଜ୍ୟ ନେବା ପାଇଁ, ରାବଣ ପୁରୀ ପରେ
ଅଛି ବିଷ୍ଣୁପୁରୀ । କଂସପୁରୀ ପରେ କୃଷ୍ଣପୁରୀ । କେତେ ସହଜ ଭାବରେ ବୁଝାଯାଉଛି । ବାବା କହୁଛନ୍ତି
ଏହି ପୁରୁଣା ଦୁନିଆରୁ କେବଳ ମମତ୍ୱ ତୁଟାଇ ଦିଅ । ଏବେ ଆମେ ୮୪ ଜନ୍ମ ଶେଷ କରିଛୁ । ଏହି ପୁରୁଣା
ଶରୀରକୁ ଛାଡି ଆମେ ନୂଆ ଦୁନିଆକୁ ଯିବା । ବାବାଙ୍କ ସ୍ମୃତି ଦ୍ୱାରା ହିଁ ତୁମର ପାପ କଟିଯିବ,
ତେଣୁ ସେତିକି ସାହାସ ରଖିବା ଦରକାର । ଆଚ୍ଛା—
ମିଠା ମିଠା ସିକିଲଧେ
ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମାତା-ପିତା, ବାପଦାଦାଙ୍କର ମଧୁର ସ୍ନେହଭରା ସ୍ମୃତି ଏବଂ ସୁପ୍ରଭାତ ।
ଆତ୍ମିକ ପିତାଙ୍କର ଆତ୍ମିକ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ନମସ୍ତେ ।
ଧାରଣା ପାଇଁ ମୁଖ୍ୟ ସାର
:—
(୧) ମୁଖରୁ
ସର୍ବଦା ଜ୍ଞାନ ଅମୃତ ବାହାର କରିବାକୁ ହେବ । ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ସମସ୍ତଙ୍କର ସଦ୍ଗତି କରିବାକୁ
ହେବ । ଏକମାତ୍ର ବାବାଙ୍କଠାରୁ ହିଁ ଜ୍ଞାନ ଶୁଣିବାକୁ ହେବ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଠାରୁ ନୁହେଁ ।
(୨) ଚଢତି କଳା ଅର୍ଥାତ୍
ଉନ୍ନତିର ମାର୍ଗକୁ ଯିବାକୁ ହେଲେ ଚାଲିବା ବୁଲିବା ସମୟରେ ବାବାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇବାର ଅଭ୍ୟାସ
କରିବାକୁ ହେବ । ଏହି ପୁରୁଣା ଦୁନିଆ, ପୁରୁଣା ଶରୀର ଠାରୁ ମମତ୍ୱ ଅର୍ଥାତ୍ ମୋହ ତୁଟାଇ ଦେବାକୁ
ହେବ ।
ବରଦାନ:-
ବୁଦ୍ଧି ରୂପକ
ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଏହି ପାଞ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱର ଆକର୍ଷଣ ଠାରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ରହୁଥିବା ଫରିସ୍ତା ସ୍ୱରୂପ ଭବ ।
ଫରିସ୍ଥାମାନଙ୍କୁ ସର୍ବଦା
ପ୍ରକାଶମୟ ଶରୀରରେ ଦେଖାଇଥାଆନ୍ତି । ପ୍ରକାଶର ଶରୀରଧାରୀ ଆତ୍ମାମାନେ ଏହି ଦେହର ସ୍ମୃତିଠାରୁ
ମଧ୍ୟ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ରହିଥାନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ରୂପକ ପାଦ ଏହି ପାଞ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱର ଆକର୍ଷଣ
ଠାରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ଅର୍ଥାତ୍ ବାହାରେ ରହିଥାଏ । ଏହିଭଳି ଫରିସ୍ତାମାନଙ୍କୁ ମାୟା ବା କୌଣସି ବି
ମାୟାବୀ ଆତ୍ମା ସ୍ପର୍ଶ କରିପାରିବ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଏହା ସେତେବେଳେ ହୋଇପାରିବ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ
କାହାର ଅଧୀନ ହୋଇ ନ ଥିବ । ଶରୀରୀର ମଧ୍ୟ ଅଧିକାରୀ ହୋଇ ଚାଲିବା, ମାୟାର ମଧ୍ୟ ଅଧିକାରୀ ହୋଇ
ରହିବା, ଲୌକିକ ବା ଅଲୌକିକ ସମ୍ବନ୍ଧର ମଧ୍ୟ ଅଧୀନ ନ ହେବା ।
ସ୍ଲୋଗାନ:-
ଯଦି ଶରୀରକୁ
ଦେଖିବାର ଅଭ୍ୟାସ ଅଛି, ତେବେ ଆଲୋକର ଶରୀରକୁ ଦେଖ ଏବଂ ଆଲୋକ ସ୍ୱରୂପରେ ସ୍ଥିତ ରୁହ ।
ଅବ୍ୟକ୍ତ ଈଶାରା:-
ପରୋପକାରର ଭାବନାରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଅପକାରୀର ମଧ୍ୟ ଉପକାର କର ।
ସଂକଳ୍ପ ଦ୍ୱାରା ସେବା
କରିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ସର୍ବଦା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ନିଃସ୍ୱାର୍ଥ ସଂକଳ୍ପ ରହୁ, ସର୍ବଦା
ପର-ଉପକାରର ଭାବନା ରହୁ । ଅପକାରୀର ମଧ୍ୟ ଉପକାର କରିବାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି ରହୁ । ସର୍ବଦା ଦାତା
ପଣିଆର ଭାବନା ରହୁ । ସର୍ବଦା ସ୍ୱ-ପରିବର୍ତ୍ତନ, ସ୍ୱ-ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ
ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ମ କରିବାର ପ୍ରେରଣା ଦେଉଥିବା ଆତ୍ମା ହୁଅ ।
ମାତେଶ୍ୱରୀଜୀଙ୍କର
ଅମୂଲ୍ୟ ମହାବାକ୍ୟ:-
“ନିରନ୍ତର ଈଶ୍ୱରୀୟ
ସ୍ମୃତିର ବୈଠକ”
ଏବେ ଯେତେବେଳେ
ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ସ୍ମୃତିରେ ବସୁଛ ତେବେ ବସିବାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କ’ଣ? ଆମକୁ କେବଳ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ
ସ୍ମୃତିରେ ବସିବାର ନାହିଁ ପରନ୍ତୁ ନିଜର ଈଶ୍ୱରୀୟ ସ୍ମୃତି ତ ନିତ୍ୟ ନିରନ୍ତର ଚାଲିବା ବୁଲିବା
ସମୟରେ କରିବାକୁ ହେବ ଏବଂ ଯେଉଁ ବସ୍ତୁର ପରିଚୟ ଥାଏ ସେହି ବସ୍ତୁର ହିଁ ସ୍ମୃତି ରହିଥାଏ । ଯଦି
ଆମେ କହିବା ଈଶ୍ୱର ନାମ ରୂପ ରହିତ ତେବେ କେଉଁ ରୂପକୁ ମନେ ପକାଇବା? ଯଦି କହିବା ଈଶ୍ୱର
ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ତେବେ ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ତ ସର୍ବତ୍ର ହୋଇଗଲା, ତେବେ କାହାକୁ ମନେ ପକାଇବା । ଯଦି
ମନେ ପକାଇବା ଶବ୍ଦ ରହିଛି ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ମନେ ପକାଇବା ପାଇଁ କୌଣସି ରୂପ ମଧ୍ୟ ଥିବ । ମନେ
ପକାଇବାର ଅର୍ଥ ହେଲା ଜଣେ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇବା, ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଯାହାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇଥାଅ ତେବେ
ନିଶ୍ଚିତ ମନେ ପକାଇଲାବାଲା ତାଙ୍କଠାରୁ ଭିନ୍ନ ଅର୍ଥାତ୍ ଈଶ୍ୱର ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ନୁହଁନ୍ତି । ଯଦି
କେହି କୁହନ୍ତି ଯେ ମୁଁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ଅଂଶ ତେବେ କ’ଣ ପରମାତ୍ମା ଟୁକୁଡା ଟୁକୁଡା ହୋଇଥାଆନ୍ତି ।
ତେବେ ତ ପରମାତ୍ମା ବିନାଶୀ ହୋଇଗଲେ! ତେବେ ତାଙ୍କର ସ୍ମୃତି ମଧ୍ୟ ବିନାଶୀ ହୋଇଗଲା । ଲୋକମାନେ
ଏହି କଥାକୁ ଜାଣି ନ ଥାଆନ୍ତି । ବାସ୍ତବରେ ପରମାତ୍ମା ଅବିନାଶୀ ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ପରମାତ୍ମାଙ୍କର
ସନ୍ତାନ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟ ଅବିନାଶୀ । ତେଣୁ ଅଂଶ ନୁହଁନ୍ତି ବଂଶ ହେଲୁ । ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟରେ ପରମାତ୍ମା
ସ୍ୱୟଂ ଆମ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଉଛନ୍ତି । ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ଆମ ପିଲାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମହାବାକ୍ୟ
ହେଲା- ହେ ସନ୍ତାନଗଣ ମୁଁ ଯିଏ ଓ ଯେପରି ମୋତେ ସେହି ରୂପରେ ମନେ ପକାଇବା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମୋତେ
ଅବଶ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ । ଯଦି ମୁଁ ସୁଖ ଦୁଃଖରୁ ନିଆରା ପିତା ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ହୋଇଥା’ନ୍ତି, ତେବେ
ପୁଣି ଖେଳରେ ସୁଖ ଦୁଃଖ ହିଁ ରହି ନ ଥା’ନ୍ତା । ତେଣୁ ମୁଁ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ନୁହେଁ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଆତ୍ମା
ସଦୃଶ ଆତ୍ମା ଅଟେ । କିନ୍ତୁ ସର୍ବ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଠାରୁ ଅଲଗା, ମୋର ଗୁଣ ପରମ ତେଣୁ ମୋତେ ପରମଆତ୍ମା
ଅର୍ଥାତ୍ ପରମାତ୍ମା କହୁଛନ୍ତି । ଆଚ୍ଛା - ଓମ୍ ଶାନ୍ତି ।