17.10.26 Morning Odia Murli Om Shanti BapDada Madhuban
“ମିଠେ ବଚ୍ଚେ:- ଖରାପ
କଥା ଶୁଣ ନାହିଁ, କେବଳ ବାବାଙ୍କ ଠାରୁ ହିଁ ଶୁଣିବାକୁ ହେବ, ଗୃହସ୍ଥ ବ୍ୟବହାରରେ ରହି ପଦ୍ମ ଫୁଲ
ସଦୃଶ ରହିବାକୁ ହେବ ।”
ପ୍ରଶ୍ନ:-
କେଉଁ ଖେଳକୁ
ଯଥାର୍ଥ ଭାବରେ ଜାଣିଥିବା ପିଲାମାନେ କେବେ ବି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ପଡିବେ ନାହିଁ?
ଉତ୍ତର:-
ଦୁଃଖ ଏବଂ ସୁଖ, ଭକ୍ତି ଏବଂ ଜ୍ଞାନର ଯେଉଁ ଖେଳ ଚାଲିଛି, ଏହାକୁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବରେ ଜାଣିଥିବ ।
ପିଲାମାନେ କେବେ ହେଲେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ପଡି ନ ଥାନ୍ତି । ତୁମେ ଜାଣିଛ ଭଗବାନ କାହାକୁ ଦୁଃଖ ଦେଇ ନ
ଥାନ୍ତି, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଦୁଃଖହର୍ତ୍ତା-ସୁଖକର୍ତ୍ତା । ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖୀ ହୋଇଯାଇଥା’ନ୍ତି,
ସେତେବେଳେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ହିଁ ସେ ଆସିଥା’ନ୍ତି ।
ଗୀତ:-
ୟହ କୌନ ଆଜ ଆୟା
ସବେରେ-ସବେରେ.....
ଓମ୍ ଶାନ୍ତି ।
ପିଲାମାନେ କ’ଣ
ଶୁଣିଲେ? ଭକ୍ତିର ଗୀତ । ଭକ୍ତିକୁ ଇଂରାଜୀରେ ଫିଲୋସୋଫି (ଦର୍ଶନଶାସ୍ତ୍ର) କୁହାଯାଏ । ଉପାଧି
ମିଳିଥାଏ ଡକ୍ଟର ଅଫ୍ ଫିଲୋସୋଫି । ଭକ୍ତି ତ ଛୋଟ ବଡ ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତେ ଜାଣିଛନ୍ତି । କାହାକୁ ବି
ପଚାର ଈଶ୍ୱର କେଉଁଠାରେ ରହୁଛନ୍ତି, ତେବେ କହିଦେବେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଅଟନ୍ତି । ଏହା ମଧ୍ୟ ଫିଲୋସୋଫି
ହେଲା ନା । ଏବେ ଶାସ୍ତ୍ରର କୌଣସି ବି କଥା ବାବା ଶୁଣାଉ ନାହାଁନ୍ତି । କୌଣସି ବି ଭକ୍ତକୁ ଜ୍ଞାନ
ସାଗର କୁହାଯିବ ନାହିଁ । ନା ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଜ୍ଞାନ ଅଛି, ନା ସିଏ ଜ୍ଞାନ ସାଗରଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଅଟନ୍ତି
। ଜ୍ଞାନ ସାଗର ବାବାଙ୍କୁ କେହି ଜାଣିନାହାଁନ୍ତି । ନା ସେମାନେ ନିଜକୁ ବାବାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ବୋଲି
ଭାବିଥାନ୍ତି । ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭକ୍ତି କରିଥାନ୍ତି ଭଗବାନଙ୍କ ସହିତ ମିଶିବା ପାଇଁ । କିନ୍ତୁ
ସେମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଜାଣିନାହାଁନ୍ତି ତେବେ ଭକ୍ତିରୁ କ’ଣ ଲାଭ ହେବ । ଅନେକଙ୍କୁ ଏହି ଉପାଧି
ମିଳୁଥିବ ଡକ୍ଟର ଅଫ୍ ଫିଲୋସୋଫି, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିରେ ତ ଗୋଟିଏ କଥା ହିଁ ରହିଛି ଯେ
ଈଶ୍ୱର ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଅଟନ୍ତି । ଏହାକୁ ଫିଲୋସୋଫି ଭାବୁଛନ୍ତି, ଏହିଥିରେ ହିଁ ତଳକୁ ଖସି ଆସିଛନ୍ତି,
ଏହାକୁ କୁହାଯାଏ ଧର୍ମଗ୍ଲାନି । ଆମେ କୌଣସି ବି ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଶାସ୍ତ୍ରର ବାଦ-ବିବାଦ
କରିପାରିବା ନାହିଁ । ଆମେ କୌଣସି ମନୁଷ୍ୟଠାରୁ ପଢିନାହୁଁ, ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତେ ମନୁଷ୍ୟ, ମନୁଷ୍ୟ
ଦ୍ୱାରା ପାଠ ପଢିଥାନ୍ତି । ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ର ଆଦି ସବୁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କଠାରୁ ହିଁ ପଢିଥାନ୍ତି । ଏହି
ଶାସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ହିଁ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି । ତୁମକୁ ତ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଶୁଣାଇଲାବାଲା
ହେଉଛନ୍ତି ଏକମାତ୍ର ରୁହାନୀ ବାବା । ସିଏ ଥରେ ମାତ୍ର ଆସି ବୁଝାଉଛନ୍ତି । ଏବେ ଆମକୁ କୌଣସି
ମନୁଷ୍ୟଠାରୁ କିଛି ବି ଶିଖିବାର ନାହିଁ । ତୁମମାନଙ୍କୁ ଏବେ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ପିତାଙ୍କଠାରୁ ହିଁ
ଶୁଣିବାକୁ ହେବ । ଶୁଣିଲାବାଲା ହେଉଛନ୍ତି ରୁହାନୀ ପିଲାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ କି ଆତ୍ମା ଅଟନ୍ତି ।
ସେମାନେ ସବୁ ମନୁଷ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟକୁ ଶୁଣାଉଛନ୍ତି । ଏହା ହେଉଛି ରୁହାନୀ ବାବାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ । ତାହା
ହେଉଛି ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଜ୍ଞାନ । ଏହି ସାକାର ବାବା ବି ମନୁଷ୍ୟ ଅଟନ୍ତି ନା । କୁହ, ରୁହାନୀ ବାବା
ଏହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଜ୍ଞାନ ଶୁଣାଉଛନ୍ତି । ଆମେ ଆତ୍ମାମାନେ ତାଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣୁଛୁ । ଆମେ ଆତ୍ମା
ପୁଣି ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶୁଣାଉଛୁ । ଏହା ହେଉଛି ରୁହାନୀ ଜ୍ଞାନ । ବାକି ସବୁ ହେଉଛି
ଶାରୀରିକ ଜ୍ଞାନ । ଭକ୍ତିରେ ଶରୀରର ପୂଜା କରିଥାନ୍ତି । ବାବା କହୁଛନ୍ତି - ତୁମେମାନେ ନିଜକୁ
ମନୁଷ୍ୟ ଅଥବା ଭକ୍ତ ବୋଲି ଭାବ ନାହିଁ । ନିଜକୁ ଆତ୍ମା ଭାବି ମୋତେ ମନେ ପକାଅ । ତୁମେ ଆତ୍ମାମାନେ
ଭାଇ-ଭାଇ ଅଟ । ଗାୟନ ମଧ୍ୟ ରହିଛି ଆତ୍ମା-ପରମାତ୍ମା ଅଲଗା ରହିଲେ ବହୁକାଳ.... ତେବେ ଆମକୁ କୌଣସି
ବି ମନୁଷ୍ୟଠାରୁ ଶୁଣିବାର ନାହିଁ । କେହି ଯଦି ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରୁଛନ୍ତି ତେବେ କୁହ - ଆମ ପାଖରେ
କୌଣସି ଶାସ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ । ଆମେ ତାକୁ ଫିଲୋସୋଫି କହୁଛୁ ଅର୍ଥାତ୍ ଭକ୍ତିମାର୍ଗର ଜ୍ଞାନ ।
ସଦ୍ଗତି ଦେବାର ଜ୍ଞାନ କେବଳ ଏକମାତ୍ର ବାବା ହିଁ ଦେଉଛନ୍ତି । ସମସ୍ତଙ୍କର ସଦ୍ଗତି ଦାତା ଜଣେ
ହିଁ ବୋଲି ଗାୟନ ରହିଛି । ତେଣୁ ତୁମ ପିଲାମାନଙ୍କୁ କାହା ସହିତ ଯୁକ୍ତିତର୍କ କରିବାର ନାହିଁ ।
ବାବା କହୁଛନ୍ତି ମୁଁ
ହେଉଛି ଜ୍ଞାନର ଅଥରିଟୀ, ଜ୍ଞାନର ସାଗର । ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ କୌଣସି ଶାସ୍ତ୍ର ଆଦି ଶୁଣାଉ ନାହିଁ
। ଆମର ଏହା ହେଉଛି ରୁହାନୀ ଜ୍ଞାନ । ବାକି ସବୁ ହେଉଛି ଭୌତିକ ଜ୍ଞାନ । ଅନ୍ୟ ସତସଙ୍ଗ ଆଦି ସବୁ
ଭକ୍ତିମାର୍ଗ ପାଇଁ ରହିଛି । ଏକଥା ରୁହାନୀ ବାବା ଆତ୍ମାମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଉଛନ୍ତି ସେଥିପାଇଁ
ଦେହୀ-ଅଭିମାନୀ ହେବା ପାଇଁ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ମେହନତ କରିବାକୁ ପଡୁଛି । ଆମେ ଆତ୍ମାମାନେ
ବାବାଙ୍କଠାରୁ ବର୍ସା ନେଉଛୁ । ବାବାଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ବାବାଙ୍କର ହିଁ ସିଂହାସନର
ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ହେବେ ନା । ଲକ୍ଷ୍ମୀ-ନାରାୟଣ ମଧ୍ୟ ଦେହଧାରୀ ଅଟନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ
ଶାରୀରିକ ପିତାଙ୍କଠାରୁ ସମ୍ପତ୍ତି ପାଇଥା’ନ୍ତି । ଏହି କଥା ହିଁ ଅଲଗା ଅଟେ । ସତ୍ୟଯୁଗରେ ମଧ୍ୟ
ଶାରୀରିକ କଥା ହୋଇଯାଇଥାଏ । ସେଠାରେ ଏପରି କହିବେ ନାହିଁ ଯେ ରୁହାନୀ ବାବାଙ୍କଠାରୁ ବର୍ସା
ମିଳୁଛି । ବର୍ତ୍ତମାନ ଦେହ-ଅଭିମାନକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ହେବ । ଆମେ ଆତ୍ମା ଅଟୁ ଏବଂ ଆମକୁ
ବାବାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବାକୁ ହେବ । ଏହା ହିଁ ଭାରତର ପ୍ରାଚୀନ ଯୋଗ ବୋଲି ଗାୟନ ରହିଛି । ୟାଦ
ଅକ୍ଷର ହିନ୍ଦୀ ଶବ୍ଦ ଅଟେ । ତେବେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ତୁମକୁ ଏବେ କିଏ ଦେଉଛନ୍ତି? ଏକଥା କେହି ମନୁଷ୍ୟ
ଜାଣିନାହାଁନ୍ତି । ଜନ୍ମ-ଜନ୍ମାନ୍ତର ମନୁଷ୍ୟ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ସହିତ କଥା ହୋଇ ଆସିଛନ୍ତି । ଏବେ
ରୁହାନୀ ବାବା ରୁହାନୀ ପିଲାମାନଙ୍କ ସହିତ କଥା ହେଉଛନ୍ତି । ରୁହାନୀ ବାବା ହିଁ ଏହି ଜ୍ଞାନ
ଶୁଣାଉଛନ୍ତି, ସେଥିପାଇଁ ଏହାକୁ ରୁହାନୀ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଜ୍ଞାନ କୁହାଯାଏ । ଗୀତାକୁ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ
ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଜ୍ଞାନ ବୋଲି ଭାବିଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେଥିରେ ଦେହଧାରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ନାମ ଲେଖି
ଦେଇଛନ୍ତି । ବାବା କହୁଛନ୍ତି କୌଣସି ବି ମନୁଷ୍ୟ ପାଖରେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ନ ଥିବ । ଯଦି କେବେ ବି କେହି
ତୁମ ସହିତ ତର୍କ କରୁଛନ୍ତି ତେବେ ତାଙ୍କୁ କୁହ, ଏହା ହେଉଛି ତୁମର ଭକ୍ତିର ଜ୍ଞାନ ।
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚନା କରାଯାଇଥିବା ଶାସ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନ । ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ତ ଏକମାତ୍ର ଜ୍ଞାନର
ସାଗର ବାବାଙ୍କ ପାଖରେ ହିଁ ରହିଛି, ସିଏ ନିଜେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦେଉଛନ୍ତି । ତାଙ୍କୁ ପରମ ପିତା ବୋଲି
କହୁଛନ୍ତି । ପୂଜା ମଧ୍ୟ ସେହି ନିରାକାରଙ୍କର ହିଁ ହେଉଛି । ଯଦି ଅନ୍ୟ କେଉଁ ନିରାକାରୀ ମାନଙ୍କର
ପୂଜା ହେଉଛି ତେବେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ହିଁ ଅଟନ୍ତି । ମାଟିର ଶାଳଗ୍ରାମ ତିଆରି କରି
ପୂଜା କରୁଛନ୍ତି । ରୁଦ୍ର ଯଜ୍ଞ ରଚନା କରୁଛନ୍ତି । ତୁମେମାନେ ଜାଣିଛ ଯେ ସେହି ପରମପିତା
ପରମାତ୍ମା ନିରାକାରୀ ଦୁନିଆରେ ରହିଥାନ୍ତି । ଆମେ ଆତ୍ମାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହିଠାରେ ରହିଥାଉ । ସେହି
ଜ୍ଞାନର ସାଗର ଆସି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଶୁଣାଇ ସଦ୍ଗତି କରିଦେଇଥାଆନ୍ତି । ସିଏ ହେଉଛନ୍ତି
ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ରହିଲାବାଲା ପରମପିତା ପରମାତ୍ମା । ସବୁ ଆତ୍ମା ଭାଇମାନଙ୍କୁ ପାର୍ଟ
ମିଳିଛି, ଯେଉଁମାନେ ପୁଣି ଶରୀର ଧାରଣ କରି ଭାଇ ଭଉଣୀ ହେଉଛନ୍ତି । ବାକି ସବୁ ଆତ୍ମାମାନେ ଜଣେ
ପିତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ଅଟନ୍ତି । ଆତ୍ମା ଯେବେ ଶରୀର ଧାରଣ କରିଥାଏ ତେବେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସୁଖ, ନର୍କରେ
ଦୁଃଖ ପାଇଥାଏ । ଏହା କାହିଁକି ହୋଇଥାଏ? ବୁଝାଯାଉଛି - ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଭକ୍ତି । ତାହା ହେଉଛି ଦିନ,
ଏହା ହେଉଛି ରାତି । ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସୁଖ, ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ମିଳିଥାଏ, ଏହିପରି ଖେଳ ତିଆରି
ହୋଇଛି । ଏପରି ନୁହେଁ ଯେ ଦୁଃଖ ସୁଖ ସବୁ ଭଗବାନ ହିଁ ରଚନା କରୁଛନ୍ତି । ଭଗବାନଙ୍କୁ ସେତେବେଳେ
ହିଁ ଡାକିଥାନ୍ତି ଯେବେ ଦୁଃଖୀ ହୋଇଥାନ୍ତି । ଭାବିଥାନ୍ତି ଯେ ସିଏ ସୁଖ ଦେଲାବାଲା ଅଟନ୍ତି ।
ପୁଣି ଯେବେ ସୁଖର ସମୟ ଶେଷ ହୋଇଥାଏ ପୁଣି ରାବଣର ୫ ବିକାର ଯୋଗୁଁ ଦୁଃଖ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥାଏ । ଏହା
ହିଁ ଖେଳ, ଯାହାକୁ ଯଥାର୍ଥ ରୀତିରେ ବୁଝିବାକୁ ହେବ । ଏହାକୁ ହିଁ ରୁହାନୀ ଜ୍ଞାନ କୁହାଯାଉଛି ।
ବାକି ହେଉଛି ସବୁ ଭୌତିକ ଜ୍ଞାନ, ତାକୁ ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁନାହୁଁ । ଆମକୁ ହୁକୁମ୍ ମିଳିଛି -
କେବଳ ନିରାକାର ବାବାଙ୍କଠାରୁ ହିଁ ଶୁଣ । ବାବା କହୁଛନ୍ତି - ଖରାପ କଥା ଶୁଣ ନାହିଁ..... ଆମେ
ଏକମାତ୍ର ଭଗବାନଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣୁଛୁ । ତୁମେମାନେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣୁଛ । ଏଥିରେ ରାତି-ଦିନର
ଫରକ ରହିଛି । ବଡ-ବଡ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଆଦି ପଢିଥାନ୍ତି । ତାହା ତ ଆମେ ବି ବହୁତ ପଢିଛୁ ।
ଏବେ ଭଗବାନ କହୁଛନ୍ତି ତୁମେ ଗୁରୁ ବହୁତ କରିଛ, ଏବେ ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଡ, ମୁଁ ଯାହା ଶୁଣାଉଛି ତାହା
ଶୁଣ । ଭଗବାନ ହେଉଛନ୍ତି ନିରାକାର । ତାଙ୍କର ନାମ ହେଉଛି ଶିବ । ଏବେ ଆମେ ତାଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣୁଛୁ ।
ବାବା ନିଜେ ନିଜର ପରିଚୟ ଏବଂ ନିଜ ରଚନାର ଆଦି ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର ପରିଚୟ ଦେଉଛନ୍ତି । ପୁଣି ଆମେ
ଆପଣଙ୍କଠାରୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଆଦିର କଥା ଶୁଣିବୁ କାହିଁକି! ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ରୁହାନୀ ଜ୍ଞାନ ଶୁଣାଉଛୁ ।
ଶୁଣିବାର ଅଛି ତ ଶୁଣ । ଏଥିରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ପଡିବାର ତ କୌଣସି କଥା ହିଁ ନାହିଁ । ସାରା ଦୁନିଆ
ଗୋଟିଏ ପଟେ ରହିଛି ଏବଂ ତୁମର ସଂଖ୍ୟା କେତେ କମ୍ । ବାବା ଏବେ କହୁଛନ୍ତି ମୋତେ ମନେ ପକାଅ ତେବେ
ତୁମ ଉପରେ ଯେଉଁ ପାପର ବୋଝ ରହିଛି ତାହା ଓହ୍ଲାଇଯିବ ଏବଂ ତୁମେ ପବିତ୍ର ହୋଇଯିବ । ଯେଉଁମାନେ
ପବିତ୍ର ହେବେ ସେହିମାନେ ପବିତ୍ର ଦୁନିଆର ମାଲିକ ହେବେ । ଏବେ ପୁରୁଣା ଦୁନିଆ ବଦଳିବାର ଅଛି ।
କଳିଯୁଗ ପରେ ସତ୍ୟଯୁଗ ଆସିବ । ସତ୍ୟଯୁଗ ହେଲା ପବିତ୍ର ଦୁନିଆ । କଳିଯୁଗରେ ହିଁ ମୋତେ ଡାକୁଛନ୍ତି
କି ଆସି ପବିତ୍ର ଦୁନିଆ ସ୍ଥାପନ କର । ତେଣୁ ମୁଁ ଏବେ ଆସିଛି, ମୋତେ ମନେ ପକାଅ । ଏବେ ଦୁନିଆ
ବଦଳୁଛି । ଏହା ଅନ୍ତିମ ଜନ୍ମ ଅଟେ । ଏହି ପୁରୁଣା ଦୁନିଆରୁ ଆସୁରୀ ରାଜ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହୋଇ
ରାମରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ ହେଉଛି, ସେଥିପାଇଁ ଏବେ ଏହି ଅନ୍ତିମ ଜନ୍ମ ଗୃହସ୍ଥ ବ୍ୟବହାରରେ ରହି କମଳ
ପୁଷ୍ପ ସମାନ ପବିତ୍ର ହୁଅ । ଏହା ବିଷୟ ସାଗର ଅଟେ ନା । ପଦ୍ମ ଫୁଲ ପାଣି ଉପରେ ରହିଥାଏ । ତେଣୁ
ଏବେ ତୁମେମାନେ ଗୃହସ୍ଥ ବ୍ୟବହାରରେ ରହି ପଦ୍ମ ଫୁଲ ସମାନ ପବିତ୍ର ହୁଅ । ତୁମେ ସନ୍ତାନମାନେ
ଜାଣିଛ ଯେ ମୁଁ ରାଜତ୍ୱ ସ୍ଥାପନ କରୁଛି । ଏବେ ସାରା ଦୁନିଆ ବଦଳିବ । ଧର୍ମସ୍ଥାପକମାନେ କେବଳ
ନିଜ-ନିଜର ଧର୍ମ ସ୍ଥାପନ କରିଥାନ୍ତି । ପ୍ରଥମେ ସେମାନେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥାନ୍ତି ପୁଣି ପତିତ
ହୋଇଥାନ୍ତି । ସତଗୁରୁ ତ ଜଣେ ହିଁ ସଦ୍ଗତି ଦାତା ଅଟନ୍ତି । ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସେତେବେଳେ ଗୁରୁ
କରିଥାନ୍ତି ଯେତେବେଳେ ସଦ୍ଗତିକୁ ଯିବାକୁ ଚାହିଁଥାନ୍ତି । ଯେତେବେଳେ ପାପ ବହୁତ ହୋଇଥାଏ,
ସେତେବେଳେ ରୁହାନୀ ବାବା ଜ୍ଞାନ ଶୁଣାଇଥାନ୍ତି । ଭକ୍ତିର ଫଳ ସ୍ୱରୂପ ଜ୍ଞାନ ତୁମକୁ
ଭଗବାନଙ୍କଠାରୁ ମିଳିଥାଏ । ଭଗବାନ କୌଣସି ଭକ୍ତି ଶିଖାଇ ନାହାଁନ୍ତି । ସିଏ ତ ଜ୍ଞାନ ଦେଉଛନ୍ତି
। କହୁଛନ୍ତି ମୋତେ ମନେ ପକାଅ ତେବେ ତୁମର ବିକର୍ମ ବିନାଶ ହେବ ଏବଂ ପବିତ୍ର ହେବାର ଆଉ କୌଣସି
ରାସ୍ତା ନାହିଁ । ନୂଆ ଦୁନିଆରେ ସମସ୍ତେ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ଥିଲେ । ଏବେ ପୁରୁଣା ଦୁନିଆରେ ସମସ୍ତେ
ନର୍କବାସୀ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ସେଥିପାଇଁ ବାବା କହୁଛନ୍ତି ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କର ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ଆସିଛି
। ମୁଁ ହିଁ ଆସି ତୁମମାନଙ୍କୁ ରୁହାନୀ ଜ୍ଞାନ ଦେଉଛି । ବାବା ନିଜର ପରିଚୟ ଦେଉଛନ୍ତି । ମୁଁ
ତୁମମାନଙ୍କର ପିତା ଅଟେ । ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହା ହେଉଛି ନର୍କ । ନୂଆ ଦୁନିଆକୁ ସ୍ୱର୍ଗ କୁହାଯାଏ । ଏହା
କିପରି କୁହାଯିବ ଯେ ଏହିଠାରେ ହିଁ ସ୍ୱର୍ଗ ନର୍କ ରହିଛି, ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ବହୁତ ଧନ ଅଛି ସିଏ
ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅଛନ୍ତି । ସ୍ୱର୍ଗ ତ ନୂଆ ଦୁନିଆରେ ହିଁ ହୋଇଥାଏ । ଏଠାରେ ସ୍ୱର୍ଗ କେଉଁଠୁ ଆସିବ,
ସେଥିପାଇଁ ଆମେ କୌଣସି ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ନ ଥାଉ । ବାବା କହୁଛନ୍ତି ଯଦି ତୁମକୁ
ତମୋପ୍ରଧାନରୁ ସତ୍ତ୍ୱପ୍ରଧାନ ହେବାର ଅଛି, ତେବେ ମୋତେ ମନେ ପକାଅ । ସାରା ଦିନ ତୁମମାନଙ୍କ
ବୁଦ୍ଧିରେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ରହିବା ଦରକାର । ଆଚ୍ଛା—
ମିଠା ମିଠା ସିକିଲଧେ
ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମାତା-ପିତା, ବାପଦାଦାଙ୍କର ମଧୁର ସ୍ନେହ ସମ୍ପନ୍ନ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଏବଂ
ସୁପ୍ରଭାତ । ଆତ୍ମିକ ପିତାଙ୍କର ଆତ୍ମିକ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ନମସ୍ତେ ।
ଧାରଣା ପାଇଁ ମୁଖ୍ୟ ସାର
:—
(୧) ଏକମାତ୍ର
ବାବାଙ୍କ ଠାରୁ ହିଁ ଆତ୍ମିକ ଜ୍ଞାନ ଶୁଣିବାର ଅଛି । କାହା ସହିତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କଥାର ବାଦ-ବିବାଦ
ଅର୍ଥାତ୍ ଯୁକ୍ତିତର୍କ କରିବାର ନାହିଁ ।
(୨) ଦେହୀ-ଅଭିମାନୀ
ହେବାର ମେହନତ କରିବାକୁ ହେବ । ସତ୍ତ୍ୱପ୍ରଧାନ ହେବା ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ବାବାଙ୍କ ସ୍ମୃତିରେ ହିଁ
ରହିବାକୁ ହେବ ।
ବରଦାନ:-
କର୍ମ ଦ୍ୱାରା
ଗୁଣର ଦାନ କରୁଥିବା ଡବଲ ଲାଇଟ୍ ଫରିସ୍ତା ମୂର୍ତ୍ତି ଭବ ।
ଯେଉଁ ପିଲାମାନେ କର୍ମଣା
ଦ୍ୱାରା ଗୁଣର ଦାନ କରିଥାଆନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଚାଲିଚଳନ ଏବଂ ଚେହେରା ଦୁଇଟିଯାକ ଫରିସ୍ତା ଭଳି
ଦେଖାଯାଇଥାଏ । ସେମାନେ ଡବଲ ଲାଇଟ୍ ଅର୍ଥାତ୍ ପ୍ରକାଶମୟ ଏବଂ ହାଲୁକା ପଣିଆର ଅନୁଭବ କରିଥାଆନ୍ତି
। ସେମାନଙ୍କୁ କୌଣସି ବୋଝର ଅନୁଭବ ହୋଇ ନ ଥାଏ । ପ୍ରତ୍ୟେକ କର୍ମରେ ବାବାଙ୍କର ସହଯୋଗର ଅନୁଭୂତି
ହୋଇଥାଏ । ଯେପରି କୌଣସି ଶକ୍ତି ମୋତେ ପରିଚାଳିତ କରୁଛି । ସେମାନେ ନିଜର ପ୍ରତ୍ୟେକ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା
ମହାଦାନୀ ହୋଇଥିବା କାରଣରୁ ସେମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ବା ସମସ୍ତଙ୍କର ବରଦାନ
ପ୍ରାପ୍ତିର ଅନୁଭବ ହୋଇଥାଏ ।
ସ୍ଲୋଗାନ:-
ସେବାରେ ସଫଳତାର
ତାରକା ହୁଅ, ଦୁର୍ବଳ ନୁହେଁ ।
ଅବ୍ୟକ୍ତ ଈଶାରା:-
ପରୋପକାରର ଭାବନାରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଅପକାରୀର ମଧ୍ୟ ଉପକାର କର ।
ତୁମମାନଙ୍କର ସମ୍ପର୍କରେ
ଆସୁଥିବା ଆତ୍ମା ଯେଉଁଭଳି ବି ହୋଇଥାଉ, ଚାହେଁ ସତୋଗୁଣୀ ହୋଇଥାଉ, ଚାହେଁ ତମୋଗୁଣୀ ହୋଇଥାଉ,
ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ଶୁଭଚିନ୍ତକ ହେବା ଅର୍ଥ ଅପକାରୀର ମଧ୍ୟ ଉପକାରୀ ହେବା । କେବେ ବି କୌଣସି ଆତ୍ମା
ପ୍ରତି ଘୃଣା ଦୃଷ୍ଟି ନୁହେଁ କାହିଁକିନା ଜାଣିଛ ଯେ ଇଏ ଅଜ୍ଞାନର ବଶୀଭୂତ ଅଟେ ଅର୍ଥାତ୍ ଅବୋଧ
ବାଳକ ସମାନ ଅଟେ । ଅବୋଧ ବାଳକର କୌଣସି ବି କର୍ମକୁ ଦେଖି ଘୃଣା ଆସେ ନାହିଁ ବରଂ ସେହି ପିଲା
ପ୍ରତି ଦୟା ବା ସ୍ନେହ ଆସିଥାଏ ।
ମାତେଶ୍ୱରୀଜୀଙ୍କର
ଅମୂଲ୍ୟ ମହାବାକ୍ୟ:-
(୧) “ଜୀବନର ଆଧାର ହେଉଛି
ଜ୍ଞାନ, ଯୋଗ ଏବଂ ଦୈବୀ ଗୁଣର ଧାରଣା”
ମୋର ତ ପୂର୍ଣ୍ଣ
ବିଶ୍ୱାସ ରହିଛି ଯେ - ପରମପିତା ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉଛି, ଏହି
ଜ୍ଞାନ ମାର୍ଗରେ ମୁଖ୍ୟତଃ ୩ଟି ବିଷୟକୁ ନେଇ ଆମକୁ ପୁରା ପୁରୁଷାର୍ଥ କରିବା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେବାର
ଅଛି । ପ୍ରଥମତଃ ଯୋଗ ଅର୍ଥାତ୍ ନିରନ୍ତର ଈଶ୍ୱରୀୟ ସ୍ମୃତି ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବିକର୍ମର ବିନାଶ
ହୋଇଥାଏ । ଦ୍ୱିତୀୟତଃ ଜ୍ଞାନ ଅର୍ଥାତ୍ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଓ ସୃଷ୍ଟିର ଆଦି-ମଧ୍ୟ-ଅନ୍ତ କିପରି
ହୋଇଥାଏ, ଯେତେବେଳେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥାଏ ସେତେବେଳେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଆଧାରରେ ଆମ ଜୀବନରେ
ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ରୂପେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିଥାଏ ଏବଂ ଆମେ ଉତ୍ତମ ଭବିଷ୍ୟ ଗଢିପାରୁ । ତୃତୀୟ କଥା ହେଲା -
ଯୋଗ୍ୟତା - ତେଣୁ ଆମକୁ ସର୍ବଗୁଣ ସମ୍ପନ୍ନ, ୧୬ କଳା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅବଶ୍ୟ ହେବାକୁ ପଡିବ । ତେବେ
ହିଁ ଆମେ ଦେବତା ହୋଇପାରିବା । ତେଣୁ ନିଜକୁ ନିଜେ ଚାଲିବା ବୁଲିବା ଖାଇବା ପିଇବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ
ଏହି ତିନୋଟି ବିଷୟ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ରଖିବା ଜରୁରୀ ଅଟେ । ଏହି ଗୋଟିଏ ଜନ୍ମରେ ହିଁ ଜ୍ଞାନବଳ, ଯୋଗବଳ
ଏବଂ ଦୈବୀଗୁଣର ଧାରଣା କରାଯାଇଥାଏ । ତିନୋଟିଯାକ କଥାର ପରସ୍ପର ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧ ରହିଛି । ଜ୍ଞାନ
ବିନା ଯୋଗ ଲାଗିବ ନାହିଁ ଏବଂ ଯୋଗ ବିନା ଦୈବୀଗୁଣର ଧାରଣା ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ । ଏହି ତିନୋଟି
ବିଷୟ ଉପରେ ସାରା ଜୀବନ ଆଧାରିତ, ତେବେ ଯାଇ ହିଁ ବିକର୍ମର ଖାତା ସମାପ୍ତ ହୋଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ମ
ହୋଇପାରିବ । ଏହାକୁ ହିଁ ଈଶ୍ୱରୀୟ ଜୀବନ କୁହାଯାଏ ।
(୨) ଭାରତର ପ୍ରାଚୀନ
ଯୋଗ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶିଖା ଯାଇଛି”
ଆମର ଏହି ଈଶ୍ୱରୀୟ ଯୋଗ
ଭାରତର ପ୍ରାଚୀନ ଯୋଗ ନାମରେ ବିଖ୍ୟାତ । ଏହି ଯୋଗକୁ ଅବିନାଶୀ ଯୋଗ କୁହାଯିବାର କାରଣ କ’ଣ? ଏହା
ପରମପିତା ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶିଖାଯାଇଛି । ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୋଗ ଶିକ୍ଷା ଦେଉଛନ୍ତି, ତେଣୁ
ଯୋଗାଶ୍ରମ ଆଦି ରହିଛି କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ପ୍ରାଚୀନ ଯୋଗ ଶିକ୍ଷା ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ । ଯଦି ଏପରି
ଯୋଗ ହୋଇଥାଆନ୍ତା, ତେବେ ପୁଣି ସେ ଶକ୍ତି କାହିଁ! ଭାରତ ତ ଦିନକୁ ଦିନ ନିର୍ବଳ ହୋଇ ଚାଲିଛି,
ଏଥିରୁ ସିଦ୍ଧ ହେଉଛି ଯେ ଏହି ଯୋଗ ଅବିନାଶୀ ଯୋଗ ନୁହେଁ । ଯାହାଙ୍କ ସହ ଯୋଗଯୁକ୍ତ ହେବାର ଅଛି,
ସେ ନିଜେ ହିଁ ଶିଖାଇ ପାରିବେ । ଅନ୍ୟ ସହ ଯୋଗଯୁକ୍ତ ହେବାର ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେ ଶିଖାଇବେ କିପରି?
ଏହା ତ ସ୍ୱୟଂ ପରମାତ୍ମା ହିଁ କରିପାରିବେ । ସିଏ ହିଁ ଆମକୁ ଏହାର ପୁରା ଭେଦ ବତାଇ ପାରିବେ ।
ବାକି ତ ଚାରିଆଡେ କହିଚାଲିଛନ୍ତି ଯେ ଆମେ ଯୋଗ ଶିଖାଇବୁ । ଏହା ତ ଆମେ ଜାଣୁଛେ ଯେ ପରମାତ୍ମା
ସ୍ୱୟଂ ସଚ୍ଚା ଯୋଗ ଶିକ୍ଷା ଦେଇ ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶୀ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀ ଦୈବୀ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରୁଛନ୍ତି ।
ଏବେ ସେହି ପରମାତ୍ମା ପ୍ରତି କଳ୍ପରେ ଆମକୁ ପ୍ରାଚୀନ ଯୋଗ ଶିକ୍ଷା ଦେଉଛନ୍ତି । କହୁଛନ୍ତି ହେ
ଆତ୍ମା ମୋ ସହ ନିରନ୍ତର ଯୋଗଯୁକ୍ତ ହୋଇ ରୁହ, ତେବେ ତୁମର ପାପ ନାଶ ହୋଇଯିବ । ଆଚ୍ଛା। ଓମ୍
ଶାନ୍ତି ।