20.10.26 Morning Odia Murli Om Shanti BapDada Madhuban
“ମିଠେ ବଚ୍ଚେ:- ଯୋଗବଳ
ଦ୍ୱାରା ବିକାର ରୂପୀ ରାବଣ ଉପରେ ବିଜୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ସଚ୍ଚା ସଚ୍ଚା ଦଶହରା ପାଳନ କର ।”
ପ୍ରଶ୍ନ:-
ରାମାୟଣ ଏବଂ
ମହାଭାରତର ପରସ୍ପର ସହିତ କ’ଣ ସମ୍ପର୍କ ରହିଛି? ଦଶହରା କେଉଁ କଥାକୁ ପ୍ରମାଣିତ କରୁଛି?
ଉତ୍ତର:-
ଦଶହରା ଅର୍ଥ ରାବଣର ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ଏବଂ ଆତ୍ମା ରୂପୀ ସୀତାମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିବା । କିନ୍ତୁ
ଦଶହରା ପାଳନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ତ ରାବଣଠାରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳୁନାହିଁ । ଯେତେବେଳେ ମହାଭାରତ ହେଉଛି ତେବେ
ଯାଇ ସବୁ ସୀତାମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିଯାଉଛି । ମହାଭାରତ ଲଢେଇ ଦ୍ୱାରା ରାବଣ ରାଜ୍ୟ ସମାପ୍ତ
ହେଉଛି, ତେଣୁ ରାମାୟଣ, ମହାଭାରତ ଏବଂ ଗୀତାର ପରସ୍ପର ସହିତ ବହୁତ ଗଭୀର ସମ୍ପର୍କ ରହିଛି ।
ଗୀତ:-
ମହଫିଲ ମେଁ ଜଲ
ଉଠି ଶମା...
ଓମ୍ ଶାନ୍ତି ।
ବାବା କହୁଛନ୍ତି
ଯେ ତୁମେ ହେଉଛ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ, ତୁମକୁ ଏବେ ଦୈବୀ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ କୁହାଯାଇ ପାରିବ ନାହିଁ ।
ତୁମେମାନେ ଏବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଅଟ, ପଛରେ ଦୈବୀ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ହେବ । ଦୁନିଆରେ ଯେଉଁ
ରାମାୟଣ ରହିଛି, ଏବେ ଦଶହରାରେ ଯେପରି ଏମାନଙ୍କର ରାମାୟଣ ଶେଷ ହେବାକୁ ଯାଉଛି କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବରେ
ହେଉନାହିଁ । ଯଦି ରାବଣ ମରିଯାଉଛି ତେବେ ରାମାୟଣର କଥା ସମାପ୍ତ ହୋଇଯିବା ଦରକାର, କିନ୍ତୁ
ସମାପ୍ତ ହେଉନାହିଁ । ରାବଣଠାରୁ ମୁକ୍ତି ତ ମହାଭାରତ ଲଢେଇ ଦ୍ୱାରା ମିଳୁଛି । ଏବେ ଏହା ମଧ୍ୟ
ବୁଝିବାର କଥା । ରାମାୟଣ କ’ଣ ଏବଂ ମହାଭାରତ କ’ଣ? ଦୁନିଆ ତ ଏହି ସବୁ କଥା ଗୁଡିକୁ ଜାଣିନାହିଁ ।
ରାମାୟଣ ଏବଂ ମହାଭାରତ ଉଭୟ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ପର୍କ ରହିଛି । ମହାଭାରତ ଲଢେଇ ଦ୍ୱାରା ରାବଣର ରାଜ୍ୟ
ସମାପ୍ତ ହୋଇଥାଏ । ପୁଣି ଏହି ଦଶହରା ଆଦି ଆଉ ପାଳନ କରିବାର ହିଁ ନାହିଁ । ଗୀତା ଅଥବା ମହାଭାରତ
ମଧ୍ୟ ରହିଛି ଏହି ରାବଣ ରାଜ୍ୟକୁ ସମାପ୍ତ କରିବା ପାଇଁ । ଏବେ ତ ସମୟ ଅଛି, ପ୍ରସ୍ତୁତି ମଧ୍ୟ
ଚାଲିଛି - ତାହା ହେଉଛି ହିଂସ୍ରକ, ତୁମର ହେଉଛି ଅହିଂସକ । ତୁମର ହେଉଛି ଗୀତା, ତୁମ୍ଭେମାନେ
ଗୀତାର ଜ୍ଞାନ ଶୁଣୁଛ । ଏହା ଦ୍ୱାରା କ’ଣ ହେବ? ରାବଣରାଜ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହୋଇଯିବ । ଯଦିଓ ରାବଣକୁ
ମାରୁଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ ରାମରାଜ୍ୟ ତ ହେଉନାହିଁ । ଏବେ ରାମାୟଣ ଏବଂ ମହାଭାରତ ରହିଛି ନା । ତେବେ
ମହାଭାରତ ରହିଛି ରାବଣକୁ ସମାପ୍ତ କରିବା ପାଇଁ । ଏହା ବହୁତ ଗୁପ୍ତ ବୁଝିବାର କଥା ଅଟେ, ଏଥିରେ
ବିଶାଳ ବୁଦ୍ଧି ହେବା ଦରକାର । ବାବା ବୁଝାଉଛନ୍ତି ଯେ ମହାଭାରତ ଲଢେଇ ଦ୍ୱାରା ରାବଣ ରାଜ୍ୟ
ସମାପ୍ତ ହେଉଛି । ଏପରି ନୁହେଁ କି କେବଳ ରାବଣକୁ ମାରିବା ଦ୍ୱାରା ରାବଣ ରାଜ୍ୟ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଥାଏ
। ସେଥିପାଇଁ ତ ସଂଗମଯୁଗ ଆବଶ୍ୟକ । ବର୍ତ୍ତମାନ ସଂଗମଯୁଗ ଅଟେ । ଏବେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତି
କରୁଛ, ରାବଣ ଉପରେ ବିଜୟପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ପାଇଁ । ଏଥିରେ ଜ୍ଞାନର ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଆବଶ୍ୟକ । ସେ
ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ନୁହେଁ । ଯେପରି ଦେଖାଇଥାନ୍ତି ଯେ ରାବଣ ଏବଂ ରାମଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା । ଏହି
ଶାସ୍ତ୍ର ସବୁ ହେଉଛି ଭକ୍ତିମାର୍ଗର । ଏବେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ଯୋଗବଳ ଦ୍ୱାରା ରାବଣ ରାଜ୍ୟ ଉପରେ ବିଜୟ
ପ୍ରାପ୍ତ କରୁଛ । ଏହା ହୋଇଗଲା ଗୁପ୍ତ କଥା । ୫ ବିକାର ରୂପୀ ରାବଣ ଉପରେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ବିଜୟୀ
ହେଉଛ । କାହା ଦ୍ୱାରା? ଗୀତା ଦ୍ୱାରା । ବାବା ତୁମମାନଙ୍କୁ ଗୀତା ଶୁଣାଉଛନ୍ତି । ଏଠାରେ ଭାଗବତ
ତ ନାହିଁ । ଭାଗବତରେ କୃଷ୍ଣ ଚରିତ୍ର ଦେଖାଇଥାନ୍ତି । କୃଷ୍ଣଙ୍କର ସେମିତି ଚରିତ୍ର ତ କିଛି ନାହିଁ
। ତୁମେମାନେ ଜାଣିଛ ଯେତେବେଳେ ବିନାଶ ହେବ, ମହାଭାରତ ଯୁଦ୍ଧ ଲାଗିବ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ହିଁ ରାବଣ
ରାଜ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହୋଇଯିବ । ସିଢି ଚିତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଦେଖାଯାଇଛି । ଯେବେଠାରୁ ରାବଣ ରାଜ୍ୟ
ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି, ସେବେଠାରୁ ଭକ୍ତିମାର୍ଗ ହୋଇଛି । ଏହି କଥା ତୁମ୍ଭେମାନେ ହିଁ ଜାଣିଛ । ଗୀତାର
ସମ୍ବନ୍ଧ ମହାଭାରତ ଲଢେଇ ସହିତ ରହିଛି । ତୁମ୍ଭେମାନେ ଗୀତା ଜ୍ଞାନ ଶୁଣି ରାଜ୍ୟ ପାଉଛ ଏବଂ ଲଢେଇ
ଲାଗୁଛି ଦୁନିଆ ସଫା ହେବା ପାଇଁ । ବାକି ଭାଗବତରେ ସମସ୍ତ ଚରିତ୍ର ଆଦିର ବ୍ୟର୍ଥ କଥା ରହିଛି ।
ଶିବ ପୁରାଣରେ କିଛି ହେଲେ ବି ନାହିଁ । ନଚେତ୍ ଗୀତାର ନାମ ଶିବ ପୁରାଣ ହେବା ଦରକାର । ଶିବବାବା
ବସି ଜ୍ଞାନ ଦେଉଛନ୍ତି - ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ହେଉଛି ଗୀତା । ଗୀତା ସବୁ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡିକଠାରୁ ଛୋଟ ଅଟେ
ଏବଂ ବାକି ସବୁ ପୁସ୍ତକ ବହୁତ ବଡ-ବଡ ତିଆରି କରାଯାଇଛି । ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଜୀବନ କାହାଣୀ ମଧ୍ୟ
ବହୁତ ବଡ-ବଡ ରଚନା କରାଯାଇଛି । ନେହେରୁ ଶରୀର ଛାଡିଲେ ତାଙ୍କର କେତେ ବଡ ପୁସ୍ତକ ରଚନା କରିଛନ୍ତି
। ଏହି ଗୀତା ଶିବବାବାଙ୍କର ପୁ୍ସ୍ତକ, ତେଣୁ ଏହା କେତେ ବଡ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ । କିନ୍ତୁ ଗୀତା କେତେ
ଛୋଟ, କାରଣ ବାବା ଗୋଟିଏ କଥା ହିଁ ଶୁଣାଉଛନ୍ତି ଯେ ମୋତେ ମନେ ପକାଇଲେ ତୁମର ବିକର୍ମ ବିନାଶ ହେବ
ଏବଂ ଏହି ସୃଷ୍ଟିଚକ୍ରକୁ ବୁଝିବାକୁ ହେବ । ବାସ୍, ଏଇଥିପାଇଁ ଗୀତାକୁ ଛୋଟ କରି ତିଆରି କରିଛନ୍ତି
। ଏହି ଜ୍ଞାନ ହେଉଛି କଣ୍ଠସ୍ଥ କରିବା ପାଇଁ । ତୁମେ ଜାଣିଛ ଯେ ଗୀତାର ଲକେଟ୍ ବା ପଦକ ତିଆରି
କରୁଛନ୍ତି । ସେଥିରେ ଅକ୍ଷର ଛୋଟ ହୋଇଥାଏ । ଏବେ ବାବା ମଧ୍ୟ ତୁମମାନଙ୍କର ଗଳାରେ ଲକେଟ୍ ଅର୍ଥାତ୍
ପଦକ ପିନ୍ଧାଉଛନ୍ତି - ତ୍ରିମୂର୍ତ୍ତି ଏବଂ ରାଜତ୍ୱର । ବାବା କହୁଛନ୍ତି ଗୀତାରେ ହେଉଛି ଦୁଇଟି
ଅକ୍ଷର - ଅଲଫ ଏବଂ ବେ । ଏହା ହେଉଛି ଗୁପ୍ତ ମନ୍ତ୍ରର ଲକେଟ ମନମନାଭବ । ମୋତେ ୟାଦ କର, ତେବେ
ବିକର୍ମ ବିନାଶ ହେବ । ତୁମର କାମ ହେଲା ଯୋଗବଳ ଦ୍ୱାରା ବିଜୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା, ତୁମପାଇଁ ଏହି
ପୁରୁଣା ଦୁନିଆ ସଫା ହେବା ବି ଦରକାର । ବାବା ବୁଝାଉଛନ୍ତି ଯେ ତୁମମାନଙ୍କର ଯୋଗବଳ ଦ୍ୱାରା ହିଁ
ରାବଣ ରାଜ୍ୟର ବିନାଶ ହେବ । ରାବଣ ରାଜ୍ୟ କେବେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଏହି କଥା ମଧ୍ୟ କେହି
ଜାଣିନାହାଁନ୍ତି । ଏହି ଜ୍ଞାନ ବହୁତ ସହଜ । ଏହା ଗୋଟିଏ ସେକେଣ୍ଡର କଥା ଅଟେ ନା । ୮୪ ଜନ୍ମର
ସିଢିରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଇ ଦିଆଯାଇଛି ଯେ - ଏତିକି ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି । କେତେ ସହଜ କଥା । ବାବା
ହେଉଛନ୍ତି ଜ୍ଞାନର ସାଗର । ସିଏ ଜ୍ଞାନ ଶୁଣାଇ ହିଁ ଆସୁଛନ୍ତି । ଯଦି ତୁମେ ସବୁ ମୁରଲୀର କାଗଜକୁ
ଏକତ୍ର କରିବ ତ ଢେର ହୋଇଯିବ । ବାବା ଏହି ସବୁ କଥା ବିସ୍ତାରରେ ବୁଝାଉଛନ୍ତି । ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ ତ
କହୁଛନ୍ତି - ଅଲଫକୁ ୟାଦ କର । ବାସ୍ ଏତିକି, ନିଜର ବାକି ସମୟ କେଉଁଥିରେ ଲଗାଉଛ? ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ
ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପାପର ବୋଝ ବହୁତ ରହିଛି । ତାହା ୟାଦ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ଓହ୍ଲାଇବ, ଏହିଥିରେ ହିଁ
ପରିଶ୍ରମ ଲାଗିଥାଏ । ଏହି କଥା ତୁମେ ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭୁଲି ଯାଉଛ । ତୁମେ ବାବାଙ୍କୁ ୟାଦ
କରିଚାଲ, ତେବେ କେବେ ହେଲେ ବିଘ୍ନ ପଡିବ ନାହିଁ । ଦେହ-ଅଭିମାନୀ ହେବା ଦ୍ୱାରା ବିଘ୍ନ ପଡିଥାଏ ।
ତୁମ୍ଭେମାନେ ଦେହୀ-ଅଭିମାନୀ ଅନ୍ତ ସମୟରେ ହେବ । ପୁଣି ଅଧାକଳ୍ପ କୌଣସି ବିଘ୍ନ ପଡିବ ନାହିଁ ।
ବୁଝିବା ପାଇଁ ଏହା କେତେ ଗୁପ୍ତ କଥା ଅଟେ । ଆରମ୍ଭରୁ ନେଇ ବାବା କେତେ କଥା ଶୁଣାଇ ଆସିଛନ୍ତି,
ତଥାପି କହୁଛନ୍ତି କେବଳ ଅଲଫ ଓ ବେ କୁ ୟାଦ କର, ଏତିକି । ଏଠାରେ ବୃକ୍ଷର ହିଁ ବିସ୍ତାର ରହିଛି ।
ବୀଜ ତ ଅତି ଛୋଟ ହୋଇଥାଏ । ସେଥିରୁ କେତେ ବଡ ବୃକ୍ଷ ବାହାରିଥାଏ ।
ଆଜି ଦଶହରା ଅଟେ ନା ।
ଏବେ ବାବା ବୁଝାଉଛନ୍ତି - ରାମାୟଣର ମହାଭାରତ ସହିତ କ’ଣ ସମ୍ବନ୍ଧ ରହିଛି । ରାମାୟଣ ତ
ଭକ୍ତିମାର୍ଗର ଅଟେ । ଏହା ଅଧାକଳ୍ପରୁ ଚାଲିଆସୁଛି । ଅର୍ଥାତ୍ ଏବେ ରାବଣ ରାଜ୍ୟ ଚାଲିଛି । ପୁଣି
ମହାଭାରତ ଆସିବ ତ ରାବଣ ରାଜ୍ୟ ଶେଷ ହୋଇ ରାମରାଜ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯିବ । ରାମାୟଣ ଏବଂ ମହାଭାରତ
ମଧ୍ୟରେ କ’ଣ ପାର୍ଥକ୍ୟ ରହିଛି? ରାମରାଜ୍ୟର ସ୍ଥାପନା ଏବଂ ରାବଣ ରାଜ୍ୟର ବିନାଶ ହେବାର ଅଛି ।
ଗୀତା ଶୁଣି ତୁମ୍ଭେମାନେ ବିଶ୍ୱର ମାଲିକ ହେବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହେଉଛ । ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟ ପାଇଁ ହିଁ
ଗୀତା ଏବଂ ମହାଭାରତ ରହିଛି, ଏହି ରାବଣ ରାଜ୍ୟର ବିନାଶ ହେବା ପାଇଁ । ବାକି ଆଉ ସେମାନେ ଯେଉଁ
ଲଢେଇ ଦେଖାଇଛନ୍ତି ତାହା ଭୁଲ୍ । ଲଢେଇ ହେଉଛି ୫ ବିକାର ଉପରେ ବିଜୟ ପାଇବା ପାଇଁ ।
ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ବାବା ଗୀତାର ଦୁଇଟି ଅକ୍ଷର ଶୁଣାଉଛନ୍ତି ମନମନାଭବ, ମଧ୍ୟାଜୀଭବ । ଗୀତାର ଆରମ୍ଭରେ
ଏବଂ ଶେଷରେ ଏହି ଦୁଇଟି ଅକ୍ଷର ଆସିଥାଏ । ପିଲାମାନେ ବୁଝୁଛନ୍ତି - ବାସ୍ତବରେ ଏହା ଗୀତାର
ଅଧ୍ୟାୟ ଚାଲିଛି । କିନ୍ତୁ ଯଦି ଏହି କଥା କାହାକୁ କହିବା, ତେବେ କହିବେ ଯେ କୃଷ୍ଣ କେଉଁଠି
ଅଛନ୍ତି? ବାବା ବୁଝାଉଥିବା ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଭକ୍ତିମାର୍ଗର ଶାସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟରେ କେତେ ଫରକ ରହିଛି? ଏ କଥା
କେହି ଜାଣି ନାହାଁନ୍ତି - କି ଏହି ରାମାୟଣ କ’ଣ? ମହାଭାରତ କ’ଣ? ମହାଭାରତ ଲଢେଇ ପରେ ହିଁ
ସ୍ୱର୍ଗର ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଥାଏ । କିନ୍ତୁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏ କଥା ବୁଝୁ ନାହାଁନ୍ତି । ସେଥିପାଇଁ ତୁମେ
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବାବାଙ୍କର ପରିଚୟ ହିଁ ଦିଅ । ବାବା କହୁଛନ୍ତି ମୋତେ ମନେ ପକାଅ । ଏହି କଥା ବାବା
ହିଁ ସାରା ଦୁନିଆ ପାଇଁ କହୁଛନ୍ତି । ଏକମାତ୍ର ଗୀତାକୁ ହିଁ ଖଣ୍ଡନ କରିଦେଇଛନ୍ତି । ଗୀତା ସବୁ
ଭାଷାରେ ପ୍ରଚଳିତ । ତୁମର ଦୈବୀ ରାଜ୍ୟରେ ଏକ ଭାଷା ହିଁ ହେବ । ସେଠାରେ କୌଣସି ଶାସ୍ତ୍ର ପୁସ୍ତକ
ଆଦି ରହିବ ନାହିଁ । ସେଠାରେ ଭକ୍ତିମାର୍ଗର କୌଣସି କଥା ରହିବ ନାହିଁ । ଭାରତର ସମ୍ପର୍କ ହିଁ
ରହିଛି ରାମାୟଣ, ମହାଭାରତ ଏବଂ ଗୀତା ସହିତ । ଭଗବାନ ତ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଗୀତା ଶୁଣାଉଛନ୍ତି, ଯାହା
ଦ୍ୱାରା ତୁମେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗର ମାଲିକ ହେଉଛ । ମହାଭାରତ ଲଢେଇ ନିଶ୍ଚିତ ଲାଗିବା ଦରକାର, ଯାହା
ଦ୍ୱାରା ପତିତ ଦୁନିଆ ବିନାଶ ହୋଇଯିବ । ଗୀତା ଦ୍ୱାରା ତୁମ୍ଭେମାନେ ପବିତ୍ର ହେଉଛ । ପତିତ-ପାବନ
ଭଗବାନ ଆସୁଛନ୍ତି ଅନ୍ତିମ ସମୟରେ । କହୁଛନ୍ତି ଯେ କାମ ବିକାର ମହାଶତ୍ରୁ ଅଟେ, ଏହା ଉପରେ ବିଜୟ
ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ହେବ । କାମ ବିକାରଠାରୁ କେବେ ହାରିଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ବହୁତ
କ୍ଷତି ହୋଇଥାଏ । ବିକାର ପାଇଁ ବହୁତ ବଡ-ବଡ ଲୋକମାନେ, ମନ୍ତ୍ରୀ ଆଦି ମଧ୍ୟ ନିଜର ନାମ ବଦନାମ
କରିଥାନ୍ତି । କାମ ବିକାର ପାଇଁ ସେମାନେ ବହୁତ ଖରାପ ହୋଇଯାଇଥାନ୍ତି । ସେଥିପାଇଁ ବାବା
ବୁଝାଉଛନ୍ତି - ବାବାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯବାନ-ଯବାନ ପିଲାମାନେ ଆସୁଛନ୍ତି । ଏହିପରି ବହୁତ ଅଛନ୍ତି,
ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ପାଳନ କରିଥା’ନ୍ତି । ସାରା ଜୀବନ ବିବାହ କରି ନ ଥାନ୍ତି । ଏହିପରି
ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି । ନନ୍ସମାନେ କେବେ ବିକାରର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇ ନ ଥା’ନ୍ତି । କିନ୍ତୁ
ତାହା ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ ନାହିଁ । ଏଠାରେ ତ କଥା ରହିଛି ପବିତ୍ର ହୋଇ
ଜନ୍ମ-ଜନ୍ମାନ୍ତର ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗର ମାଲିକ ହେବାର । ଜନ୍ମ-ଜନ୍ମାନ୍ତରର ପାପର ବୋଝ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ
ରହିଛି । ଏହି ପାପର ବୋଝ ଯେବେ କଟିଯିବ, ତେବେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଯିବ । ଏଠାରେ
ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାପ କରିଚାଲିଛନ୍ତି । ଯଦି ବା କେହି ଗୋଟିଏ ଜନ୍ମ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ହେଉଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ
ଜନ୍ମ ତ ବିକାରରୁ ନେଉଛନ୍ତି । ରାବଣ ରାଜ୍ୟରେ ବିକାର ବିନା ଜନ୍ମ ହୋଇ ନ ଥାଏ । ପଚାରୁଛନ୍ତି,
ସେଠାରେ ଜନ୍ମ କିପରି ନେବେ? ଯୋଗବଳ କାହାକୁ କୁହାଯାଇଥାଏ? ଏ କଥା ପଚାରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ ।
ତାହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ବିକାରୀ ଦୁନିଆ ଅଟେ । ସେଠାରେ ରାବଣ ରାଜ୍ୟ ହିଁ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଏହି
ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିପାରିବ ନାହିଁ । ସବୁ କିଛି ସାକ୍ଷାତ୍କାର ହେବ । ସେଠାରେ ଯେବେ ବୁଢା ହୋଇଯାଆନ୍ତି,
ତେବେ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ହୋଇଥାଏ ଯେ ମୁଁ ଯାଇ ଛୋଟ ପିଲା ହେବି । ମାତାଙ୍କର ଗର୍ଭକୁ ଯିବି । କିନ୍ତୁ
ଏକଥା ଜାଣି ନ ଥା’ନ୍ତି ଯେ ଅମୁକ ଘରକୁ ଯିବି । କେବଳ ଏତିକି ଜାଣିଥାନ୍ତି ଯେ ଏବେ ଛୋଟ ପିଲା
ହେବାର ଅଛି, ସେଥିପାଇଁ ମୟୁର ଏବଂ ମୟୁରୀର ଉଦାହରଣ ରହିଛି । ସେମାନଙ୍କର ଆଖିର ଲୁହ ଦ୍ୱାରା
ଗର୍ଭ ଧାରଣ ହୋଇଥାଏ । ଅମୃତଭଣ୍ଡା ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ବି ଗୋଟିଏ ପୁରୁଷ, ଗୋଟିଏ ସ୍ତ୍ରୀର ବୃକ୍ଷ
ରହିଥାଏ । ଏହି ଦୁଇଟି ଗଛ ପାଖାପାଖି ରହିବା ଦ୍ୱାରା ଫଳ ଦେଇଥାଏ । ଏହା ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଅଟେ ।
ଯଦି ଜଡ ଜିନିଷରେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ହେଉଛି ତେବେ ସତ୍ୟଯୁଗରେ ଚୈତନ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କାହିଁକି
ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ । ଏହି ସବୁ ବିସ୍ତାରର କଥା ଆଗକୁ ଗଲେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ବୁଝିଯିବ । ମୁଖ୍ୟ କଥା
ହେଉଛି ତୁମେ ବାବାଙ୍କୁ ୟାଦ କରି ତମୋପ୍ରଧାନରୁ ସତ୍ତ୍ୱପ୍ରଧାନ ହୋଇ ସମ୍ପତ୍ତି ତ ନେଇ ନିଅ ।
ପୁଣି ସେଠିକାର ନୀତି ନିୟମ ଆଦି ଯାହା ଥିବ ତାହା ଦେଖିବ । ତୁମ୍ଭେମାନେ ଯୋଗବଳ ଦ୍ୱାରା ବିଶ୍ୱର
ମାଲିକ ହେଉଛ, ତେବେ ପିଲା କାହିଁକି ଜନ୍ମ ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ । ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ ବହୁତ ପଚାରୁଛନ୍ତି,
ଯଦି କୌଣସି କଥାରେ ଠିକ୍ ଉତ୍ତର ନ ମିଳୁଛି, ତେବେ ଜ୍ଞାନ ଛାଡି ଦେଇଥାନ୍ତି । ସାମାନ୍ୟ କଥାରେ
ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ସନ୍ଦେହ ଆସିଯାଇଥାଏ । ଶାସ୍ତ୍ରରେ ତ ଏପରି କୌଣସି କଥା ହିଁ ନାହିଁ । ଶାସ୍ତ୍ର
ହେଉଛି ଭକ୍ତିମାର୍ଗର । ପରମପିତା ପରମାତ୍ମା ଆସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧର୍ମ, ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶୀ, ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀ
ଧର୍ମର ସ୍ଥାପନା କରୁଛନ୍ତି । ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ସଂଗମଯୁଗୀ । ବାବାଙ୍କୁ ସଂଗମଯୁଗରେ
ଆସିବାକୁ ପଡୁଛି । ଡାକୁଛନ୍ତି ମଧ୍ୟ ହେ ପତିତ-ପାବନ ଆସ । ଅନ୍ୟ ଧର୍ମବାଲା କହୁଛନ୍ତି ହେ
ମୁକ୍ତିଦାତା, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କର । ଦୁଃଖ କିଏ ଦେଉଛି - ଏକଥା ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଜଣା ନାହିଁ ।
ତୁମ୍ଭେମାନେ ଜାଣିଛ ଯେ ରାବଣରାଜ୍ୟ ଶେଷ ହେଉଛି । ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ବାବା ରାଜଯୋଗ ଶିଖାଉଛନ୍ତି ।
ଯେବେ ପାଠପଢା ଶେଷ ହୁଏ, ତେବେ ବିନାଶ ହୁଏ, ଯାହାର ନାମ ମହାଭାରତ ଯୁଦ୍ଧ ରଖାଯାଇଛି । ମହାଭାରତ
ଯୁଦ୍ଧରେ ରାବଣ ରାଜ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥାଏ । ଦଶହରାରେ ଗୋଟିଏ ରାବଣକୁ ଜଳାଇଥା’ନ୍ତି । ତାହା ହେଉଛି
ବିନାଶୀ କଥା । ଏହା ହେଉଛି ଅବିନାଶୀ କଥା । ଏହି ସାରା ଦୁନିଆ ବିନାଶ ହୋଇଯିବ । ତେବେ ଏତେ
ଛୋଟ-ଛୋଟ କନ୍ୟାମାନେ କେତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ନେଉଛନ୍ତି । ସେହି ପାର୍ଥୀବ ଜ୍ଞାନ ଯେପରି ଘାସଲେଟ୍
ଅର୍ଥାତ୍ କିରୋସିନି ଅଟେ, ଏହା ହେଉଛି ଶୁଦ୍ଧ ଘିଅ ସଦୃଶ । ତେବେ ରାତି-ଦିନର ଫରକ ରହିଛି ନା ।
ରାବଣ ରାଜ୍ୟରେ ତୁମକୁ ତେଲ ଖାଇବାକୁ ପଡୁଛି । ଆଗରୁ ଏତେ ଶସ୍ତାରେ ଖାଣ୍ଟି ଘିଅ ମିଳୁଥିଲା, ପୁଣି
ମହଙ୍ଗା ହୋଇଗଲା, ତେବେ ତେଲ ଖାଇବାକୁ ପଡିଲା । ଏହି ଗ୍ୟାସ, ବିଜୁଳି ଆଦି ପ୍ରଥମେ କିଛି ବି ନ
ଥିଲା । କିଛି ବର୍ଷ ଭିତରେ କେତେ ଫରକ ଆସିଯାଇଛି । ଏବେ ତୁମେମାନେ ଜାଣୁଛ ଯେ ସବୁ କିଛି ଶେଷ
ହୋଇଯିବାର ଅଛି । ଶିବବାବା ଆମକୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ-ନାରାୟଣଙ୍କ ସଦୃଶ ହେବା ପାଇଁ ପାଠ ପଢାଉଛନ୍ତି । ଏହି
ବାବାଙ୍କର ତ ଏହିପରି ଉନ୍ମାଦନା ବହୁତ ରହୁଥିଲା । ପିଲାମାନଙ୍କୁ ତ ମାୟା ଭୁଲାଇ ଦେଇଥାଏ । ଯେବେ
କହୁଛନ୍ତି ଯେ ଆମେ ବାବାଙ୍କଠାରୁ ବର୍ସା ନେବାକୁ ଆସିଛୁ, ତେବେ ଏହି ନିଶା କାହିଁକି ଚଢୁନାହିଁ!
ମିଠା ରାଜଧାନୀ, ମିଠା ଘରକୁ ଭୁଲି ଯାଉଛନ୍ତି । ବାବା ଜାଣିଛନ୍ତି ଯିଏ-ଯିଏ କଠିନ ସେବା କରୁଛନ୍ତି,
ସେହିମାନେ ମହା-ରାଜକୁମାର ହେବେ । ତୁମର ଏହି ନିଶା କାହିଁକି ରହୁନାହିଁ? କାହିଁକି ନା ତୁମେ
ବାବାଙ୍କ ସ୍ମୃତିରେ ରହୁନାହଁ । ସେବାରେ ପୂରା ତତ୍ପର ହେଉନାହଁ । କେବେ କେବେ ତ ସେବାରେ ଉଛୁଳୁଛ,
କେବେ ପୁଣି ଥଣ୍ଡା ହୋଇଯାଉଛ । ଏହି କଥା ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜକୁ ପଚାରନ୍ତୁ - ଏପରି ହେଉଛି ନା ।
କେବେ-କେବେ ଭୁଲ୍ ମଧ୍ୟ ହୋଇଯାଉଛି - ସେଥିପାଇଁ ବାବା ବୁଝାଉଛନ୍ତି । ତୁମର ବାଣୀ ବହୁତ ମିଠା
ହେବା ଆବଶ୍ୟକ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରାଜି କରିବାକୁ ହେବ । କାହାର ବି କ୍ରୋଧ ନ ଆସୁ । ବାବା କେତେ
ପ୍ରେମର ସାଗର ଅଟନ୍ତି । ଏବେ ଗୋ ହତ୍ୟା ବନ୍ଦ କରିବା ପାଇଁ କେତେ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି । ବାବା
କହୁଛନ୍ତି ସବୁଠାରୁ ବଡ ହତ୍ୟା ହେଲା କାମ ବିକାରରେ ବଶୀଭୂତ ହେବା । ପ୍ରଥମେ ତ ତାହା ବନ୍ଦ କର ।
ଆଉ ସେସବୁ କେବେ ହେଲେ ବନ୍ଦ ହେବାର ନାହିଁ, ସେଥିପାଇଁ କେତେ ମୁଣ୍ଡ ପିଟୁଛନ୍ତି ବା ଚେଷ୍ଟା
କରୁଛନ୍ତି । ଉଭୟେ କାମ ବିକାରକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେବା ଉଚିତ୍ । କାହିଁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର କଥା, ପୁଣି
କାହିଁ ବାବାଙ୍କର କଥା । ଯେଉଁମାନେ କାମ ବିକାରକୁ ଜିତିବେ ସେହିମାନେ ହିଁ ପବିତ୍ର ଦୁନିଆର
ମାଲିକ ହେବେ । ଆଚ୍ଛା—
ମିଠା ମିଠା ସିକିଲଧେ
ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମାତା-ପିତା, ବାପଦାଦାଙ୍କର ମଧୁର ସ୍ନେହଭରା ସ୍ମୃତି ଏବଂ ସୁପ୍ରଭାତ ।
ଆତ୍ମିକ ପିତାଙ୍କର ଆତ୍ମିକ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ନମସ୍ତେ ।
ଧାରଣା ପାଇଁ ମୁଖ୍ୟ ସାର
:—
(୧) ବାବାଙ୍କ
ଭଳି ପ୍ରେମର ସାଗର ହେବାକୁ ହେବ । କେବେ ହେଲେ ବି କ୍ରୋଧ କରିବାର ନାହିଁ । ନିଜର ବାଣୀକୁ ବହୁତ
ମିଠା ରଖିବାକୁ ହେବ । ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବାକୁ ହେବ ।
(୨) ସେବାରେ କଠିନ
ପରିଶ୍ରମ କରିବାକୁ ହେବ । ଏହି ନିଶାରେ ରହିବାକୁ ହେବ ଯେ ଏବେ ଏହି ପୁରୁଣା ଶରୀରକୁ ତ୍ୟାଗ କରି
ସ୍ୱର୍ଗ ଦୁନିଆରେ ରାଜକୁମାର-ରାଜକୁମାରୀ ହେବୁ ।
ବରଦାନ:-
ଦେହୀ-ଅଭିମାନୀ
ସ୍ଥିତିରେ ସ୍ଥିତ ହୋଇ ସର୍ବଦା ବିଶେଷ ପାର୍ଟ କରୁଥିବା ସନ୍ତୁଷ୍ଟମଣୀ ଭବ ।
ଯେଉଁ ପିଲାମାନେ ବିଶେଷ
ପାର୍ଟଧାରୀ ଅଟନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ବିଶେଷ ଅଟେ । କୌଣସି ବି କର୍ମ ସାଧାରଣ ହୋଇ
ନ ଥାଏ । ସାଧାରଣ ଆତ୍ମା ଯେ କୌଣସି କର୍ମକୁ ଦେହ-ଅଭିମାନୀ ହୋଇ କରିଥାଏ କିନ୍ତୁ ବିଶେଷ ଆତ୍ମା
ଦେହୀ-ଅଭିମାନୀ ହୋଇ କରିଥାଏ । ଯେଉଁମାନେ ଦେହୀ ଅଭିମାନୀ ସ୍ଥିତିରେ ସ୍ଥିତ ହୋଇ କର୍ମ କରନ୍ତି
ସେମାନେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହିଥାଆନ୍ତି ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥାଆନ୍ତି,
ସେଥିପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟମଣୀର ବରଦାନ ସ୍ୱତଃ ହିଁ ମିଳିଯାଇଥାଏ ।
ସ୍ଲୋଗାନ:-
ପ୍ରୟୋଗୀ ଆତ୍ମା
ହୋଇ ଯୋଗର ପ୍ରୟୋଗ ଦ୍ୱାରା ସର୍ବ ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ବଢାଇଚାଲ ।
ଅବ୍ୟକ୍ତ ଈଶାରା:-
ପରୋପକାରର ଭାବନାରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଅପକାରୀର ମଧ୍ୟ ଉପକାର କର ।
କଲ୍ୟାଣକାରୀ ଭାବନା ରଖି
ବା ମନୋବୃତ୍ତିକୁ ଧାରଣ କରି ଯଦି କୌଣସି ବି ଆତ୍ମାର ପାଳନା କରିବ ତେବେ କେମିତିକା ବି ଅପକାରୀ
ଆତ୍ମାକୁ ନିଜର ପାଳନା ଦ୍ୱାରା ଉପକାରୀ କରିଦେଇପାରିବ । କିପରି ବି ପତିତ ଆତ୍ମା, ପତିତ-ପାବନ
ଆତ୍ମାର ମନୋବୃତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପାବନ ଅର୍ଥାତ୍ ପବିତ୍ର ହୋଇପାରିବ । ଯେପରି ମା’ ନିଜର ସନ୍ତାନର
ଦୋଷ ଦୁର୍ବଳତା ଗୁଡିକୁ ଦେଖି ନଥାଏ, କେବଳ ତାକୁ ସୁଧାରିବାର ହିଁ ଭାବନା ରଖିଥାଏ । ସେହିପରି ଏହି
ପାଳନା କରିବାର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ମଧ୍ୟ ମା’ ସ୍ୱରୂପରେ ସ୍ଥିତ ରହିବା ଦ୍ୱାରା ଯଥାର୍ଥ ଭାବରେ
ହୋଇପାରିବ ।