21.08.25 Morning Odia Murli Om Shanti BapDada Madhuban
“ମିଠେ ବଚ୍ଚେ:-
ତୁମେମାନେ ଆସୁରୀ ମତରେ ଚାଲିବା ଦ୍ୱାରା ବାର ଦୁଆର ହୋଇଗଲ, ଏବେ ଈଶ୍ୱରୀୟ ମତରେ ଚାଲିଲେ
ସୁଖଧାମକୁ ଚାଲିଯିବ’’
ପ୍ରଶ୍ନ:-
ପିଲାମାନଙ୍କୁ
ବାବାଙ୍କଠାରୁ କେଉଁ ଆଶା ରଖିବା ଦରକାର, କ’ଣ ନୁହେଁ?
ଉତ୍ତର:-
ବାବାଙ୍କଠାରୁ ଏହି ଆଶା ରଖିବା ଦରକାର ଯେ ଆମେ ବାବାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇ ନିଜର ଘରକୁ ତଥା
ରାଜଧାନୀକୁ ଯିବୁ । ବାବା କହୁଛନ୍ତି ଯେ ପିଲାମାନେ, ମୋ ଠାରୁ ଏହି ଆଶା ରଖ ନାହିଁ ଯେ ଅମୁକକୁ
ରୋଗ ହୋଇଛି, ତା’କୁ ଟିକିଏ ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳୁ । ଏଠାରେ କୃପା କିମ୍ବା ଆଶୀର୍ବାଦର କୌଣସି କଥା ନାହିଁ
। ମୁଁ ତ ତୁମମାନଙ୍କୁ ପତିତରୁ ପବିତ୍ର କରିବା ପାଇଁ ଆସିଛି । ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଭଳି କର୍ମ
ଶିଖାଉଛି ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମର ବିକର୍ମ ହେବ ନାହିଁ ।
ଗୀତ:-
ଆଜ ନହିଁ ତୋ କଲ
ବିଖରେଙ୍ଗେ ୟହ ବାଦଲ...
ଓମ୍ ଶାନ୍ତି ।
ଆତ୍ମିକ
ପିଲାମାନେ ଗୀତ ଶୁଣିଲେ । ପିଲାମାନେ ଜାଣିଛନ୍ତି ଯେ ଏବେ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ହେବ । ବାବା ଆସିଛନ୍ତି
ସାଥିରେ ନେଇଯିବା ପାଇଁ । ଆତ୍ମ-ଅଭିମାନୀ ହେଲେ ହିଁ ଏହି କଥା ମନେ ରହିବ । ଦେହ-ଅଭିମାନରେ ରହିଲେ
ମନେ ବି ରହିବ ନାହିଁ । ପିଲାମାନେ ଜାଣିଛନ୍ତି ଯେ ବାବା ମୁସାଫିର (ଯାତ୍ରୀ) ହୋଇ ଆସିଛନ୍ତି ।
ତୁମେ ମଧ୍ୟ ମୁସାଫିର ହୋଇ ଆସିଥିଲ । ଏବେ ନିଜ ଘରକୁ ଭୁଲିଯାଇଛ । ପୁଣି ବାବା ଘର କଥା ମନେ ପକାଇ
ଦେଲେ ଏବଂ ପ୍ରତିଦିନ ସେ ବିଷୟରେ ବୁଝାଉଛନ୍ତି । ଯେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସତ୍ତ୍ୱପ୍ରଧାନ ନ ହୋଇଛ ତେବେ
ଘରକୁ ଯାଇପାରିବ ନାହିଁ । ପିଲାମାନେ ବୁଝୁଛନ୍ତି ଯେ ବାବା ତ ଠିକ୍ କଥା କହୁଛନ୍ତି । ବାବା ଯେଉଁ
ଶ୍ରୀମତ ଦେଉଛନ୍ତି ତାହା ସୁସନ୍ତାନମାନେ ହିଁ ପାଳନ କରିଥାନ୍ତି । ଏହି ସମୟରେ ଆଉ ତ କେହି ଏଭଳି
ପିତା ନାହାଁନ୍ତି ଯିଏକି ଭଲ ମତ ଦେବେ, ତେଣୁ ବାରଦୁଆର ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି । କେବଳ ବାବା ହିଁ ଶ୍ରୀମତ
ଦେଇଥା’ନ୍ତି । ବାବାଙ୍କ ମତକୁ ମଧ୍ୟ କେହି କେହି ସନ୍ତାନ ପାଳନ କରୁ ନାହାଁନ୍ତି । ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର
କଥା । ଲୌକିକ ପିତାଙ୍କ ମତକୁ ପାଳନ କରିଥା’ନ୍ତି । ତାହା ହେଉଛି ଆସୁରୀମତ । ଏ ସବୁ ବି ହେଉଛି
ଡ୍ରାମା । ପରନ୍ତୁ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଉଛନ୍ତି ଯେ ତୁମେ ଆସୁରୀ ମତରେ ଚାଲି ଏହି ଅଧୋଗତିକୁ
ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ । ଏବେ ଈଶ୍ୱରୀୟ ମତ ପାଳନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସୁଖଧାମକୁ ଚାଲିଯିବ । ତାହା ହେଲା
ବେହଦର ସମ୍ପତ୍ତି । ବାବା ପ୍ରତିଦିନ ବୁଝାଉଛନ୍ତି । ତେଣୁ ପିଲାମାନଙ୍କୁ କେତେ ହର୍ଷିତ ରହିବା
ଦରକାର । ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତ ଏଠାରେ ରଖାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ । ଘରେ ରହି ମଧ୍ୟ ବାବାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇ
ପାରିବ । ଏବେ ପାର୍ଟ ସରିବାକୁ ଯାଉଛି, ଏବେ ଘରକୁ ଫେରିବାକୁ ହେବ, ମନୁଷ୍ୟ ସବୁକିଛି
ଭୁଲିଯାଇଛନ୍ତି, କୁହାଯାଏ ନା - ସେ ତ ନିଜର ଘରଦ୍ୱାର ହିଁ ଭୁଲି ଯାଇଛନ୍ତି । ଏବେ ବାବା -
କହୁଛନ୍ତି ଘରକୁ ବି ମନେ ପକାଅ । ନିଜର ରାଜଧାନୀକୁ ମଧ୍ୟ ମନେ ପକାଅ । ଏବେ ଅଭିନୟ ସରିବାକୁ
ଯାଉଛି, ଘରକୁ ଫେରି ଯିବାକୁ ହେବ । କ’ଣ ତୁମେ ଏ କଥା ଭୁଲିଗଲ?
ତୁମେ ପିଲାମାନେ
କହିପାରିବ ଯେ - ବାବା ଡ୍ରାମା ଅନୁସାରେ ଆମର ଅଭିନୟ ହିଁ ଏହିଭଳି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ଘରଦ୍ୱାରକୁ
ଭୁଲି ଏକଦମ୍ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାଉଛୁ । ଭାରତବାସୀ ହିଁ ନିଜର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ, କର୍ମକୁ ଭୁଲି ଦୈବୀ
ଧର୍ମ ଭ୍ରଷ୍ଟ, ଦୈବୀ କର୍ମ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି । ଏବେ ବାବା ସାବଧାନୀ ଦେଇଛନ୍ତି, ତୁମର ଧର୍ମ
କର୍ମ ଏପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲା । ସତ୍ୟଯୁଗରେ ତୁମେ ଯେଉଁ କର୍ମ କରୁଥିଲ ତାହା ଅକର୍ମ ହେଉଥିଲା ।
କର୍ମ, ଅକର୍ମ, ବିକର୍ମର ଗତି ବାବା ହିଁ ତୁମକୁ ବୁଝାଇଛନ୍ତି । ସତ୍ୟଯୁଗରେ କର୍ମ, ଅକର୍ମ
ହୋଇଯାଇଥାଏ । ରାବଣ ରାଜ୍ୟରେ କର୍ମ ବିକର୍ମ ହୋଇଥାଏ । ଧର୍ମଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ମଶ୍ରେଷ୍ଠ କରିବା ପାଇଁ
ଏବେ ବାବା ଆସିଛନ୍ତି । ତେଣୁ ଏବେ ଶ୍ରୀମତ ଆଧାରରେ କର୍ମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କରିବା ଉଚିତ୍ । କୌଣସି
ଭ୍ରଷ୍ଟ କର୍ମ କରି କାହାକୁ ଦୁଃଖ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଏହି କର୍ମ ଈଶ୍ୱରୀୟ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କର
ନୁହେଁ । ଯେଉଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମିଳୁଛି ତାହା ଆଧାରରେ ପରିଚାଳିତ ହେବା ଉଚିତ୍ । ଦୈବୀଗୁଣ ଧାରଣ
କରିବାକୁ ହେବ । ଭୋଜନ ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ଗ୍ରହଣ କର । କୌଣସି ପ୍ରକାରର ଅସୁବିଧା ହେଲେ ତେବେ ରାୟ
ପଚାରିପାର । ବାବା ବୁଝୁଛନ୍ତି ଯେ ଚାକିରୀ କ୍ଷେତ୍ରରେ କେବେ କେବେ କେଉଁଠାରେ କିଛି ଖାଇବାକୁ ବି
ପଡିଥାଏ । ଯଦି ତୁମେ ଯୋଗବଳ ଦ୍ୱାରା ରାଜଧାନୀ ସ୍ଥାପନ କରିପାରୁଛ, ପତିତ ଦୁନିଆକୁ ପବିତ୍ର
କରିପାରୁଛ ତେବେ ଭୋଜନକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା କ’ଣ ବଡ କଥା । ଚାକିରୀ ତ କରିବାକୁ ହେବ । ଏଭଳି ତ ନୁହେଁ
ଯେ ବାବାଙ୍କର ହୋଇଗଲ ତ ସବୁ କିଛି ଛାଡି ଏଠାରେ ଆସି ବସିଯିବ । ଅନେକ ସନ୍ତାନମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଏତେ
ସଂଖ୍ୟାରେ ତ ଏଠାରେ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ । ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗୃହସ୍ଥ ମଧ୍ୟରେ ରହିବାକୁ ପଡିବ । ଏହା
ବୁଝିବାକୁ ପଡିବ ଯେ - ମୁଁ ଏକ ଆତ୍ମା, ବାବା ଆସିଛନ୍ତି, ମୋତେ ପବିତ୍ର କରି ନିଜ ଘରକୁ ନେଇଯିବେ,
ପୁଣି ରାଜଧାନୀକୁ ଆସିଯିବି । ଏହା ତ ପରଦେଶ ରାବଣର ଛି-ଛି ଦୁନିଆ ଅଟେ । ଡ୍ରାମା ପ୍ଲାନ୍
ଅନୁସାରେ ତୁମେ ବିଲ୍କୁଲ୍ ହିଁ ପତିତ ହୋଇଯାଇଛ । ବାବା କହୁଛନ୍ତି ଯେ ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସଜାଗ
କରିବା ପାଇଁ ଆସିଛି । ତେଣୁ ଶ୍ରୀମତ ଆଧାରରେ ଚାଲ । ଯେତେ ଶ୍ରୀମତ ପାଳନ କରିବ ସେତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ
ହେବ ।
ଏବେ ତୁମେ ବୁଝିପାରୁଛ
ଯେ ଯେଉଁ ବାବା, ଆମକୁ ସ୍ୱର୍ଗର ମାଲିକ କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଭୁଲି ଯାଇଥିଲୁ । ଏବେ ବାବା
ସୁଧାରିବା ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି, ତେଣୁ ଭଲ ଭାବରେ ସୁଧୁରିବା ଦରକାର ନା । ସର୍ବଦା ଖୁସିରେ ରହିବା
ଉଚିତ୍ । ଅବିନାଶୀ ପିତା ମିଳିଛନ୍ତି । ବାବା ପିଲାମାନଙ୍କ ସହିତ ଏଭଳି କଥା ହେଉଛନ୍ତି ଯେପରି
ତୁମେ ଆତ୍ମାମାନେ ପରସ୍ପର ଭିତରେ କଥା ହୋଇଥାଅ । ପରମାତ୍ମା ମଧ୍ୟ ଆତ୍ମା ହିଁ ଅଟନ୍ତି । ତାଙ୍କର
ମଧ୍ୟ ଅଭିନୟ ରହିଛି । ତୁମେ ଆତ୍ମାମାନେ ଅଭିନେତା । ଉଚ୍ଚରୁ ଉଚ୍ଚ ନେଇ ନୀଚ୍ଚରୁ ନୀଚ୍ଚ ଅଭିନୟ
ରହିଛି । ଭକ୍ତିମାର୍ଗରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଗାୟନ କରିଥାନ୍ତି ଯେ ଈଶ୍ୱର ହିଁ ସବୁ କିଛି କରିଥା’ନ୍ତି
। ବାବା କହୁଛନ୍ତି ଯେ ମୋର କ’ଣ ଏ ଭଳି ଅଭିନୟ ରହିଛି କି ବେମାରଙ୍କୁ ଭଲ କରିଦେବି । ମୋର
କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଲା ରାସ୍ତା ଦେଖାଇବା, ତୁମେମାନେ ପବିତ୍ର କିପରି ହେବ? ପବିତ୍ର ହେବା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ
ଘରକୁ ମଧ୍ୟ ଯାଇପାରିବ । ରାଜଧାନୀକୁ ମଧ୍ୟ ଯାଇପାରିବ । ଆଉ କୌଣସି ଆଶା ରଖ ନାହିଁ । ଏପରି ନୁହେଁ
ଯେ ଅମୁକ ବେମାର ହୋଇଛି, ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳୁ । ଏକଥା ନୁହେଁ, ଆଶୀର୍ବାଦ, କୃପା ଆଦିର କଥା ମୋ ପାଖରେ
କିଛି ବି ନାହିଁ । ସେଥିପାଇଁ ସାଧୁ ସନ୍ଥଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ । ତୁମେ ମୋତେ ହିଁ ଡାକୁଛ କି, ହେ
ପତିତ ପାବନ ଆସ, ଆମକୁ ପବିତ୍ର କର । ପବିତ୍ର ଦୁନିଆକୁ ନେଇଚାଲ । ତେଣୁ ବାବା ପଚାରୁଛନ୍ତି ମୁଁ
ତୁମକୁ ବିଷୟ ସାଗରରୁ ବାହାର କରି ଆରପାରିକୁ ନେଇଯାଉଛି, ପୁଣି ତୁମେ ବିଷୟ ସାଗରରେ କାହିଁକି
ଫସିଯାଉଛ? ଭକ୍ତିମାର୍ଗରେ ତୁମର ଏହିପରି ଅବସ୍ଥା ହୋଇଯାଇଛି । ଜ୍ଞାନ, ଭକ୍ତି ହିଁ ତୁମମାନଙ୍କ
ପାଇଁ ରହିଛି । ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ କହିଥାନ୍ତି ଜ୍ଞାନ, ଭକ୍ତି ଏବଂ ବୈରାଗ୍ୟ । କିନ୍ତୁ
ତାହାର ଅର୍ଥ ସେମାନେ ବୁଝି ନ ଥା’ନ୍ତି । ଏବେ ତୁମର ବୁଦ୍ଧିରେ ଜ୍ଞାନ ଅଛି, ଭକ୍ତି ତା’ ପରେ
ବୈରାଗ୍ୟ । ତେଣୁ ବେହଦର ବୈରାଗ୍ୟ ଶିଖାଉଥିବା ଶିକ୍ଷକ ଦରକାର ନା । ବାବା ବୁଝାଇଛନ୍ତି ଏହା
ଶ୍ମଶାନଘାଟ ଅଟେ, ଏହାପରେ ପରିସ୍ତାନ ଅର୍ଥାତ୍ ସ୍ୱର୍ଗ ହେବ । ସେଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ କର୍ମ, ଅକର୍ମ
ହୋଇଥାଏ । ଏବେ ବାବା ତୁମକୁ ଏଭଳି କର୍ମ ଶିଖାଉଛନ୍ତି ଯାହା ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ବି ବିକର୍ମ ହେବ ନାହିଁ
। କାହାକୁ ବି ଦୁଃଖ ଦିଅ ନାହିଁ । ପତିତ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅନ୍ନ ଖାଅ ନାହିଁ ।
ବିକାରଗ୍ରସ୍ତ ହୁଅ ନାହିଁ । ଅବଳାମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅତ୍ୟାଚାର ହିଁ ଏଥିପାଇଁ ହୋଇଥାଏ । ଦେଖୁଛ ଯେ -
କିପରି ମାୟାର ବିଘ୍ନ ପଡୁଛି । ଏହି ସବୁ କଥା ହେଉଛି ଗୁପ୍ତ । କହିଥା’ନ୍ତି ଦେବତା ଏବଂ
ଅସୁରମାନଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା । ପୁଣି କହିଥାନ୍ତି - ପାଣ୍ଡବ ଏବଂ କୌରବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ
ଲାଗିଥିଲା । ବାସ୍ତବରେ ଅନ୍ତିମ ଲଢେଇ ଗୋଟିଏ ହେବ । ବାବା ବୁଝାଉଛନ୍ତି ଯେ ମୁଁ ତୁମକୁ ରାଜଯୋଗ
ଶିଖାଉଛି ଭବିଷ୍ୟତ ୨୧ ଜନ୍ମ ପାଇଁ । ଏହା ହେଉଛି ମୃତ୍ୟୁଲୋକ ଅଟେ । ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସତ୍ୟନାରାୟଣ
କଥା ଶୁଣି ଆସିଛନ୍ତି, ଫାଇଦା କିଛି ହେଲେ ବି ନାହିଁ । ଏବେ ତୁମେ ସତ୍ୟ ଗୀତା ଓ ସତ୍ୟ ରାମାୟଣ
ଶୁଣାଉଛ । କେବଳ ଜଣେ ରାମ-ସୀତାଙ୍କର କଥା ନ ଥିଲା । ଏହି ସମୟରେ ତ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ହେଉଛି ଲଙ୍କା
। ଚାରିଆଡେ ପାଣି ଅଛି ନା । ଏହା ହେଲା ବେହଦର ଲଙ୍କା, ଯେଉଁଠାରେ ରାବଣର ରାଜ୍ୟ ଚାଲିଛି । ଏକ
ବାବା ହିଁ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କର ବର, ଅଟନ୍ତି, ବାକି ସବୁ ହେଉଛନ୍ତି କନ୍ୟା । ତୁମକୁ ଏବେ ରାବଣ
ରାଜ୍ୟରୁ ବାବା ମୁକ୍ତ କରାଉଛନ୍ତି । ଏହା ହେଲା ଶୋକ ବାଟିକା । ସତ୍ୟଯୁଗକୁ କୁହାଯାଇଛି ଅଶୋକ
ବାଟିକା । ସେଠାରେ କୌଣସି ଶୋକ ନ ଥାଏ । ଏହି ସମୟରେ ଶୋକ ହିଁ ଶୋକ ରହିଛି । ଅଶୋକ ଜଣେ ବି
ନାହାଁନ୍ତି । ନାମ ତ ରଖି ଦେଇଛନ୍ତି ଅଶୋକା ହୋଟେଲ୍ । ବାବା କହୁଛନ୍ତି ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ଏହି
ସମୟରେ ବେହଦର ହୋଟେଲ୍ ବୋଲି ଭାବ (ଶୋକର ହୋଟେଲ) । ଖାଦ୍ୟପେୟ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ପଶୁତୁଲ୍ୟ
ହୋଇଯାଇଛି । ଦେଖ, ତୁମକୁ ବାବା କେଉଁଠାକୁ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି । ପ୍ରକୃତ ସତ୍ୟ ଅଶୋକ ବାଟିକା ହେଲା
ସତ୍ୟଯୁଗ । ହଦ ଏବଂ ବେହଦର ପ୍ରଭେଦ ବାବା ହିଁ ବତାଉଛନ୍ତି । ତୁମ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ବହୁତ ଖୁସି
ରହିବା ଦରକାର । ଜାଣୁଛ ଯେ ବାବା ଆମକୁ ପଢାଉଛନ୍ତି । ଆମର ମଧ୍ୟ ସେହି ଧନ୍ଦା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ
ରାସ୍ତା ଦେଖାଇବା । ଅନ୍ଧମାନଙ୍କର ଆଶାବାଡି ହେବା । ଚିତ୍ର ବି ତୁମ ପାଖରେ ଅଛି । ଯେପରି ସ୍କୁଲ୍ରେ
ଚିତ୍ର ଆଧାରରେ ବୁଝାଇଥାନ୍ତି, ଏହା ଅମୂକ ଦେଶ । ତୁମେ ପୁଣି ବୁଝାଉଛ ଯେ ତୁମେ ଆତ୍ମା, ଶରୀର
ନୁହଁ । ଆତ୍ମା ସବୁ ଭାଇ ଭାଇ ହେଉଛନ୍ତି ନା । କେତେ ସହଜ କଥା ଶୁଣାଉଛ । କହିଥାନ୍ତି ମଧ୍ୟ ଆମେ
ସବୁ ଭାଇ-ଭାଇ ଅଟୁ । ବାବା କହୁଛନ୍ତି ଯେ ତୁମେ ସବୁ ଆତ୍ମାଗଣ ହେଉଛି ଭାଇ ଭାଇ । ଈଶ୍ୱର ପିତା
ବୋଲି କହିଥାଆନ୍ତି ନା । ତେଣୁ କେବେ ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ ଲଢେଇ ଝଗଡା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।
ଶରୀରଧାରୀ ହେଉଥିବା କାରଣରୁ ପୁଣି ଭାଇ-ଭଉଣୀ ହୋଇଯାଉଛ । ତୁମେ ଶିବବାବାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ହେଉଛ ଭାଇ
ଭାଇ । ପ୍ରଜାପିତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ରୂପେ ଭାଇ ଭଉଣୀ ହେଉଛ । ଆମକୁ ସମ୍ପତ୍ତି ଦାଦା
ଶିବବାବାଙ୍କ ଠାରୁ ନେବାର ଅଛି । ଏଣୁ ଦାଦାଙ୍କୁ ହିଁ ମନେ ପକାଉଛ । ଏହି ସନ୍ତାନ (ବ୍ରହ୍ମା)ଙ୍କୁ
ମଧ୍ୟ ମୁଁ ନିଜର କରିଛି ଅର୍ଥାତ୍ ତାଙ୍କ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି । ଏହି ସବୁ କଥାକୁ ତୁମେ ଏବେ
ବୁଝୁଛ । ବାବା କହୁଛନ୍ତି ଯେ ପିଲାମାନେ ଏବେ ନୂଆ ଦୈବୀ ପ୍ରବୃତ୍ତିମାର୍ଗ ସ୍ଥାପନ ହେଉଛି । ତୁମେ
ସବୁ ବ୍ରହ୍ମାବତ୍ସ, ଶିବବାବାଙ୍କର ମତରେ ଚାଲୁଛ । ବ୍ରହ୍ମା ବି ତାଙ୍କ ମତରେ ଚାଲୁଛନ୍ତି । ବାବା
କହୁଛନ୍ତି ଯେ ନିଜକୁ ଆତ୍ମା ଭାବି ବାବାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଅ, ଆଉ ସବୁ ସମ୍ବନ୍ଧକୁ ହାଲୁକା କରି ଚାଲ
। ୮ ଘଣ୍ଟା ବାବାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଅ ବାକି ୧୬ ଘଣ୍ଟା ଆରାମ କିମ୍ବା ଧନ୍ଦା ଆଦି ଯାହା କରିବାର ଅଛି
ତାହା କର । ମୁଁ ବାବାଙ୍କର ସନ୍ତାନ, ଏହା ଭୁଲ ନାହିଁ । ଏଭଳି ବି ନୁହେଁ ଏଠାକୁ ଆସି ହଷ୍ଟେଲ (ଛାତ୍ରାବାସ)ରେ
ରହିବାକୁ ହେବ । ତା’ ନୁହେଁ, ଗୃହସ୍ଥ ବ୍ୟବାହାରରେ ପିଲାମାନଙ୍କ ସାଥିରେ ରହିବାକୁ ହେବ । ସତେଜ
ରହିବା ପାଇଁ ବାବାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସୁଛ । ମଥୁରା, ବୃନ୍ଦାବନକୁ ଯାଇଥା’ନ୍ତି ମଧୁବନର ସାକ୍ଷାତ୍
କରିବା ପାଇଁ । ଛୋଟିଆ ମଡେଲ୍ ରୂପରେ ତିଆରି କରି ରଖାଯାଇଛି । ଏବେ ତ ଏହି ବେହଦର କଥାକୁ
ବୁଝିବାକୁ ପଡିବ । ଶିବବାବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନୂଆ ସୃଷ୍ଟି ରଚନା କରୁଛନ୍ତି । ଆମେ
ପ୍ରଜାପିତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ବି.କେ. ଅଟୁ । ଜୀବନରେ ବିକାରର କଥା ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।
ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ହୋଇଥା’ନ୍ତି, ଯଦି ସେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ବସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଲେ ତେବେ ନାମ
ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇଯାଏ । ଏଠାରେ ବି ତୁମେ ବାବାଙ୍କର ହୋଇଗଲ, ତେଣୁ ବାବା ତୁମର ନାମ ରଖିଥିଲେ ନା,
ପ୍ରାରମ୍ଭରେ କେତେ ସଂଖ୍ୟାରେ ଭଟ୍ଟୀରେ ରହିଥିଲେ । ଏହି ଭଟ୍ଟୀ କଥା କାହାକୁ ଜଣା ନାହିଁ ।
ଶାସ୍ତ୍ରରେ ତ କ’ଣ-କ’ଣ କଥା ସବୁ ଲେଖିଦେଇଛନ୍ତି । ଏଭଳି ପୁଣି ହେବ । ଏବେ ତୁମ ବୁଦ୍ଧିରେ
ସୃଷ୍ଟିର ଚକ୍ର ଘୂରୁଛି । ବାବା ମଧ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ସ୍ୱଦର୍ଶନ ଚକ୍ରଧାରୀ । ବାବା ସୃଷ୍ଟିର
ଆଦି-ମଧ୍ୟ-ଅନ୍ତର କଥାକୁ ଜାଣନ୍ତି । ବାବାଙ୍କର ତ ଶରୀର ବି ନାହିଁ । ତୁମର ତ ସ୍ଥୂଳ ଶରୀର ଅଛି
। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ପରମଆତ୍ମା । ଆତ୍ମା ହିଁ ସ୍ୱଦର୍ଶନ ଚକ୍ରଧାରୀ ଅଟେ ନା । ଏବେ ଆତ୍ମାକୁ
ଅଳଙ୍କାର କିପରି ଦିଆଯିବ? ଏହା ବୁଝିବାର କଥା ଅଟେ ନା । ଏହା କେତେ ସୂକ୍ଷ୍ମ କଥା ଅଟେ । ବାବା
କହୁଛନ୍ତି ବାସ୍ତବରେ ମୁଁ ହିଁ ହେଉଛି ସ୍ୱଦର୍ଶନ ଚକ୍ରଧାରୀ । ତୁମେ ଜାଣୁଛ ଯେ ଆତ୍ମାରେ ସମଗ୍ର
ସୃଷ୍ଟି ଚକ୍ରର ଜ୍ଞାନ ଆସିଯାଉଛି । ବାବା ମଧ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ପରମଧାମର ନିବାସ । ଆମେ ମଧ୍ୟ
ସେଠାକାର ନିବାସୀ ଅଟୁ । ବାବା ଆସି ନିଜର ପରିଚୟ ଦେଉଛନ୍ତି ଯେ - ପିଲାମାନେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ
ସ୍ୱଦର୍ଶନ ଚକ୍ରଧାରୀ ଅଟେ । ମୁଁ ପତିତ-ପାବନ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି । ମୋତେ ଡାକିଛ ଯେ ଆସି ପତିତରୁ
ପାବନ କର, ଲିବରେଟ୍ (ମୁକ୍ତ) କର । ତାଙ୍କର ତ ଶରୀର ନାହିଁ । ସେ ତ ଅଜନ୍ମା । ଯଦିଓ ଜନ୍ମ
ନେଉଛନ୍ତି ପରନ୍ତୁ ଦିବ୍ୟ ଓ ଅଲୌକିକ । ଶିବ ଜୟନ୍ତୀ ଅଥବା ଶିବରାତ୍ରୀ ପାଳନ କରୁଛନ୍ତି । ବାବା
କହୁଛନ୍ତି ଯେ ଅଜ୍ଞାନର ରାତ୍ରୀ ପୂରା ହେଲେ ମୁଁ ଦିନ କରିବା ପାଇଁ ଆସିଥାଏ । ଦିନରେ ୨୧ ଜନ୍ମ,
ପୁଣି ରାତ୍ରିରେ ୬୩ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି । ଆତ୍ମା ହିଁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ । ଏବେ ଦିନରୁ
ରାତ୍ରୀକୁ ଆସିଛ, ପୁଣି ଦିନକୁ ଯିବ । ସ୍ୱଦର୍ଶନ ଚକ୍ରଧାରୀ ବି ତୁମକୁ କରିଛନ୍ତି । ଏହି ସମୟରେ
ମୋର ପାର୍ଟ ରହିଛି । ତୁମକୁ ବି ସ୍ୱଦର୍ଶନ ଚକ୍ରଧାରୀ କରୁଛି । ତୁମେ ପୁଣି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ
ସ୍ୱଦର୍ଶନ ଚକ୍ରଧାରୀ କରାଅ । ୮୪ ଜନ୍ମ କିପରି ନେଇଛ, ସେହି ୮୪ ଜନ୍ମର ଚକ୍ର ତ ବୁଝିଗଲ ।
ପୂର୍ବରୁ ତୁମର କ’ଣ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଥିଲା? ବିଲ୍କୁଲ୍ ନୁହେଁ । ଅଜ୍ଞାନୀ ଥିଲ । ବାବା ମୂଳ କଥା
ବୁଝାଉଛନ୍ତି ଯେ ବାବା ହେଉଛନ୍ତି, ସ୍ୱଦର୍ଶନ ଚକ୍ରଧାରୀ, ତାଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନର ସାଗର କୁହାଯାଉଛି ।
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସତ୍ୟ, ଚୈତନ୍ୟ । ତୁମମାନଙ୍କୁ ସମ୍ପତ୍ତି ଦେଉଛନ୍ତି । ବାବା ପିଲାମାନଙ୍କୁ
ବୁଝାଉଛନ୍ତି ଯେ ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ ଲଢେଇ ଝଗଡା କର ନାହିଁ । ମନାନ୍ତର ହୁଅ ନାହିଁ । ସବୁବେଳେ
ହର୍ଷିତ ରୁହ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବାବାଙ୍କର ପରିଚୟ ଦିଅ । ବାବାଙ୍କୁ ସମସ୍ତେ ଭୁଲିଯାଇଛନ୍ତି । ଏବେ
ବାବା କହୁଛନ୍ତି ଯେ ମାମେକମ୍ ୟାଦ କରୋ । ନିରାକାର ଭଗବାନୁଉବାଚ - ନିରାକାରୀ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କ
ପ୍ରତି । ପ୍ରକୃତରେ ତୁମେ ନିରାକାର, ପୁଣି ସାକାରୀ ହେଉଛ । ସାକାର ବିନା ତ ଆତ୍ମା କିଛି କରି
ପାରିବ ନାହିଁ । ଆତ୍ମା ଶରୀରରୁ ବାହାରିଗଲେ, ଶରୀର କିଛି ବି ହଲଚଲ ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ । ଆତ୍ମା
ତୁରନ୍ତ ଯାଇ ଅନ୍ୟ ଶରୀର ନେଇ ନିଜର ଅଭିନୟ କରିଥାଏ । ଏହି କଥାକୁ ଭଲ ଭାବରେ ବୁଝ, ନିଜ ଭିତରେ
ମନ୍ଥନ କର । ମୁଁ ଆତ୍ମା ବାବାଙ୍କଠାରୁ ସମ୍ପତ୍ତି ନେଉଛି । ସମ୍ପତ୍ତି ମିଳୁଛି ସତ୍ୟଯୁଗରେ ।
ନିଶ୍ଚିତ ରୂପେ ବାବା ହିଁ ଭାରତକୁ ସମ୍ପତ୍ତି ଦେଇଥିବେ । କେବେ ସମ୍ପତ୍ତି ଦେଇଥିଲେ, ପୁଣି କ’ଣ
ହେଲା? ଏହା ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ କଛି ବି ଜଣା ନାହିଁ । ଏବେ ବାବା ସବୁ ଜଣାଉଛନ୍ତି । ତୁମ
ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ହିଁ ସ୍ୱଦର୍ଶନ ଚକ୍ରଧାରୀ କରୁଛନ୍ତି, ପୁଣି ତୁମେ ୮୪ ଜନ୍ମ ନେଇଛ । ଏବେ ପୁଣି
ମୁଁ ଆସିଛି, କେତେ ସହଜରେ ବୁଝାଉଛନ୍ତି । ବାବାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଅ ଏବଂ ମିଠା ହୁଅ । ଲକ୍ଷ୍ୟ
ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସମ୍ମୁଖରେ ରହିଛି । ବାବା ଓକିଲଙ୍କର ଓକିଲ ଅଟନ୍ତି, ସବୁ ଝଗଡାରୁ ମୁକ୍ତ କରି
ଦେଉଛନ୍ତି । ତୁମେ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ବହୁତ ଆନ୍ତରିକ ଖୁସୀ ରହିବା ଦରକାର । କାରଣ ଆମେ ବାବାଙ୍କର
ସନ୍ତାନ ହୋଇଛୁ ଏବଂ ବାବା ଆମକୁ ପୋଷ୍ୟପୁତ୍ର କରିଛନ୍ତି ସମ୍ପତ୍ତି ଦେବାପାଇଁ । ଏଠାକୁ ତୁମେ
ଆସିଛ ସମ୍ପତ୍ତି ନେବା ପାଇଁ । ବାବା କହୁଛନ୍ତି ଯେ ସନ୍ତାନ ସନ୍ତତି ଆଦିଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ
ବୁଦ୍ଧି ବାବା ଏବଂ ରାଜଧାନୀ ଆଡକୁ ରହୁ । ପାଠପଢା କେତେ ସହଜ ଅଟେ । ବାବା ଯିଏକି ତୁମକୁ ବିଶ୍ୱର
ମାଲିକ କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ଭୁଲିଯାଉଛ । ପ୍ରଥମେ ନିଶ୍ଚିତ ନିଜକୁ ଆତ୍ମା ବୋଲି ଭାବ । ଏହି
ଜ୍ଞାନ ବାବା ସଂଗମଯୁଗରେ ହିଁ ଦେଇଥାନ୍ତି କାହିଁକି ନା ସଂଗମଯୁଗରେ ହିଁ ତୁମକୁ ପତିତରୁ ପବିତ୍ର
ହେବାକୁ ପଡିବ ।
ଆଚ୍ଛା, ମିଠା ମିଠା
ରୁହାନୀ ବ୍ରହ୍ମା ମୁଖ ବଂଶାବଳୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ କୂଳ ଭୂଷଣ, ଏହା ଦେବତାମାନଙ୍କଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉଚ୍ଚ କୁଳ
। ତୁମେ ଭାରତରେ ବହୁତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସେବା କରୁଛ । ଏବେ ପୁଣି ତୁମେ ପୂଜ୍ୟ ହୋଇଯିବ । ବାବା ଏବେ
ପୂଜାରୀକୁ ପୂଜ୍ୟ, କଉଡିରୁ ହୀରା ଯେପରି କରୁଛନ୍ତି ଏଭଳି ରୁହାନୀ ପିଲାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମାତ-ପିତା
ବାପଦାଦାଙ୍କର ୟାଦପ୍ୟାର ଏବଂ ଶୁଭ ସକାଳ । ଆତ୍ମିକ ପିତାଙ୍କର ଆତ୍ମିକ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ନମସ୍ତେ
।
ଧାରଣା ପାଇଁ ମୁଖ୍ୟ ସାର
:—
(୧) ଶ୍ରୀମତ
ଆଧାରରେ ଏବେ ପ୍ରତ୍ୟେକ କର୍ମକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କରିବାକୁ ହେବ, କାହାକୁ ବି ଦୁଃଖ ଦେବାର ନାହିଁ,
ଦୈବୀଗୁଣ ଧାରଣ କରିବାକୁ ହେବ । ବାବାଙ୍କର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ ହିଁ ଚାଲିବାକୁ ପଡିବ ।
(୨) ସର୍ବଦା ହର୍ଷିତ
ରହିବା ପାଇଁ ସ୍ୱଦର୍ଶନ ଚକ୍ରଧାରୀ ହେବାକୁ ପଡିବ । କେବେ ବି ଲୁଣପାଣି ହେବାର ଅର୍ଥାତ୍ ମତଭେଦରେ
ଆସିବାର ନାହିଁ । ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବାବାଙ୍କର ପରିଚୟ ଦେବାକୁ ହେବ । ବହୁତ ବହୁତ ମିଠା ହେବାକୁ ପଡିବ
।
ବରଦାନ:-
ସମ୍ମାନ ମାଗିବା
ପରିବର୍ତ୍ତେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଉଥିବା ନିଷ୍କାମ ଯୋଗୀ ଭବ ।
ତୁମକୁ କେହି ସମ୍ମାନ
ଦେଉ ବା ନ ଦେଉ, ମାନୁ ବା ନ ମାନୁ କିନ୍ତୁ ତୁମେ ତାକୁ ମିଠା ଭାଇ ବା ମିଠା ଭଉଣୀ ମନେ କରି
ସର୍ବଦା ନିଜେ ସ୍ୱମାନରେ ରହି ନିଜର ସ୍ନେହୀ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା, ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ମନୋବୃତ୍ତି ଦ୍ୱାରା
ଆତ୍ମିକ ସମ୍ମାନ ଦେଇଚାଲ । ସେ ଯଦି ମୋତେ ସମ୍ମାନ ଦେବ ତେବେ ମୁଁ ଦେବି, ଏହା ମଧ୍ୟ ରାଜକୀୟ
ଭିକାରୀ ପଣିଆ ଅଟେ, ଏଥିରେ ନିଷ୍କାମ ଯୋଗୀ ହୁଅ । ଆତ୍ମିକ ସ୍ନେହର ବର୍ଷା କରି ଶତ୍ରୁକୁ ମଧ୍ୟ
ମିତ୍ର କରିଦିଅ । ତୁମ ସାମନାକୁ ଯଦି କେହି ପଥର ମଧ୍ୟ ପକାଉଛି ତେବେ ବି ତୁମେ ତାକୁ ରତ୍ନ ଦିଅ
କାହିଁକି ନା ତୁମେ ହେଉଛ ରତ୍ନାକର ପିତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ।
ସ୍ଲୋଗାନ:-
ବିଶ୍ୱର ନିବ
ନିର୍ମାଣ କରିବା ପାଇଁ ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦକୁ ମନେ ରଖ - ନିମିତ୍ତ ଏବଂ ନିର୍ମାନ ଅର୍ଥାତ୍ ନିରହଂକାରୀ ।
ଅବ୍ୟକ୍ତ ଈଶାରେ - ଯଦି
ସହଜଯୋଗୀ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛ ତେବେ ପରମାତ୍ମ ସ୍ନେହର ଅନୁଭବୀ ହୁଅ ।
ସେବାରେ ସଫତଳା ପ୍ରାପ୍ତ
କରିବାର ମୁଖ୍ୟ ସାଧନ ହେଲା ତ୍ୟାଗ ଏବଂ ତପସ୍ୟା । ଏହିଭଳି ତ୍ୟାଗୀ ଏବଂ ତପସ୍ୱୀ ଅର୍ଥାତ୍ ସର୍ବଦା
ବାବାଙ୍କର ଲଗନରେ ଲଭଲୀନ ରହୁଥିବା, ପ୍ରେମର ସାଗରରେ ସମାହିତ ହୋଇ ରହୁଥିବା, ଜ୍ଞାନର, ଆନନ୍ଦର,
ସୁଖର, ଶାନ୍ତିର, ସାଗରରେ ସମାହିତ ହୋଇ ରହୁଥିବା ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ହିଁ କୁହାଯିବ - ତପସ୍ୱୀ । ଏହିଭଳି
ତ୍ୟାଗ ତପସ୍ୟାବାଲା ପିଲାମାନେ ହିଁ ସଚ୍ଚା ସେବାଧାରୀ ଅଟନ୍ତି ।