21.10.26 Morning Odia Murli Om Shanti BapDada Madhuban
“ମିଠେ ବଚ୍ଚେ:- ଯୋଗ
ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ପାପକୁ ଭସ୍ମ କରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସତ୍ତ୍ୱପ୍ରଧାନ ହେବାର ଅଛି, ଏବେ ଆଉ କୌଣସି ପାପ
କର୍ମ କରିବାର ନାହିଁ ।”
ପ୍ରଶ୍ନ:-
ସତ୍ୟଯୁଗରେ
ଉଚ୍ଚପଦ କେଉଁ ଆଧାରରେ ମିଳିଥାଏ? ଏଠିକାର କେଉଁ ନିୟମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶୁଣାଇବାକୁ ହେବ?
ଉତ୍ତର:-
ସତ୍ୟଯୁଗରେ ପବିତ୍ରତା ଆଧାରରେ ଉଚ୍ଚ ପଦ ମିଳିଥାଏ । ଯେଉଁମାନେ ପବିତ୍ରତାର କମ୍ ଧାରଣା
କରିଥାନ୍ତି ସେମାନେ ସତ୍ୟଯୁଗରେ ଡେରିରେ ଆସିଥା’ନ୍ତି ଏବଂ ପଦ ମଧ୍ୟ କମ୍ ପାଇଥାନ୍ତି । ଯେତେବେଳେ
ଏଠାକୁ କେହି ଆସୁଛନ୍ତି ତେବେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି ନିୟମ ବା ଉପାୟ ଶୁଣାଅ ଯେ - ଦାନ ଦେଲେ ଗ୍ରହଣ
ଛାଡିଯିବ ଅର୍ଥାତ୍ ୫ ବିକାରର ଦାନ ଦିଅ ତେବେ ତୁମେ ୧୬ କଳା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯିବ । ତୁମେ
ପିଲାମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ମନକୁ ପଚାର ଯେ ମୋ ଭିତରେ କୌଣସି ବିକାର ନାହିଁ ତ?
ଓମ୍ ଶାନ୍ତି ।
ରୁହାନୀ ବାବା
ରୁହାନୀ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଉଛନ୍ତି ଯେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ କିପରି ବୁଝାଇବ ଯେ ଏବେ ସ୍ୱର୍ଗର
ସ୍ଥାପନା ହେଉଛି । ୫ ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ଭାରତରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଥିଲା । ଲକ୍ଷ୍ମୀ-ନାରାୟଣଙ୍କର
ରାଜ୍ୟ ଥିଲା । ବିଚାର କରିବା ଦରକାର, ସେହି ସମୟରେ କେତେ ମନୁଷ୍ୟ ଥିଲେ । ସତ୍ୟଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ
ଅଧିକରୁ ଅଧିକ ୯-୧୦ ଲକ୍ଷ ଲୋକ ଥିବେ । ଆରମ୍ଭରୁ ଏହି ବୃକ୍ଷ ଛୋଟ ହିଁ ହୋଇଥାଏ । ଏହି ସମୟରେ
ଯେତେବେଳେ କି କଳିଯୁଗର ଅନ୍ତ ହେଉଛି ତେବେ ଏହି ବୃକ୍ଷ କେତେ ବଡ ହୋଇଯାଇଛି, ଏବେ ଏହାର ବିନାଶ
ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ହେବ । ପିଲାମାନେ ଜାଣୁଛନ୍ତି ଯେ ଏହା ସେହି ମହାଭାରତ ଲଢେଇ ଅଟେ । ଏହି ସମୟରେ
ହିଁ ଗୀତାର ଭଗବାନ ରାଜଯୋଗ ଶିଖାଇଥିଲେ ଏବଂ ଦେବୀ-ଦେବତା ଧର୍ମର ସ୍ଥାପନା କରିଥିଲେ । ସଂଗମଯୁଗରେ
ହିଁ ଅନେକ ଧର୍ମର ବିନାଶ, ଏକ ଧର୍ମର ସ୍ଥାପନା ହୋଇଥିଲା । ପିଲାମାନେ ଏକଥା ମଧ୍ୟ ଜାଣିଛନ୍ତି ଯେ
ଆଜିଠାରୁ ୫ ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ଭାରତ ସ୍ୱର୍ଗ ଥିଲା ଏବଂ ଆଉ କୌଣସି ଧର୍ମ ନ ଥିଲା । ଏହିପରି
ନୂଆ ଦୁନିଆ ସ୍ଥାପନ କରିବା ପାଇଁ ବାବା ସଂଗମଯୁଗରେ ଆସିଥା’ନ୍ତି । ଏବେ ସେହି ନୂଆ ଦୁନିଆ
ସ୍ଥାପନ ହେଉଛି । ଏହି ପୁରୁଣା ଦୁନିଆ ବିନାଶ ହୋଇଯିବ । ସତ୍ୟଯୁଗରେ ଏକମାତ୍ର ଭାରତ ରାଷ୍ଟ୍ର
ହିଁ ଥିଲା ଆଉ କୌଣସି ରାଷ୍ଟ୍ର ନ ଥିଲା । ବର୍ତ୍ତମାନ ତ କେତେ ରାଷ୍ଟ୍ର ହୋଇଗଲାଣି । ଭାରତ
ରାଷ୍ଟ୍ର ମଧ୍ୟ ଅଛି କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଆଦି ସନାତନ ଦେବୀ-ଦେବତା ଧର୍ମ ନାହିଁ । ତାହା ପ୍ରାୟଃ ଲୋପ
ହୋଇଯାଇଛି । ଏବେ ପୁଣି ଥରେ ପରମପିତା ପରମାତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଦି ସନାତନ ଦେବୀ-ଦେବତା
ଧର୍ମର ସ୍ଥାପନା କରୁଛନ୍ତି । ଅନ୍ୟ ସବୁ ଧର୍ମ ବିନାଶ ହୋଇଯିବ । ଏହି କଥା ତ ମନେ ରଖିବାକୁ ହେବ
ଯେ ସତ୍ୟ ଓ ତ୍ରେତା ଯୁଗରେ ଆଉ କୌଣସି ରାଜ୍ୟ ନ ଥିଲା ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସବୁ ଧର୍ମଗୁଡିକ ଏବେ ହିଁ
ଆସିଛନ୍ତି । କେତେ ଦୁଃଖ ଅଶାନ୍ତି ମାଡ୍ପିଟ୍ ହେଉଛନ୍ତି । ମହାଭାରୀ ମହାଭାରତ ଲଢେଇ ମଧ୍ୟ ଏହା
ହିଁ ଅଟେ । ଗୋଟିଏ ପଟେ ୟୁରୋପବାସୀ ଯାଦବମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି । ୫ ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ
ଏମାନେ ମୁସଳ ଅର୍ଥାତ୍ କ୍ଷେପଣାସ୍ତ୍ରର ଉଦ୍ଦ୍ଭାବନ କରିଥିଲେ । କୌରବ ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନେ ମଧ୍ୟ
ଥିଲେ । ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ସ୍ୱୟଂ ପରମପିତା ପରମାତ୍ମା ସାହାଯ୍ୟକାରୀ ଥିଲେ । ପରମପିତା
ପରମାତ୍ମା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଥିଲେ ଯେ ଗୃହସ୍ଥ ବ୍ୟବହାରରେ ରହି ମୋତେ ମନେ ପକାଇବା ଦ୍ୱାରା
ତୁମମାନଙ୍କର ପାପ ଆଉ ବୃଦ୍ଧି ହେବ ନାହିଁ ଏବଂ ଅତୀତର ବିକର୍ମ ସବୁ ବିନାଶ ହୋଇଯିବ ।
ଏବେ ମଧ୍ୟ ବାବା
ବୁଝାଉଛନ୍ତି ତୁମେ ଭାରତବାସୀମାନେ ହିଁ ସତ୍ୟଯୁଗରେ ସତ୍ୱପ୍ରଧାନ ଥିଲ, ୮୪ ଜନ୍ମ ନେଇ-ନେଇ ଏବେ
ତୁମମାନଙ୍କର ଆତ୍ମା ତମୋପ୍ରଧାନ ହୋଇଯାଇଛି । ଏବେ ପୁଣି ସତ୍ୱପ୍ରଧାନ କିପରି ହେବ? ସତ୍ୱପ୍ରଧାନ
ସେତେବେଳେ ହେବ ଯେତେବେଳେ ପତିତ-ପାବନ ବାବାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇବ । ଏହି ଯୋଗ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ହିଁ
ପାପ ଭସ୍ମ ହେବ ଏବଂ ଆତ୍ମା ସତ୍ୱପ୍ରଧାନ ହୋଇଯିବ । ଆଉ ପୁଣି ସ୍ୱର୍ଗରେ ୨୧ ଜନ୍ମ ପାଇଁ
ସମ୍ପତ୍ତିର ଅଧିକାର ପାଇବ । ବାକି ଏହି ପୁରୁଣା ଦୁନିଆର ବିନାଶ ତ ନିଶ୍ଚିତ ହେବ । ଭାରତ
ସତ୍ୟଯୁଗରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠାଚାରୀ ଥିଲା ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ବହୁତ କମ୍ ମନୁଷ୍ୟ ଥିଲେ । ଭାରତ
ସ୍ୱର୍ଗ ଥିଲା, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦେଶ ନ ଥିଲା । ବର୍ତ୍ତମାନ ଅନ୍ୟ ସବୁ ଧର୍ମର ବୃଦ୍ଧି ହେବା କାରଣରୁ
ସୃଷ୍ଟିରୂପୀ ବୃକ୍ଷ କେତେ ବଡ ହୋଇଗଲାଣି ଏବଂ ତମୋପ୍ରଧାନ ଜୀର୍ଣ୍ଣଶୀର୍ଣ୍ଣ ଅବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ
ହୋଇଗଲାଣି । ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହି ତମୋପ୍ରଧାନ ବୃକ୍ଷର ବିନାଶ ଏବଂ ନୂଆ ଦେବୀ-ଦେବତା ଧର୍ମ ରୂପକ
ବୃକ୍ଷର ସ୍ଥାପନା ନିଶ୍ଚିତ ହେବା ଦରକାର ଏବଂ ଏହା ସଂଗମରେ ହିଁ ହେବ । ବର୍ତ୍ତମାନ ତୁମ୍ଭେମାନେ
ସଂଗମଯୁଗରେ ଅଛ । ଆଦି ସନାତନ ଦେବୀ-ଦେବତା ଧର୍ମର ଏବେ ଚାରା ଲାଗୁଛି । ପତିତ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ
ବାବା ପବିତ୍ର କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁଣି ଦେବତା ହେବେ । ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଥମ ନମ୍ବରରେ ଥିଲେ ଏବଂ
୮୪ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସେହିମାନେ ହିଁ ପୁଣି ପ୍ରଥମ ନମ୍ବରରେ ଆସିବେ । ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମେ
ଦେବୀ-ଦେବତାମାନଙ୍କର ପାର୍ଟ (ଅଭିନୟ) ଥିଲା । ସେହିମାନେ ହିଁ ପ୍ରଥମେ ବାବାଙ୍କଠାରୁ ଅଲଗା
ହୋଇଛନ୍ତି । ପୁଣି ସେହିମାନଙ୍କର ଅଭିନୟ ପୁନରାବୃତ୍ତି ହେବା ଦରକାର । ସତ୍ୟଯୁଗରେ ତ ସର୍ବଗୁଣ
ସମ୍ପନ୍ନ, ୧୬ କଳା ସମ୍ପୂଣ୍ଣ ହିଁ ହେବେ... ଏବେ ଦୁନିଆ ବିକାରୀ ହୋଇଯାଇଛି, ରାତି-ଦିନର ଫରକ
ହୋଇଯାଇଛି । ବର୍ତ୍ତମାନ ବିକାରୀ ଦୁନିଆକୁ ନିର୍ବିକାରୀ ଦୁନିଆରେ ପରିଣତ କିଏ କରିବ? ସମସ୍ତେ
ଡାକୁଛନ୍ତି ମଧ୍ୟ ହେ ପବିତ୍ର କରିଲାବାଲା ଆସ । ଏବେ ସିଏ ଆସିଛନ୍ତି । ବାବା କହୁଛନ୍ତି - ମୁଁ
ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ନିର୍ବିକାରୀ କରୁଛି । ଏହି ବିକାରୀ ଦୁନିଆର ବିନାଶ ପାଇଁ ଲଢେଇ ଲାଗିବ । ଏବେ
ସେମାନେ କହୁଛନ୍ତି ଏକମତ କିପରି ହେବ, କାରଣ ବର୍ତ୍ତମାନ ଅନେକ ମତ ରହିଛି ନା । ଏତେ ଅନେକ ଗୁଡିଏ
ମତ-ମତାନ୍ତର ଭିତରେ ଏକ ଧର୍ମର ମତ କିଏ ସ୍ଥାପନ କରିବ । ବାବା ବୁଝାଉଛନ୍ତି ବର୍ତ୍ତମାନ ଏକ ମତର
ସ୍ଥାପନା ହେଉଛି । ବାକି ସବୁ ବିନାଶ ହୋଇଯିବ । ଆଦି ସନାତନ ଦେବୀ-ଦେବତା ଧର୍ମର ଆତ୍ମା ଯେଉଁମାନେ
କି ପବିତ୍ର ଥିଲେ, ସେହିମାନେ ହିଁ ପୁଣି ୮୪ ଜନ୍ମ ଭୋଗ କରି ଏବେ ପତିତ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି । ପୁଣି
ବାବା ଆସି ଭାରତବାସୀଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ସ୍ୱର୍ଗର ସମ୍ପତ୍ତି ଦେଉଛନ୍ତି ଅର୍ଥାତ୍ ଅସୁରରୁ ଦେବତା
କରୁଛନ୍ତି । ତୁମ୍ଭେମାନେ କାହାକୁ ବି ବୁଝାଇପାରିବ ଯେ ବାବା କହୁଛନ୍ତି ମୋତେ ମନେ ପକାଅ ତେବେ
ପତିତରୁ ପବିତ୍ର ହୋଇଯିବ । ଏବେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ଜ୍ଞାନ ରୂପକ ଚିତାରେ ବସ । ଚିତାଗ୍ନିରେ ବସିବା
ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପବିତ୍ର ହୋଇଯିବ । ପୁଣି ଦ୍ୱାପରରେ ରାବଣ ରାଜ୍ୟ ହେବା କାରଣରୁ କାମଚିତାରେ ବସି
ବସି ଦୁନିଆ ଭ୍ରଷ୍ଟାଚାରୀ ହୋଇଯାଇଛି । ଆଜିଠାରୁ ୫ ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ଦେବୀ-ଦେବତାମାନେ ଥିଲେ
। ସେହି ସମୟରେ ଅଳ୍ପ ସଂଖ୍ୟକ ମନୁଷ୍ୟ ଥିଲେ । ଏବେ ତ ମନୁଷ୍ୟମାନେ କେତେ ଆସୁରୀ ପାଲଟି ଯାଇଛନ୍ତି
। ଅନ୍ୟ ଧର୍ମଗୁଡିକ ମଧ୍ୟ ମିଶିଯିବା କାରଣରୁ ବୃକ୍ଷ ବଡ ହୋଇଗଲାଣି । ବାବା ବୁଝାଉଛନ୍ତି ଏହି
ବୃକ୍ଷ ଜରାଜୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲାଣି । ଏବେ ପୁଣି ମୋତେ ଏକ ମତର ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ ହେବ ।
ଭାରତବାସୀମାନେ କହୁଛନ୍ତି ଏକ ଧର୍ମ, ଏକ ମତ ହେଉ । ଏକଥା ଭାରତବାସୀମାନେ ଭୁଲିଯାଇଛନ୍ତି ଯେ
ସତ୍ୟଯୁଗରେ ଗୋଟିଏ ହିଁ ଧର୍ମ ଥିଲା । ଏଠାରେ ତ ଅନେକ ଧର୍ମ ରହିଛି । ବର୍ତ୍ତମାନ ବାବା ଆସି ପୁଣି
ଥରେ ଗୋଟିଏ ଧର୍ମର ସ୍ଥାପନା କରୁଛନ୍ତି । ତୁମେ ପିଲାମାନେ ରାଜଯୋଗ ଶିଖୁଛ । ନିଶ୍ଚିତ ଭଗବାନ
ହିଁ ରାଜଯୋଗ ଶିଖାଇବେ । ଏକଥା କେହି ବି ଜାଣିନାହାଁନ୍ତି । ଯେତେବେଳେ କେହି ପ୍ରଦର୍ଶନୀର ଉଦ୍ଘାଟନ
କରିବାକୁ ଆସୁଛନ୍ତି ତେବେ ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବୁଝାଇବା ଆବଶ୍ୟକ - ତୁମେ କ’ଣ ଉଦ୍ଘାଟନ କରୁଛ! ବାବା
ଏହି ଭାରତକୁ ସ୍ୱର୍ଗ କରୁଛନ୍ତି । ବାକି ନର୍କବାସୀ ସବୁ ବିନାଶ ହୋଇଯିବେ । ବିନାଶ ପୂର୍ବରୁ
ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ବାବାଙ୍କଠାରୁ ସମ୍ପତ୍ତି ନେବାର ଅଧିକାର ଅଛି ସେମାନେ ଆସି ଏଠାରେ ବୁଝନ୍ତୁ । ଏହି
ବ୍ରହ୍ମାକୁମାରୀଙ୍କର ଯେଉଁ ଆଶ୍ରମ ଅଛି ତାହା ହେଉଛି କ୍ୱାରାଣ୍ଟାଇନ୍ କ୍ଳାସ୍ ଅର୍ଥାତ୍
ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ପୃଥକ ହୋଇ ପଢିବାର କ୍ଲାସ୍ । ଏଠାରେ ୭ ଦିନ ପାଠପଢିବାକୁ ହେବ, ଯାହାଦ୍ୱାରା କି
୫ ବିକାର ବାହାରିଯିବ । ଦେବତାମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଏହି ୫ ବିକାର ନ ଥାଏ । ବର୍ତ୍ତମାନ ଏଠାରେ ୫
ବିକାର ଗୁଡିକର ଦାନ ଦେବାକୁ ହେବ, ତେବେ ଯାଇ ଗ୍ରହଣ ଛାଡିବ । ଦାନ ଦେଲେ ଗ୍ରହଣ ଛାଡିଯିବ । ପୁଣି
ତୁମ୍ଭେମାନେ ୧୬ କଳା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯିବ । ଭାରତ ସତ୍ୟଯୁଗରେ ୧୬ କଳା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଏବେ
ତ କୌଣସି କଳା ବା ଦିବ୍ୟତା ନାହିଁ । ସମସ୍ତେ କାଙ୍ଗାଳ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି । କେହି ଉଦଘାଟନ କରିବାକୁ
ଆସିଲେ, ତାଙ୍କୁ କୁହ, ଏଠାକାର ନିୟମ ହେଉଛି, ବାବା କହୁଛନ୍ତି ଯଦି ତୁମେ ୫ ବିକାରକୁ ଦାନ ଦେବ
ତେବେ ଗ୍ରହଣ ଛାଡିଯିବ ଏବଂ ତୁମେମାନେ ୧୬ କଳା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେବତା ହୋଇଯିବ । ପବିତ୍ରତା ଅନୁସାରେ
ପଦ ପାଇବ । ଯଦି କିଛି ନା କିଛି କଳା କମ୍ ରହିଗଲା ତେବେ ଜନ୍ମ ମଧ୍ୟ ଡେରିରେ ନେବ । ବିକାରର ଦାନ
ଦେବା ତ ବହୁତ ଭଲ କଥା ନା । ଚନ୍ଦ୍ରମାରେ ଗ୍ରହଣ ଲାଗିବା ସମୟରେ ଆଗରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦାନ
ନେଉଥିଲେ । ଏବେ ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବଡ ଲୋକ ହୋଇଗଲେଣି । ଗରୀବ ଲୋକମାନେ ତ ବିଚରା ଭିକ ମାଗୁଛନ୍ତି,
ପୁରୁଣା ପୋଷାକ ଆଦି ବି ନେଇଯାଉଛନ୍ତି । ବାସ୍ତବରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପୁରୁଣା ପୋଷାକ ନେଇ ନ ଥାନ୍ତି,
ସେମାନଙ୍କୁ ନୂଆ ଦିଆଯାଇଥାଏ । ତେଣୁ ଏବେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ବୁଝାଉଛ ଯେ ଭାରତ ହିଁ ୧୬ କଳା
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା । ଏବେ କଳିଯୁଗୀ ହୋଇଯାଇଛି । ୫ ବିକାରର ଗ୍ରହଣ ଲାଗିଯାଇଛି । ଯଦି ଏବେ
ତୁମେମାନେ ୫ ବିକାରର ଦାନ ଦେଇ ଏହି ଅନ୍ତିମ ଜନ୍ମରେ ପବିତ୍ର ରହିବ ତେବେ ନୂଆ ଦୁନିଆରେ ମାଲିକ
ହୋଇଯିବ । ସ୍ୱର୍ଗରେ ବହୁତ କମ୍ ଲୋକ ଥିଲେ । ପରେ ବୃଦ୍ଧି ହୋଇଛନ୍ତି । ଏବେ ତ ବିନାଶ ମଧ୍ୟ
ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ । ବାବା କହୁଛନ୍ତି ୫ ବିକାରର ଦାନ ଦିଅ, ତେବେ ଗ୍ରହଣ ଛାଡିଯିବ ।
ବର୍ତ୍ତମାନ ତୁମକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠାଚାରୀ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗ ଦୁନିଆରେ ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶୀ ରାଜ୍ୟ ନେବାକୁ ହେବ,
ତେଣୁ ଭ୍ରଷ୍ଟାଚାରକୁ ଛାଡିବାକୁ ପଡିବ । ସେଥିପାଇଁ ୫ ବିକାରର ଦାନ ଦିଅ । ନିଜର ମନକୁ ପଚାର ମୁଁ
ସର୍ବଗୁଣ ସମ୍ପନ୍ନ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ବିକାରୀ ହେଲିଣି? ନାରଦଙ୍କ ଉଦାହରଣ ରହିଛି ନା । ଯଦି
ଗୋଟିଏ ବି ବିକାର ରହିଥିବ, ତେବେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ କିପରି ବରଣ କରିପାରିବ । ତେଣୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଚାଲ,
ବିକାର ରୂପୀ ଖାଦରେ ନିଆଁ ଲଗାଇ ଚାଲ । ସୁନାରୁ ଖାଦ ବାହାର କରିବା ପାଇଁ ତାକୁ ନିଆଁରେ
ପକାଇଥାନ୍ତି, ଯଦି ନିଆଁ ଧିମା ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ସେଥିରୁ ଖାଦ ବାହାରି ନ ଥାଏ, ସେଥିପାଇଁ ତାକୁ ଭଲ
ଭାବରେ ନିଆଁରେ ଜଳାଇଥାନ୍ତି । ଯେତେବେଳେ ଦେଖନ୍ତି ଯେ ଖାଦ ଅଲଗା ହୋଇଗଲା ସେତେବେଳେ ତାକୁ
ଛାଞ୍ଚରେ ଢାଳି ଥା’ନ୍ତି । ବାବା ଏବେ ନିଜେ କହୁଛନ୍ତି କୌଣସି ବି ବିକାରର ବଶୀଭୂତ ହୁଅ ନାହିଁ ।
ତୀବ୍ର ବେଗରେ ପୁରୁଷାର୍ଥ କର । ପ୍ରଥମେ ତ ପବିତ୍ରତାର ପ୍ରତିଜ୍ଞା କର । ବାବା ଆପଣ ପବିତ୍ର
କରିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ତେଣୁ ଆମେ କେବେ ବି ବିକାରର ବଶୀଭୂତ ହେବୁ ନାହିଁ । ଦେହୀ-ଅଭିମାନୀ ହେବାକୁ
ପଡିବ । ବାବା ଆମ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଉଛନ୍ତି । ସିଏ ପରମଆତ୍ମା ଅଟନ୍ତି । ତୁମେମାନେ ଜାଣିଛ ଯେ
ଆମେ ପତିତ ଅଟୁ । ଆତ୍ମାରେ ହିଁ ସଂସ୍କାର ରହିଥାଏ । ମୁଁ ତୁମର ପିତା ତୁମ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କ ସହିତ
କଥା ହେଉଛି । ଏପରି ଆଉ କେହି ବି କହିପାରିବେ ନାହିଁ - ମୁଁ ତୁମର ପିତା ପରମାତ୍ମା ଅଟେ । ମୁଁ
ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରିବାକୁ ଆସିଛି । ତୁମେ ପ୍ରଥମେ ସତ୍ତ୍ୱପ୍ରଧାନ ଥିଲ ପୁଣି ସତ୍ତ୍ୱ, ରଜୋ,
ତମୋରେ ଆସିଲ । ଏବେ ତମୋପ୍ରଧାନ ହୋଇଯାଇଛ । ଏହି ସମୟରେ ୫ ତତ୍ତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ତମୋପ୍ରଧାନ ଅଟନ୍ତି,
ସେଥିପାଇଁ ଦୁଃଖ ଦେଉଛନ୍ତି । ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜିନିଷ ଦୁଃଖ ଦେଉଛି । ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ଯେବେ
ସତ୍ତ୍ୱପ୍ରଧାନ ଥା’ନ୍ତି ତେବେ ସୁଖ ଦେଇଥାନ୍ତି । ତା’ର ନାମ ହେଲା - ସୁଖଧାମ । ଏହା ହେଲା
ଦୁଃଖଧାମ । ସୁଖଧାମ ହେଉଛି ବେହଦ ବାବାଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି । ଦୁଃଖଧାମ ହେଲା ରାବଣର ସମ୍ପତ୍ତି, ଏବେ
ଯେତିକି ଶ୍ରୀମତରେ ଚାଲିବ, ସେତିକି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବ । ପୁଣି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋଇଯିବ ଯେ କଳ୍ପ-କଳ୍ପ ଇଏ
ଏହିପରି ପୁରୁଷାର୍ଥ କରିଲାବାଲା ଅଟନ୍ତି । ଏହା କଳ୍ପ-କଳ୍ପର ବାଜି ଅର୍ଥାତ୍ ସୁଯୋଗ ଅଟେ ।
ଯେଉଁମାନେ ଅଧିକ ପୁରୁଷାର୍ଥ କରୁଛନ୍ତି ସେମାନେ ନିଜର ରାଜ୍ୟଭାଗ୍ୟ ନେଉଛନ୍ତି । ଯଦି ଠିକ୍
ପୁରୁଷାର୍ଥ କରି ନ ଥିବେ ତେବେ ତୃତୀୟ ଶ୍ରେଣୀକୁ ଚାଲିଯିବେ । ଜଣା ନାହିଁ ପ୍ରଜାରେ ବି କି ପଦ
ପାଇବେ । ଲୌକିକ ପିତା ମଧ୍ୟ କହିଥାନ୍ତି ତୁମେ ମୋର ନାମ ବଦନାମ କରୁଛ, ଘରୁ ବାହାରିଯାଅ । ବେହଦର
ବାବା ମଧ୍ୟ କହୁଛନ୍ତି ତୁମମାନଙ୍କୁ ମାୟାର ଚାପୁଡା ଏଭଳି ଲାଗିବ ଯାହାକି ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶୀ,
ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀ ପରିବାରରେ ଆସିପାରିବ ନାହିଁ । ନିଜକୁ ନିଜେ ହିଁ ଚାପୁଡା ମାରିବ । ବାବା ତ
କହୁଛନ୍ତି ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ହୁଅ । ଯଦି ରାଜତିଳକ ନେବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ମୋତେ ମନେ ପକାଅ ଏବଂ
ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବାବାଙ୍କର ସ୍ମୃତି ମନେ ପକାଇ ଦିଅ, ତେବେ ତୁମେ ରାଜା ହୋଇଯିବ ।
କ୍ରମାନୁସାରେ ତ ରାଜା ହେବେ ନା । କେହି-କେହି ବାରିଷ୍ଟର ଗୋଟିଏ କେସ୍ରେ ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା
ରୋଜଗାର କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ଆଉ କାହାକୁ ଦେଖ ପିନ୍ଧିବା ପାଇଁ କୋଟ୍ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ । ତେଣୁ ପୁରୁଷାର୍ଥ
ଉପରେ ସମସ୍ତ ଆଧାର ରହିଛି ନା । ଯଦି ତୁମ୍ଭେମାନେ ମଧ୍ୟ ପୁରୁଷାର୍ଥ କରିବ ତେବେ ଉଚ୍ଚପଦ ପାଇବ ।
ତୁମମାନଙ୍କୁ ମନୁଷ୍ୟରୁ ଦେବତା ହେବାକୁ ପଡିବ । ମାଲିକ ହୁଅ, ଅଥବା ପ୍ରଜା ହୁଅ । ପ୍ରଜାରେ ମଧ୍ୟ
ଚାକର-ବାକର ରହିବେ । ଛାତ୍ରମାନଙ୍କର ଚାଲିଚଳଣିରୁ ଶିକ୍ଷକ ବୁଝିଯାଇଥା’ନ୍ତି । ଏହା ହିଁ
ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା ଯେ ପଛରେ ଆସିଲାବାଲା ପୂର୍ବରୁ ଆସିଥିବା ବିଦ୍ୟାର୍ଥୀଙ୍କ ଠାରୁ ତୀବ୍ରଗତିରେ
ଆଗକୁ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି, କାହିଁକି ନା ଏବେ ଦିନକୁ ଦିନ ରିଫାଇନ୍ (ପରିମାର୍ଜିତ) ଜ୍ଞାନ ମିଳୁଛି ।
ନୂଆ ନୂଆ ଚାରା ସବୁ ଲଗାଇ ଚାଲିଛନ୍ତି । ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଥମେ ଆସିଥିଲେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକ
ପଳାଇ ଗଲେଣି । ନୂଆମାନେ ଯୋଗ ଦେଇ ଚାଲିଛନ୍ତି । ନୂଆ-ନୂଆ ଜ୍ଞାନର ପଏଣ୍ଟ ସବୁ ମିଳି ଚାଲିଛି ।
ବହୁତ ଯୁକ୍ତିର ସହିତ ବୁଝାଯାଉଛି । ବାବା କହୁଛନ୍ତି ଯେ ମୁଁ ଅନେକ ଗୁହ୍ୟ-ଗୁହ୍ୟ ରମଣିକ କଥା ସବୁ
ଶୁଣାଉଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେମାନେ ତୁରନ୍ତ ନିଶ୍ଚୟବୁଦ୍ଧି ହୋଇଯିବ । ଯେଉଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର
ଅଭିନୟ ରହିଛି, ତୁମମାନଙ୍କୁ ପାଠ ପଢାଇ ଚାଲିବି । ଏକଥା ମଧ୍ୟ ଡ୍ରାମାରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ।
ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ଯେତେବେଳେ କର୍ମାତୀତ ଅବସ୍ଥା ହେବ ସେତେବେଳେ ପାଠପଢା ସମାପ୍ତ ହେବ । ଏହି କଥା
ପିଲାମାନେ ମଧ୍ୟ ବୁଝିଯିବେ । ଅନ୍ତିମ ସମୟରେ ପରୀକ୍ଷାର ଫଳାଫଳ ଜଣାପଡିଥାଏ ନା । ଏହି ପାଠପଢାର
ପ୍ରଥମ ବିଷୟ ହେଉଛି - ପବିତ୍ରତା । ଯେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାବାଙ୍କର ସ୍ମୃତି ଠିକ୍ ରହୁନାହିଁ,
ବାବାଙ୍କର ସେବା କରୁନାହଁ, ସେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଶ୍ଚିନ୍ତରେ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର
ଲଢେଇ ମାୟା ସାଥିରେ ହିଁ ହେଉଛି । ଯଦିଓ ରାବଣକୁ ଜଳାଉଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଜାଣି ନାହାଁନ୍ତି ଯେ ଇଏ
କିଏ? ଦଶହରା ମଧ୍ୟ ପାଳନ କରୁଛନ୍ତି । ଏବେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗୁଛି - ରାମ
ଭଗବାନଙ୍କର ଭଗବତୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଚୋରାଇ ନିଆଗଲା । ପୁଣି ରାମ ମାଙ୍କଡମାନଙ୍କର ସେନା ନେଲେ । ଏପରି
କ’ଣ କେବେ ହୋଇପାରିବ? କିଛି ବି ବୁଝୁ ନାହାଁନ୍ତି । ତେଣୁ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଦର୍ଶନୀକୁ ଆସୁଛନ୍ତି
ପ୍ରଥମେ-ପ୍ରଥମେ ବତାଇବା ଆବଶ୍ୟକ ଯେ ଭାରତରେ ଏହି ଲକ୍ଷ୍ମୀ-ନାରାୟଣଙ୍କର ଯେତେବେଳେ ରାଜ୍ୟ ଥିଲା
ତେବେ ସେଠାରେ କେତେ ମନୁଷ୍ୟ ଥିଲେ । ଏହା ୫ ହଜାର ବର୍ଷର କଥା । ଏବେ କଳିଯୁଗ ଚାଲିଛି, ପୁଣି
ସେହି ମହାଭାରତ ଲଢେଇ ମଧ୍ୟ ହେବ, ସେଥିପାଇଁ ବାବା ଆସି ରାଜଯୋଗ ଶିଖାଉଛନ୍ତି । ବିନାଶ ମଧ୍ୟ ହେବ
। ତେବେ ଏଠାରେ ଏବେ ଏକ ଧର୍ମ, ଏକମତ ଅଥବା ଶାନ୍ତି କିପରି ହୋଇପାରିବ । ଏକମତ ହେବା ପାଇଁ ଯେତିକି
ମୁଣ୍ଡ ପିଟୁଛନ୍ତି ସେତିକି ଅଧିକ ଲଢେଇ ଝଗଡା କରୁଛନ୍ତି । ବାବା କହୁଛନ୍ତି - ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଁ
ସେମାନଙ୍କୁ ପରସ୍ପର ସହିତ ଲଢେଇ କରାଇ ସ୍ୱର୍ଗରୂପୀ ଲହୁଣୀ ତୁମକୁ ଦେଇ ଦେଉଛି । ବାବା
ବୁଝାଉଛନ୍ତି ଯିଏ କରିବ ସିଏ ପାଇବ । କେହି-କେହି ପିଲା ମଧ୍ୟ ନିଜର ପିତାଙ୍କଠାରୁ ଉଚ୍ଚ
ହୋଇପାରିବେ । ତୁମେମାନେ ମୋ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ସାହୁକାର, ବିଶ୍ୱର ମାଲିକ ହୋଇଯିବ । ମୁଁ ହେବି
ନାହିଁ । ମୁଁ ତୁମ ପିଲାମାନଙ୍କର ନିଷ୍କାମ ସେବା କରୁଛି । ମୁଁ ଦାତା ଅଟେ । ଏପରି କେହି ଭାବ
ନାହିଁ ଯେ ମୁଁ ଶିବବାବାଙ୍କୁ ୫ ଟଙ୍କା ଦେଉଛି । କିନ୍ତୁ ଶିବ ବାବାଙ୍କଠାରୁ ତ ୫ ପଦମ ଅର୍ଥାତ୍
ପଦ୍ମ ପରିମାଣର ଧନ ସ୍ୱର୍ଗରେ ନେବ । ତେବେ ଏହା କ’ଣ ଦେବା ହେଲା । ଯଦି ଭାବୁଛନ୍ତି ଯେ ଆମେ
ଦେଉଛୁ, ତେବେ ସେମାନେ ଶିବବାବାଙ୍କର ବହୁତ ଅପମାନ କରୁଛନ୍ତି । ବାବା ତୁମମାନଙ୍କୁ କେତେ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ କରୁଛନ୍ତି । ତୁମେ ୫ ଟଙ୍କା ଶିବବାବାଙ୍କର ଭଣ୍ଡାରକୁ ଦେଉଛ, ବାବା ତୁମକୁ ୫ କୋଟି
ଦେଉଛନ୍ତି । ତୁମମାନଙ୍କୁ କଉଡିରୁ ହୀରାତୁଲ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି । ଏପରି କେବେ ସଂଶୟ ନ ଆସୁ ଯେ ମୁଁ
ଶିବବାବାଙ୍କୁ ଦେଲି । ଶିବବାବା କେତେ ଭୋଳାନାଥ ଅଟନ୍ତି । ତୁମମାନଙ୍କର ଏହି ଖିଆଲ କେବେ ଆସିବା
ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ଯେ - ମୁଁ ବାବାଙ୍କୁ ଦେଉଛି । ନାଁ, ଶିବବାବାଙ୍କଠାରୁ ଆମେ ୨୧ ଜନ୍ମ ପାଇଁ
ସମ୍ପତ୍ତି ନେଉଛୁ । ଯଦି ଶୁଦ୍ଧ ଭାବନାରେ ଦେବ ନାହିଁ ତେବେ ସ୍ୱୀକାର କିପରି ହେବ । ସବୁ କଥାର
ଜ୍ଞାନ ବୁଦ୍ଧିରେ ରହିବା ଦରକାର । ଭକ୍ତିମାର୍ଗରେ ଈଶ୍ୱର ଅର୍ଥେ ଦାନ କରୁଛନ୍ତି ସିଏ କ’ଣ ଭୋକିଲା
ଅଛନ୍ତି କି? ନାଁ, ଭାବୁଛନ୍ତି ଆମକୁ ପରଜନ୍ମରେ ମିଳିବ । ଏବେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ବାବା କର୍ମ,
ଅକର୍ମ, ବିକର୍ମର ଗତି ବୁଝାଉଛନ୍ତି । ଏଠାରେ ଯେଉଁ କର୍ମ କରିବ ତାହା ବିକର୍ମ ହିଁ ହେବ, କାରଣ
ଏହା ରାବଣ ରାଜ୍ୟ ଅଟେ । ସତ୍ୟଯୁଗରେ କର୍ମ ଅକର୍ମ ହୋଇଥାଏ । ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଁ ତୁମକୁ ସେହି
ଦୁନିଆକୁ ପଠାଇ ଦେଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମ ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ବିକର୍ମ ହେବ ହିଁ ନାହିଁ । ଯେବେ ବହୁତ
ସନ୍ତାନ ହୋଇଯିବେ ସେତେବେଳେ ବାବା ତୁମର ପଇସା ନେଇ କ’ଣ କରିବେ । ମୁଁ ଏତେ ନିର୍ବୋଧ ବ୍ୟବସାୟୀ
ନୁହେଁ, ଯାହାକି ତୁମଠାରୁ ନେଉଥିବି ପୁଣି ମୋର କାମରେ ଆସୁ ନ ଥିବ, ପୁଣି ମୋତେ ସୁଧ ମୂଳ ସହ
ଦେବାକୁ ପଡିବ । ମୁଁ ପୋଖତ ବ୍ୟବସାୟୀ । ତେଣୁ ସେ ସମୟରେ କହିଦେବି ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ । ଆଚ୍ଛା—
ମିଠା ମିଠା ସିକିଲଧେ
ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମାତା-ପିତା, ବାପଦାଦାଙ୍କର ମଧୁର ସ୍ନେହଭରା ସ୍ମୃତି ଏବଂ ସୁପ୍ରଭାତ ।
ଆତ୍ମିକ ପିତାଙ୍କର ଆତ୍ମିକ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ନମସ୍ତେ ।
ଧାରଣା ପାଇଁ ମୁଖ୍ୟ ସାର
:—
(୧) ତୀବ୍ର
ଗତିରେ ପୁରୁଷାର୍ଥ କରି ବିକାର ରୂପୀ ଖାଦକୁ ଯୋଗ ରୂପକ ଅଗ୍ନିରେ ଭସ୍ମ କରିବାକୁ ହେବ ।
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପବିତ୍ର ହେବାର ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିବାକୁ ହେବ ।
(୨)
କର୍ମ-ଅକର୍ମ-ବିକର୍ମର ଗତିକୁ ବୁଦ୍ଧିରେ ରଖି ନିଜର ସବୁ କିଛି ନୂଆ ଦୁନିଆ ପାଇଁ ଟ୍ରାନ୍ସଫର
ଅର୍ଥାତ୍ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରିଦେବାକୁ ହେବ ।
ବରଦାନ:-
ଶ୍ରୀମତ ଆଧାରରେ
ଖୁସି, ଶକ୍ତି ଏବଂ ସଫଳତାର ଅନୁଭବ କରୁଥିବା ସର୍ବ ପ୍ରାପ୍ତି ସମ୍ପନ୍ନ ଭବ ।
ଯେଉଁ ପିଲାମାନେ ନିଜକୁ
ଟ୍ରଷ୍ଟୀ ମନେ କରି ଶ୍ରୀମତ ଅନୁସାରେ ଚାଲିଥାଆନ୍ତି, ଶ୍ରୀମତରେ ଟିକିଏ ବି ମନମତ ବା ପରମତର
ମିଶ୍ରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ ସେମାନଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ଖୁସି, ଶକ୍ତି ଏବଂ ସଫଳାତାର ଅନୁଭୂତି ହୋଇଥାଏ ।
ଯଦି ପୁରୁଷାର୍ଥ ବା ମେହନତ କମ୍ ହେଉଥିବ କିନ୍ତୁ ପ୍ରାପ୍ତି ଅଧିକ ହେଉଥିବ ତେବେ କୁହାଯିବ
ଯଥାର୍ଥ ରୀତିରେ ଶ୍ରୀମତରେ ଚାଲୁଥିବା ଆତ୍ମା । କିନ୍ତୁ ମାୟା, ଈଶ୍ୱରୀୟ ମତରେ ମନମତ ବା ପରମତକୁ
ରାଜକୀୟ ରୂପରେ ମିଶାଇ ଦେଇଥାଏ ସେଥିପାଇଁ ସର୍ବ ପ୍ରାପ୍ତିର ଅନୁଭବ ହୋଇ ନ ଥାଏ । ସେଥିପାଇଁ
ପରଖିବାର ଏବଂ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବାର ଶକ୍ତିକୁ ଧାରଣ କର ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଧୋକା ଖାଇବ ନାହିଁ ।
ସ୍ଲୋଗାନ:-
ବାଳକ ତଥା
ମାଲିକ ସିଏ ଅଟେ, ଯିଏ ତପସ୍ୟାର ବଳ ଦ୍ୱାରା ଭାଗ୍ୟବିଧାତା ବାବାଙ୍କୁ ନିଜର କରିଦିଏ ।
ଅବ୍ୟକ୍ତ ଈଶାରା:-
ପରୋପକାରର ଭାବନାରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଅପକାରୀର ମଧ୍ୟ ଉପକାର କର ।
ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମାକୁ
ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରଖିବା, ସ୍ନେହୀ ଆତ୍ମାକୁ ସ୍ନେହ ଦେବା, ସହଯୋଗୀ ସହିତ ସହଯୋଗୀ ହେବା - ଏହା ମହାବୀରତା
ନୁହେଁ । କିନ୍ତୁ ଯିଏ ଯେତେ ବି ଅସହଯୋଗୀ ହୋଇଥାଉ, ନିଜର ସହଯୋଗର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅସହଯୋଗୀକୁ
ସହଯୋଗୀ କରିଦେବା - ଏହାକୁ କୁହାଯାଏ ମହାବୀରତା । ତେବେ ଦୁର୍ବଳକୁ ଦୁର୍ବଳ ମନେ କରି ଛାଡି ଦିଅ
ନାହିଁ । କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ବଳ ଦେଇ ବଳବାନ କର, ଦୁର୍ବଳକୁ ହାଇଜମ୍ପ ଦେବାର ଯୋଗ୍ୟ କର, ତେବେ
କୁହାଯିବ ମହାବୀର ଅଥବା ସମସ୍ତଙ୍କର ଉପକାରୀ ।