28.08.25 Morning Odia Murli Om Shanti BapDada Madhuban
“ମିଠେ ବଚ୍ଚେ:- ଏବେ
ତୁମର ଡାକରାର ଶୁଣାଣି ହୋଇଛି, ଶେଷରେ ସେହିଦିନ ଆସିଗଲା ଯେଉଁଦିନ କି ତୁମେ ଉତ୍ତମରୁ ଉତ୍ତମ
ପୁରୁଷ ଏହି ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ସଂଗମଯୁଗରେ ହେଉଛ ।”
ପ୍ରଶ୍ନ:-
ହାରିବା ଏବଂ
ଜିତିବା ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ କେଉଁ ଏକ ଭ୍ରଷ୍ଟ କର୍ମ ରହିଛି ଯାହା ମନୁଷ୍ୟକୁ ଦୁଃଖୀ କରୁଛି?
ଉତ୍ତର:-
“ଜୁଆ” । ବହୁତ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କଠାରେ ଜୁଆ ଖେଳିବାର ଅଭ୍ୟାସ ଥାଏ, ଏହା ଏକ ଭ୍ରଷ୍ଟ କର୍ମ । କାହିଁକି
ନା ଏଥିରେ ହାରିଲେ ଦୁଃଖ ଏବଂ ଜିତିଲେ ଖୁସି ମିଳିଥାଏ । ତୁମେ ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବାବାଙ୍କର
ଆଜ୍ଞା ହେଲା - ପିଲାମାନେ ଦୈବୀ କର୍ମ କର । ଏଭଳି କୌଣସି କର୍ମ କର ନାହିଁ ଯେଉଁଥିରେ ସମୟ ନଷ୍ଟ
ହେବ । ସର୍ବଦା ବେହଦର ବିଜୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ହିଁ ପୁରୁଷାର୍ଥ କର ।
ଗୀତ:-
ଆଖିର ୱହ ଦିନ
ଆୟା ଆଜ...
ଓମ୍ ଶାନ୍ତି ।
ଡବଲ ଓମ୍ ଶାନ୍ତି
। ତୁମ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କହିବାକୁ ପଡିବ ଓମ୍ ଶାନ୍ତି । ଏଠାରେ ପୁଣି ଡବଲ ଓମ୍ ଶାନ୍ତି । ଏକ
ସୁପ୍ରିମ ଆତ୍ମା (ଶିବବାବା) କହୁଛନ୍ତି, ଓମ୍ ଶାନ୍ତି ଦ୍ୱିତୀୟରେ ଏହି ଦାଦା କହୁଛନ୍ତି ଓମ୍
ଶାନ୍ତି । ତେଣୁ ତୁମେ ପିଲାମାନେ ବି କହୁଛ । ମୁଁ ଆତ୍ମା ଶାନ୍ତସ୍ୱରୂପ, ଶାନ୍ତିଦେଶର ନିବାସୀ
ଅଟେ । ଏଠାକୁ ଏହି ସ୍ଥୂଳ ଦେଶକୁ ପାର୍ଟ କରିବାକୁ ଆସିଛି । ଏହି କଥାକୁ ଆତ୍ମାମାନେ
ଭୁଲିଯାଇଛନ୍ତି ପୁଣି ଶେଷରେ ସେହି ଦିନ ତ ନିଶ୍ଚିତ ଆସିଛି, ଯେତେବେଳେ ବି ଶୁଣାଣି ହେଉଛି । କେଉଁ
ଶୁଣାଣି? କହିଥା’ନ୍ତି ବାବା ଦୁଃଖ ହରଣ କରି ସୁଖ ଦିଅ । ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନୁଷ୍ୟ ସୁଖ-ଶାନ୍ତି ହିଁ
ପସନ୍ଦ କରିଥାନ୍ତି । ବାବା ମଧ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ଦୀନବନ୍ଧୁ । ଏହି ସମୟରେ ଭାରତ ବିଲ୍କୁଲ୍ ଗରୀବ ଅଟେ
। ପିଲାମାନେ ଜାଣିଛନ୍ତି ଯେ ଆମେ ବିଲ୍କୁଲ୍ ସାହୁକାର ଥିଲୁ । ଏହା ମଧ୍ୟ ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ
ସନ୍ତାନମାନେ ଜାଣୁଛ, ବାକି ତ ସବୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଅଛନ୍ତି । ତୁମେ ପିଲାମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ପୁରୁଷାର୍ଥର
କ୍ରମାନୁସାରେ ନିଶ୍ଚୟ ରହିଛି । ତୁମେ ଜାଣୁଛ ଯେ ଇଏ ହେଉଛନ୍ତି ଶ୍ରୀ ଶ୍ରୀ ଅର୍ଥାତ୍ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।
ତାଙ୍କର ମତ ମଧ୍ୟ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ । ଭଗବାନୁବାଚ - ରହିଛି ନା । ମନୁଷ୍ୟ ତ ରାମ ରାମର ଏପରି ଧ୍ୱନି
କରିଥା’ନ୍ତି ଯେପରି ନିରନ୍ତର ବାଜା ବାଜୁଛି । ବାସ୍ତବରେ ରାମ ତ ତ୍ରେତୟାର ରାଜା ଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ମହିମା ଥିଲା । ୧୪ କଳା ଥିଲା, ଦୁଇ କଳା କମ୍ । ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଗାୟନ କରିଥାନ୍ତି
ରାମ ରାଜା, ରାମ ପ୍ରଜା... ତୁମେ ସାହୁକାର ହେଉଛ ନା । ରାମଙ୍କଠାରୁ ବେଶୀ ସାହୁକାର
ଲକ୍ଷ୍ମୀ-ନାରାୟଣ ହୋଇଥିବେ । ରାଜାଙ୍କୁ ଅନ୍ନଦାତା କହନ୍ତି । ବାବା ମଧ୍ୟ ଦାତା ଅଟନ୍ତି, ସେ
ସବୁକିଛି ଦେଉଛନ୍ତି । ପିଲାମାନଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱର ମାଲିକ କରୁଛନ୍ତି । ସେଠାରେ କୌଣସି ଅପ୍ରାପ୍ତ
ବସ୍ତୁ ନାହିଁ, ଯାହା ପାଇଁ ପାପ କରିବାକୁ ପଡିବ । ସେଠାରେ ପାପର ନାମ ନ ଥାଏ । ଅଧାକଳ୍ପ ହେଲା
ଦୈବୀ ରାଜ୍ୟ ଆଉ ଅଧାକଳ୍ପ ହେଲା ଆସୁରୀ ରାଜ୍ୟ । ଅସୁର ଅର୍ଥାତ୍ ଯାହାଙ୍କ ଠାରେ ଦେହ ଅଭିମାନ ଅଛି,
୫ ବିକାର ଅଛି ।
ଏବେ ତୁମେ ଆସିଛ ନାବିକ
ଅଥବା ବାଗବାନ (ବଗିଚାର ମାଲିକ)ଙ୍କ ପାଖକୁ । ତୁମେ ଜାଣିଛ ଯେ ଆମେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷରେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ
ବସିଛୁ । ତୁମେ ପିଲାମାନେ ମଧ୍ୟ ବସି-ବସି ଭୁଲି ଯାଉଛ । ଭଗବାନ ଯେଉଁ ଆଜ୍ଞା ଦେଉଛନ୍ତି ତାକୁ
ମାନିବା ଦରକାର ନା । ପ୍ରଥମେ ତ ସେ ଶ୍ରୀମତ ଦେଉଛନ୍ତି ଶ୍ରେଷ୍ଠରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କରିବା ପାଇଁ । ତେଣୁ
ଶ୍ରୀମତରେ ତ ପୁରା ଚାଲିବା ଦରକାର ନା । ପ୍ରଥମେ-ପ୍ରଥମେ ମତ ଦେଉଛନ୍ତି ଦେହୀ-ଅଭିମାନୀ ହୁଅ ।
ବାବା ଆମ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କୁ ପଢାଉଛନ୍ତି । ଏହି କଥା ପକ୍କା-ପକ୍କା ୟାଦ କର । ଏହି ଅକ୍ଷର ମନେ
ପକାଇଲେ ବେଡା ପାରି ହୋଇଯିବ । ପିଲାମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଇଛନ୍ତି ଯେ ତୁମେ ହିଁ ୮୪ ଜନ୍ମ ନେଉଛ । ତୁମେ
ହିଁ ତମୋପ୍ରଧାନରୁ ସତ୍ତ୍ୱପ୍ରଧାନ ହେଉଛ । ଏହି ଦୁନିଆ ତ ହେଉଛି ପତିତ ଦୁଃଖୀ । ସ୍ୱର୍ଗକୁ
କୁହାଯାଏ ସୁଖଧାମ । ପିଲାମାନେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ, ଶିବବାବା, ଭଗବାନ ଆମକୁ ପଢାଉଛନ୍ତି । ତାଙ୍କର ଆମେ
ଛାତ୍ର ଅଟୁ । ସେ ପିତା ମଧ୍ୟ ଅଟନ୍ତି, ଟିଚର ମଧ୍ୟ ଅଟନ୍ତି ତେଣୁ ପାଠ ମଧ୍ୟ ଭଲ ରୂପେ ପଢିବା
ଦରକାର । ଦୈବୀ କର୍ମ ମଧ୍ୟ କରିବା ଦରକାର । କୌଣସି ଭ୍ରଷ୍ଟ କର୍ମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।
ଭ୍ରଷ୍ଟ କର୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଜୁଆ ବି ଆସିଯାଉଛି । ଏହା ବି ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ । ହାରିଲେ ଦୁଃଖ ହେବ, ଜିତିଲେ
ଖୁସୀ ହେବ । ଏବେ ତୁମେ ପିଲାମାନେ ମାୟାଠାରୁ ବେହଦର ହାର ଖାଇଛ । ଏହା ମଧ୍ୟ ହେଉଛି ବେହଦର ହାର
ଏବଂ ଜିତ୍ର ଖେଳ । ୫ ବିକାର ରୂପୀ ରାବଣଠାରୁ ହାରିବା ଅର୍ଥ ହାର୍, ତା’ ଉପରେ ବିଜୟ ପ୍ରାପ୍ତ
କରିବାକୁ ହେବ । ମାୟାଠାରୁ ହାରିବା ହିଁ ହେଉଛି ହାର୍ । ଏବେ ତୁମେ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କର ବିଜୟ ହେବ ।
ଏବେ ତୁମମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜୁଆ ଇତ୍ୟାଦି ସବୁ ଛାଡି ଦେବା ଉଚିତ୍ । ଏବେ ବେହଦର ବିଜୟ ପ୍ରାପ୍ତ
କରିବା ପାଇଁ ପୂରା ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଦରକାର । କୌଣସି ଏଭଳି କର୍ମ ବି କରିବା ଅନୁଚିତ୍, ସମୟ ନଷ୍ଟ
କରିବା ଅନୁଚିତ୍ । ବେହଦର ଜିତ୍ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ପୁରୁଷାର୍ଥ କରିବାକୁ ହେବ । ପୁରୁଷାର୍ଥକୁ
କରାଇଲାବାଲା ବାବା ସମର୍ଥ ଅଟନ୍ତି । ସେ ହେଲେ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ୍ । ଏହା ମଧ୍ୟ ବୁଝାଇଛନ୍ତି ଯେ
କେବଳ ବାବା ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ନୁହଁନ୍ତି । ରାବଣ ମଧ୍ୟ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ । ଅଧାକଳ୍ପ ରାବଣରାଜ୍ୟ,
ଅଧାକଳ୍ପ ରାମରାଜ୍ୟ ଚାଲୁଛି । ଏବେ ତୁମେ ରାବଣ ଉପରେ ବିଜୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରୁଛ । ଏବେ ସେସବୁ ହଦର
କଥାକୁ ଛାଡି ବେହଦର ସେବାରେ ଲାଗିଯିବା ଦରକାର । ନାବିକ ଆସିଛନ୍ତି । ଶେଷରେ ସେହିଦିନ ଆସି ତ
ଯାଇଛି ନା । ଡାକରାର ଶୁଣାଣି ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବାବାଙ୍କ ପାଖରେ । ବାବା କହୁଛନ୍ତି - ପିଲାମାନେ,
ତୁମେ ଅଧାକଳ୍ପ ବହୁତ ଧକ୍କା ଖାଇଛ । ପତିତ ହୋଇଛ । ପବିତ୍ର ଭାରତ ଶିବାଳୟ ଥିଲା । ତୁମେ
ଶିବାଳୟରେ ରହୁଥିଲ । ଏବେ ତୁମେ ବେଶ୍ୟାଳୟରେ ଅଛ । ତୁମେ ଶିବାଳୟ ନିବାସୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଛ ।
ଏଠାରେ ଏହି ଅନେକ ଧର୍ମର କେତେ ଭିଡ । ବାବା କହୁଛନ୍ତି ଏ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁଁ ଖଲାସ କରିଦେଉଛି ।
ସମସ୍ତଙ୍କର ବିନାଶ ହେବ, ଅନ୍ୟ ଧର୍ମ ସ୍ଥାପକମାନେ ବିନାଶ କରନ୍ତି ନାହିଁ । ସେମାନେ ସଦ୍ଗତି
ଦାତା ଗୁରୁ ମଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି । ସଦ୍ଗତି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ମିଳିଥାଏ । ସଭିଙ୍କର ସଦ୍ଗତିଦାତା
ହେଉଛନ୍ତି ଜ୍ଞାନର ସାଗର ବାବା । ଏହି ଅକ୍ଷର ଭଲ ଭାବରେ ନୋଟ୍ କର । ବହୁତ ଅଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ
ଏଠାରେ ଶୁଣି ବାହାରକୁ ଗଲା ପରେ ଏଠିକାର କଥା ଏହିଠାରେ ହିଁ ରହିଯାଏ । ଯେପରି ଗର୍ଭଜେଲ୍ରେ
କହିଥାନ୍ତି ଯେ ମୁଁ ଆଉ ପାପ କରିବି ନାହିଁ । ବାହାରକୁ ବାହାରିଲା ପରେ ବାସ୍ ସେଠାକାର କଥା
ସେହିଠାରେ ହିଁ ରହିଗଲା । ଟିକିଏ ବଡ ହେଲେ ପାପ କରିବାରେ ଲାଗିପଡନ୍ତି । କାମ କଟୁରୀ ଚାଳନା
କରନ୍ତି । ସତ୍ୟଯୁଗରେ ତ ଗର୍ଭ ମଧ୍ୟ ମହଲ ପରି ହୋଇଥାଏ । ତେଣୁ ବାବା ବସି ବୁଝାଉଛନ୍ତି - ଶେଷରେ
ସେହିଦିନ ଆଜି ଆସିଯାଇଛି । କେଉଁଦିନ? ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ସଂଗମଯୁଗର ଦିନ । ଯାହା ବିଷୟରେ କାହାକୁ ଜଣା
ନାହିଁ । ପିଲାମାନେ ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି ଯେ ଆମେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ହେଉଛୁ । ଉତ୍ତମରୁ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ ଆମେ
ହିଁ ଥିଲୁ, ତେଣୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ ମଧ୍ୟ ଥିଲା । କର୍ମ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲା । ରାବଣ
ରାଜ୍ୟ ହିଁ ନ ଥିଲା । ଶେଷରେ ସେହିଦିନ ଆସିଛି ଯେବେ କି ବାବା ଆସିଛନ୍ତି ପଢାଇବା ପାଇଁ । ସେ
ହିଁ ପତିତ-ପାବନ । ତେଣୁ ଏଭଳି ପିତାଙ୍କର ଶ୍ରୀମତରେ ଚାଲିବା ଦରକାର ନା । ଏବେ ହେଉଛି କଳିଯୁଗର
ଅନ୍ତିମ । କିଛି ସମୟ ମଧ୍ୟ ଦରକାର ନା, ପବିତ୍ର ହେବା ପାଇଁ । ୬୦ ବର୍ଷର ପରକୁ ବାନପ୍ରସ୍ଥ
କହିଥାନ୍ତି । ୬୦ ହେଲା ତ ଲାଗିଲା ଲାଠି (ଲାଠି ଧରିବାକୁ ପଡିଥାଏ) ବର୍ଷ ହେଲେ ବାଡି ଧରିବାକୁ
ପଡିଥାଏ । ଏବେ ତ ଦେଖ ୮୦ ବର୍ଷର ବୁଢା ମଧ୍ୟ ବିକାରକୁ ଛାଡୁ ନାହାଁନ୍ତି ।
ବାବା କହୁଛନ୍ତି
ଏହାଙ୍କର ବାନପ୍ରସ୍ଥ ଅବସ୍ଥାରେ ପ୍ରବେଶ କରି ୟାଙ୍କୁ ବୁଝାଉଛି । ଆତ୍ମା ହିଁ ପବିତ୍ର ହୋଇ
ଦୁନିଆରୁ ପାରି ହୋଇଯାଉଛି । ଆତ୍ମା ହିଁ ଉଡିଯାଉଛି । ଏବେ ଆତ୍ମାର ଡେଣା କଟିଯାଇଛି । ଉଡିପାରିବ
ନାହିଁ । ରାବଣ ଡେଣା କାଟି ଦେଇଛି । ପତିତ ହୋଇଯାଇଛି । କେହି ଜଣେ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଫେରିଯାଇ ପାରିବ
ନାହିଁ । ପ୍ରଥମେ ତ ସୁପ୍ରିମ ବାବାଙ୍କୁ ଜାଣିବା ଦରକାର । ଶିବଙ୍କର ବରଯାତ୍ରୀ କହିଥାନ୍ତି ନା ।
ଶଙ୍କରଙ୍କର ବରଯାତ୍ରୀ ନ ଥାଏ । ବାବାଙ୍କ ପଛରେ ଆମେ ସବୁ ପିଲାମାନେ ଯାଉଛୁ । ବାବା ଆସିଛନ୍ତି
ନେଇଯିବା ପାଇଁ । ଶରୀର ସହିତ ତ ନେଇଯିବେ ନାହିଁ ନା । ଆତ୍ମାମାନେ ସବୁ ହେଉଛନ୍ତି ପତିତ । ଯେ
ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ନ ହୋଇଛନ୍ତି ସେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଫେରିଯାଇପାରିବେ ନାହିଁ । ପବିତ୍ରତା ଥିଲା ତ
ଶାନ୍ତି ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧି ମଧ୍ୟ ଥିଲା । କେବଳ ତୁମେ ଆଦି ସନାତନ ଦେବୀ-ଦେବତା ଧର୍ମାବଲମ୍ବୀମାନେ
ହିଁ ଥିଲ । ଏବେ ଆଉ ସବୁ ଧର୍ମାବଲମ୍ବୀ ଅଛନ୍ତି । ଦେବୀ ଦେବତା ଧର୍ମ ନାହିଁ । ଏହାକୁ
କଳ୍ପବୃକ୍ଷ କୁହାଯାଏ । ବରଗଛ ସହିତ ଏହାକୁ ତୁଳନା କରାଯାଇଛି । ମୂଳ କାଣ୍ଡ ନାହିଁ । ବାକି ସାରା
ବୃକ୍ଷ ଛିଡା ହୋଇଛି । ସେହିପରି ଏହି ଦେବୀଦେବତା ଧର୍ମର ମୂଳଦୁଆ ନାହିଁ । ବାକି ସାରା ବୃକ୍ଷ
ଛିଡା ହୋଇଛି । ନିଶ୍ଚିତ ଥିଲା କିନ୍ତୁ ଏବେ ପ୍ରାୟଃ ଲୋପ ହୋଇଯାଇଛି, ପୁଣି ପୁନରାବୃତ୍ତି ହେବ ।
ବାବା କହୁଛନ୍ତି ମୁଁ ପୁଣି ଆସିଥାଏ ଏକ ଧର୍ମର ସ୍ଥାପନା କରିବା ପାଇଁ, ବାକି ସବୁ ଧର୍ମର ବିନାଶ
ହୋଇଯାଇଥାଏ । ନଚେତ୍ ସୃଷ୍ଟିଚକ୍ର କିପରି ଘୂରିବ? କୁହାଯାଏ ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ୱର ଇତିହାସ-ଭୂଗୋଳର
ପୁନରାବୃତ୍ତି ହେଉଛି । ଏବେ ପୁରୁଣା ଦୁନିଆ ଅଛି ପୁଣି ନୂଆ ଦୁନିଆର ପୁନରାବୃତ୍ତି ହେବ । ଏହି
ପୁରୁଣା ଦୁନିଆ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇ ନୂଆ ଦୁନିଆ ସ୍ଥାପନ ହେବ । ଏହି ଭାରତ ନୂଆରୁ ପୁରୁଣା ହେଉଛି ।
କୁହାଯାଏ ଯମୁନା କୂଳରେ ପରିସ୍ତାନ ଥିଲା । ବାବା କହୁଛନ୍ତି ତୁମେ କାମ ଚିତାରେ ବସି କବରସ୍ତାନୀ
ହୋଇଯାଇଛ । ପୁଣି ତୁମକୁ ପରିସ୍ତାନୀ କରୁଛି । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶ୍ୟାମ-ସୁନ୍ଦର କାହିଁକି
କୁହାଯାଏ? କାହାର ବୁଦ୍ଧିରେ ନ ଥିବ । ନାମ ତ ସୁନ୍ଦର ନା । ରାଧା ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ଏମାନେ ହେଲେ ନୂଆ
ଦୁନିଆର ରାଜକୁମାର-ରାଜକୁମାରୀ । ବାବା କହୁଛନ୍ତି କାମଚିତାରେ ବସିବା ଦ୍ୱାରା ଲୌହଯୁଗରେ ଅଛ ।
ଗାୟନ ବି ରହିଛି ସାଗରଙ୍କର ସନ୍ତାନ କାମ ଚିତାରେ ଜଳି ମରିଗଲେ । ଏବେ ବାବା ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ
ଜ୍ଞାନ ବର୍ଷା କରୁଛନ୍ତି । ପୁଣି ସବୁ ଚାଲିଯିବେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଯୁଗକୁ । ବର୍ତ୍ତମାନ ରହିଛି
ସଂଗମଯୁଗ । ତୁମକୁ ଅବିନାଶୀ ଜ୍ଞାନ ରତ୍ନର ଦାନ ମିଳୁଛି ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସାହୁକାର ହେଉଛ ।
ଏହି ଗୋଟିଏ-ଗୋଟିଏ ରତ୍ନ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କାର । ସେମାନେ ପୁଣି ଭାବନ୍ତି ଯେ ଶାସ୍ତ୍ରର ବାଣୀ
ହେଉଛି ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କାର । ତୁମେ ପିଲାମାନେ ଏହି ପାଠପଢା ଦ୍ୱାରା ପଦ୍ମପତି ହେଉଛ । ଏହା
ରୋଜଗାରର ମାଧ୍ୟମ ଅଟେ ନା । ଏହି ଜ୍ଞାନ ରତ୍ନକୁ ତୁମେ ଧାରଣ କରୁଛ । ଝୁଲାରେ ଭରୁଛ । ସେମାନେ
ପୁଣି ଶଙ୍କରଙ୍କ ପାଇଁ କହିଥାନ୍ତି ଯେ - ହେ ବମ୍ ବମ୍ ମହାଦେବ, ଭରିଦିଅ ଝୋଲି । ଶଙ୍କରଙ୍କ ପ୍ରତି
କେତେ କେତେ ଦୋଷାରୋପ କରିଛନ୍ତି । ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପାର୍ଟ ଏହିଠାରେ ଅଛି । ଏହା ମଧ୍ୟ
ତୁମେ ଜାଣୁଛ, ୮୪ ଜନ୍ମ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କୁହାଯିବ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ-ନାରାୟଣଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ।
ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଇଁ ବି କହିବ । ବାବା ବସି ବୁଝାଉଛନ୍ତି ଯେ ଠିକ୍ କ’ଣ, ଭୁଲ୍ କ’ଣ, ବ୍ରହ୍ମା
ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପାର୍ଟ କ’ଣ ରହିଛି । ତୁମେ ହିଁ ଦେବତା ଥିଲ, ଚକ୍ର ଲଗାଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୋଇଛ ପୁଣି
ଏବେ ଦେବତା ହେଉଛ । ମୀରାଙ୍କର ପାର୍ଟ ଏହିଠାରେ ଚାଲୁଛି । ବୈକୁଣ୍ଠର ଲୀଳା ଖେଳା ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା
ଦେଖିଥା’ନ୍ତି । ଏଠାରେ ତ ବୈକୁଣ୍ଠ ନାହିଁ । ମୀରା ଡାନ୍ସ (ନୃତ୍ୟ) କରୁଥିଲେ । ସେସବୁକୁ
ସାକ୍ଷାତ୍କାର କୁହାଯିବ । କେତେ ତାଙ୍କର ସମ୍ମାନ ରହିଛି । ସାକ୍ଷାତ୍କାର କଲେ ଆଉ କୃଷ୍ଣଙ୍କ
ସାଥିରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ । ତେବେ କଣ ହେଲା, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ତ ଗଲେ ନାହିଁ ନା । ଗତି-ସଦ୍ଗତି ତ
ସଂଗମଯୁଗରେ ହିଁ ମିଳିପାରିବ । ଏହି ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ସଂଗମଯୁଗକୁ ତୁମେମାନେ ହିଁ ବୁଝିଛ । ଆମେ
ବାବାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏବେ ମନୁଷ୍ୟରୁ ଦେବତା ହେଉଛୁ । ବିରାଟ ରୂପର ବି ନଲେଜ୍ (ଜ୍ଞାନ) ଦରକାର ନା ।
ଚିତ୍ର ରଖିଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ କିଛି ବୁଝୁ ନାହାଁନ୍ତି । ଅକାସୁର-ବକାସୁର ଏହା ସବୁ ଏହି ସଂଗମଯୁଗର
ନାମ । ଭସ୍ମାସୁରର ମଧ୍ୟ ନାମ ରହିଛି । କାମ ଚିତାରେ ବସି ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି । ଏବେ ବାବା
କହୁଛନ୍ତି ଯେ ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୁଣି ଜ୍ଞାନ ଚିତା ଉପରେ ବସାଇ ନେଇଯାଉଛି । ଆତ୍ମାମାନେ ସବୁ ହେଲେ
ଭାଇ-ଭାଇ । କହିଥାନ୍ତି ମଧ୍ୟ ହିନ୍ଦୁ-ଚିନି ଭାଇ-ଭାଇ, ହିନ୍ଦୁ-ମୁସ୍ଲିମ୍ ଭାଈ-ଭାଇ । ଏବେ
ଭାଇ-ଭାଇ ମଧ୍ୟ ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ ଲଢେଇ କରୁଛନ୍ତି । କର୍ମ ତ ଆତ୍ମା କରୁଛି ନା । ଶରୀର ଦ୍ୱାରା
ଆତ୍ମା ଲଢେଇ କରୁଛି । ପାପ ମଧ୍ୟ ଆତ୍ମାରେ ଲାଗୁଛି, ସେଥିପାଇଁ ପାପ ଆତ୍ମା କୁହାଯାଏ । ବାବା
କେତେ ସ୍ନେହରେ ବସି ବୁଝାଉଛନ୍ତି । ଶିବବାବା ଓ ବ୍ରହ୍ମାବାବା ଉଭୟଙ୍କର - ହକ ଅଛି ବଚ୍ଚେ ବଚ୍ଚେ
ସମ୍ବୋଧନ କରିବା । ବାବା ଦାଦାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହୁଛନ୍ତି ଯେ - ହେ ସନ୍ତାନଗଣ! ବୁଝି ପାରୁଛ ନା, ଆମେ
ଆତ୍ମାମାନେ ଏଠାକୁ ଆସି ପାର୍ଟ କରୁଛୁ । ପୁଣି ଶେଷରେ ବାବା ଆସି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରି ସାଥିରେ
ନେଇଯାଉଛନ୍ତି । ବାବା ହିଁ ଆସି ଜ୍ଞାନ ଦେଉଛନ୍ତି । ଆସୁଛନ୍ତି ମଧ୍ୟ ଏହିଠାକୁ । ଶିବଜୟନ୍ତୀ
ମଧ୍ୟ ପାଳନ କରୁଛନ୍ତି । ଶିବଜୟନ୍ତୀ ପରେ ପୁଣି ହୋଇଥାଏ କୃଷ୍ଣ ଜୟନ୍ତୀ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହିଁ ପୁଣି
ଶ୍ରୀ ନାରାୟଣ ହେଉଛନ୍ତି । ପୁଣି ଚକ୍ର ଲଗାଇ ଶେଷରେ ଶ୍ୟାମଳ ପତିତ ହେଉଛନ୍ତି । ବାବା ଆସି ପୁଣି
ଗୋରା କରୁଛନ୍ତି । ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେହି ଦେବତା ହେବ । ପୁଣି ସିଢିରେ ତଳକୁ ଖସିବ । ଏହି ୮୪
ଜନ୍ମର ହିସାବ ଆଉ କାହାର ବୁଦ୍ଧିରେ ନ ଥିବ । ଗୀତ ମଧ୍ୟ ଶୁଣିଲ - ଶେଷରେ ଭକ୍ତଙ୍କର ଶୁଣାଣି
ହେଉଛି । ଡାକିଥା’ନ୍ତି ମଧ୍ୟ - ହେ ଭଗବାନ ଆସି ଆମକୁ ଭକ୍ତିର ଫଳ ଦିଅ । ଭକ୍ତି ଫଳ ଦିଏ ନାହିଁ,
ଫଳ ଭଗବାନ ଦେଇଥାଆନ୍ତି । ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଦେବତା କରିଥାନ୍ତି । ତୁମେ ବହୁତ ଭକ୍ତି କରିଛ । ପ୍ରଥମେ
ପ୍ରଥମେ ତୁମେ ହିଁ ଶିବଙ୍କର ଭକ୍ତି କରିଛ । ଯିଏ ଭଲ ଭାବରେ ଏହି କଥାକୁ ବୁଝିବ, ତୁମେ ଅନୁଭବ
କରିବ ଯେ ଇଏ ହେଉଛନ୍ତି ଆମ କୁଳର । କାହାର ବୁଦ୍ଧିରେ ଯଦି ରହୁ ନାହିଁ ତେବେ ଭାବିନିଅ ଯେ ବହୁତ
ଭକ୍ତି କରି ନାହିଁ, ପଛକୁ ଆସିଛି । ଏଠାକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଥମେ ଆସିବେ ନାହିଁ । ଏହିପରି ହିସାବ ରହିଛି
। ଯିଏ ବହୁତ ଭକ୍ତି କରିଛନ୍ତି ତାକୁ ବହୁତ ଫଳ ମିଳିବ । କମ୍ ଭକ୍ତି ତ କମ୍ ଫଳ । ସେ ସ୍ୱର୍ଗର
ସୁଖ ଭୋଗ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, କାହିଁକି ନା ପ୍ରାରମ୍ଭରୁ ଶିବଙ୍କର ଭକ୍ତି କରି ନାହାଁନ୍ତି ।
ତୁମର ବୁଦ୍ଧି ଏବେ ସଠିକ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରୁଛି । ବାବା ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଯୁକ୍ତି ବହୁତ
ବୁଝାଉଛନ୍ତି । ଆଚ୍ଛା—
ମିଠା ମିଠା ସିକିଲଧେ
ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମାତା-ପିତା, ବାପଦାଦାଙ୍କର ମଧୁର ସ୍ନେହ ସମ୍ପନ୍ନ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଏବଂ
ସୁପ୍ରଭାତ । ଆତ୍ମିକ ପିତାଙ୍କର ଆତ୍ମିକ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ନମସ୍ତେ ।
ଧାରଣା ପାଇଁ ମୁଖ୍ୟ ସାର
:—
(୧) ଏକ ଏକ
ଅବିନାଶୀ ଜ୍ଞାନରତ୍ନ ଯାହାକି ପଦ୍ମ ସମାନ, ସେଥିରେ ନିଜର ଝୁଲାକୁ ଭରି କରି ବୁଦ୍ଧିରେ ଧାରଣ କରି,
ପରେ ଦାନ କରିବାକୁ ହେବ ।
(୨) ଶ୍ରୀ ଶ୍ରୀଙ୍କର
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମତରେ ପୁରା ପୁରା ଚାଲିବାକୁ ହେବ । ଆତ୍ମାକୁ ସତ୍ତ୍ୱପ୍ରଧାନ କରିବା ପାଇଁ
ଦେହୀ-ଅଭିମାନୀ ହେବାର ପୂରା-ପୂରା ପୁରୁଷାର୍ଥ କରିବାକୁ ହେବ ।
ବରଦାନ:-
ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି
ଶୁଭଭାବ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବନା ଧାରଣ କରୁଥିବା ହଂସବୁଦ୍ଧି ହୋଲୀହଂସ ହୁଅ ।
ହଂସ ବୁଦ୍ଧି ଅର୍ଥାତ୍
ସର୍ବଦା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆତ୍ମା ପ୍ରତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଶୁଭଚିନ୍ତନ କରୁଥିବା ଆତ୍ମା । ପ୍ରଥମେ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆତ୍ମାର ଭାବ ଅର୍ଥାତ୍ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ପରଖି ତା’ ପରେ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଆତ୍ମା । କେବେ ବି
ବୁଦ୍ଧିରେ କୌଣସି ବି ଆତ୍ମା ପ୍ରତି ଅଶୁଭ ବା ସାଧାରଣ ଭାବ ଧାରଣ ହେଉ ନ ଥିବ । ସର୍ବଦା ଶୁଭଭାବ
ଏବଂ ଶୁଭଭାବନା ରଖୁଥିବା ଆତ୍ମାମାନେ ହିଁ ହୋଲୀହଂସ ଅଟନ୍ତି । ସେମାନେ କୌଣସି ବି ଆତ୍ମାର
ଅକଲ୍ୟାଣର କଥାକୁ ଶୁଣୁଥିଲେ ବା ଦେଖୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅକଲ୍ୟାଣକୁ କଲ୍ୟାଣର ମନୋବୃତ୍ତି ଦ୍ୱାରା
ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିଦେବେ । ସେମାନଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆତ୍ମା ପ୍ରତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ
ସ୍ନେହଯୁକ୍ତ ହୋଇଥିବ ।
ସ୍ଲୋଗାନ:-
ତୁମେମାନେ ଏଭଳି
ପ୍ରେମରେ ଭରପୂର ଗଙ୍ଗା ହୁଅ ଯାହାକି ତୁମଦ୍ୱାରା ପ୍ରେମର ସାଗର ବାବା ଦେଖାଯାଆନ୍ତୁ ।
ଅବ୍ୟକ୍ତ ଈଶାରେ - ଯଦି
ସହଜଯୋଗୀ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛ ତେବେ ପରମାତ୍ମ ସ୍ନେହର ଅନୁଭବୀ ହୁଅ ।
କେତେକ ଭକ୍ତ ଆତ୍ମା
ପ୍ରଭୁ ପ୍ରେମରେ ଲୀନ ହେବା ପାଇଁ ଚାହାଁନ୍ତି, ଆଉ କେହି ପୁଣି ଜ୍ୟୋତିରେ ଲୀନ ହେବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି
। ଏଭଳି ଆତ୍ମାମାନଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ସେକେଣ୍ଡରେ ବାବାଙ୍କର ପରିଚୟ, ବାବାଙ୍କର ମହିମା ଏବଂ ପ୍ରାପ୍ତିର
କଥା ଶୁଣାଇ ସମ୍ବନ୍ଧର ଲବଲୀନ ଅବସ୍ଥାର ଅନୁଭବ କରାଅ । ଯଦି ଲବଲୀନ ହୋଇଯିବେ ତେବେ ସହଜରେ ଲୀନ
ହେବାର ରହସ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଜାଣିଯିବେ ।