07.01.26 Morning Odia Murli Om Shanti BapDada Madhuban
“ମିଠେ ବଚ୍ଚେ:- କେବେ
ବି ଆଇନ୍କୁ ନିଜ ହାତକୁ ନିଅ ନାହିଁ, ଯଦି କାହାର ଭୁଲ ହେଉଛି ତେବେ ବାବାଙ୍କୁ ଜଣାଇଦିଅ, ବାବା
ତାଙ୍କୁ ସାବଧାନୀ ଦେବେ ” ।
ପ୍ରଶ୍ନ:-
ବାବା କେଉଁ
କଣ୍ଟ୍ରାକ୍ଟ ଅର୍ଥାତ୍ ଠିକା ନେଇଛନ୍ତି?
ଉତ୍ତର:-
ପିଲାମାନଙ୍କର ଅବଗୁଣକୁ ସମାପ୍ତ କରିବାର ଠିକା ଏକମାତ୍ର ବାବା ହିଁ ନେଇଛନ୍ତି । ବାବା
ପିଲାମାନଙ୍କର ଅବଗୁଣଗୁଡିକୁ ଶୁଣି ସେଗୁଡିକୁ ସମାପ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ସ୍ନେହର ସହିତ ବୁଝାଉଛନ୍ତି ।
ଯଦି ତୁମମାନଙ୍କୁ କାହାର ଅବଗୁଣ ଦେଖାଯାଉଛି ତେବେ ବି ତୁମେ ଆଇନକୁ ନିଜ ହାତକୁ ନିଅ ନାହିଁ ।
ଆଇନକୁ ହାତକୁ ନେବା ଅର୍ଥାତ୍ କାହାକୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବା, ଏହା ମଧ୍ୟ ଭୁଲ୍ ଅଟେ ।
ଓମ୍ ଶାନ୍ତି ।
ମିଠା ମିଠା ସନ୍ତାନମାନେ ବାବାଙ୍କ ପାଖକୁ ରିଫ୍ରେସ୍ ହେବା ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି । ପିଲାମାନେ
ଜାଣିଛନ୍ତି - ବେହଦର ବାବାଙ୍କଠାରୁ ବେହଦ ବିଶ୍ୱର ବାଦଶାହୀ ନେବାର ଅଛି । ଏକଥା କେବେ ଭୁଲିବା
ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ କିନ୍ତୁ ପିଲାମାନେ ଭୂଲି ଯାଉଛନ୍ତି, ମାୟା ଭୁଲାଇ ଦେଉଛି । ଯଦି ଭୁଲାଉ ନ ଥାଆନ୍ତା
ତେବେ ବହୁତ ଖୁସିରେ ରହୁଥାଆନ୍ତେ । ବାବା ବୁଝାଉଛନ୍ତି - ପିଲାମାନେ, ଏହି ବ୍ୟାଜ୍କୁ ବାରମ୍ବାର
ଦେଖୁଥାଅ ଏବଂ ଚିତ୍ରଗୁଡିକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖୁଥାଅ । ଚାଲିବା ବୁଲିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟାଜକୁ ଦେଖୁଥାଅ
ତେବେ ଜଣାପଡିବ ଯେ, ବାବାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାବାଙ୍କ ସ୍ମୃତିରେ ଆମେ ଏହିଭଳି (ଲକ୍ଷ୍ମୀ-ନାରାୟଣ)
ହେବାକୁ ଯାଉଛୁ । ତା’ ସହିତ ଦୈବୀଗୁଣ ମଧ୍ୟ ଧାରଣ କରିବାକୁ ହେବ । ଏହା ହିଁ ହେଉଛି ଜ୍ଞାନ
ମିଳିବାର ସମୟ । ବାବା କହୁଛନ୍ତି, ମିଠା ମିଠା ସନ୍ତାନମାନେ, ବାବା ରାତିଦିନ ମିଠା ମିଠା କହି
ଚାଲିଛନ୍ତି । ପିଲାମାନେ କହିପାରିବେ ନାହିଁ ମିଠା ମିଠା ବାବା! କହିବା ତ ଉଭୟଙ୍କୁ ଦରକାର, କାରଣ
ଉଭୟ ମିଠା ଅଟନ୍ତି ନା । ସେ ହେଲେ ବେହଦର ବାପଦାଦା । କିନ୍ତୁ କେହି କେହି ଏଭଳି ଦେହ-ଅଭିମାନୀ
ଥାଆନ୍ତି ସେମାନେ କେବଳ ଶିବବାବାଙ୍କୁ ହିଁ ମିଠା ମିଠା କହିଥା’ନ୍ତି । କେହି କେହି ତ କ୍ରୋଧରେ
ଆସି କେବେ କେବେ ବାପଦାଦାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କିଛି ନା କିଛି କହି ଦେଉଛନ୍ତି । ଯଦି ବାବାଙ୍କୁ କହିଲ ତେବେ
ଦାଦାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କହିଲ, କଥା ତ ଗୋଟିଏ । କେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କ ଉପରେ, କେବେ ନିଜ ନିଜ ଭିତରେ
ମଧ୍ୟ ନାରାଜ ହୋଇଯାଉଛନ୍ତି । ତେଣୁ ବେହଦର ବାବା ଆସି ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଉଛନ୍ତି । ଗାଁ
ଗହଳିରେ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ପିଲା ଅଛନ୍ତି । ବାବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚିଠି ଲେଖିଥାଆନ୍ତି । ତୁମ ପାଇଁ ଅଭିଯୋଗ
ଆସିଛି, ତୁମେ କ୍ରୋଧ କରୁଛ । ତେବେ ବାବା ସେମାନଙ୍କୁ ଦେହ-ଅଭିମାନୀ ବୋଲି କହିବେ । ବାବା
ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହୁଛନ୍ତି ପିଲାମାନେ, ଦେହୀ-ଅଭିମାନୀ ହୁଅ । କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ତଳ ଉପର
ହେଉଛି । ସେଥିରେ ମଧ୍ୟ ମାୟା ଯଦି କାହାକୁ ସମର୍ଥ ବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେଖିଥାଏ ତା ସହିତ ହିଁ ଲଢେଇ
କରିଥାଏ । ମହାବୀର ହନୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଇଛନ୍ତି ଯେ, ମାୟା ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ହଲାଇବା ପାଇଁ
ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲା । ବାସ୍ତବରେ ଏହି ସମୟରେ ହିଁ ମାୟା ସମସ୍ତଙ୍କର ପରୀକ୍ଷା ନେଇଥାଏ । ମାୟାଠାରୁ
ହାର-ଜିତ ସମସ୍ତଙ୍କର ହେଉଛି । ଏହି ଲଢେଇରେ ସ୍ମୃତି-ବିସ୍ମୃତି ସବୁ ହୋଇଥାଏ । ଯିଏ ଯେତେ
ସ୍ମୃତିରେ ରହିଥା’ନ୍ତି, ନିରନ୍ତର ଯୋଗଯୁକ୍ତ ହୋଇ ରହିବାର ଚେଷ୍ଟା କରିଥା’ନ୍ତି ସେହିମାନେ ଭଲ
ପଦ ପାଇପାରିବେ । ବାବା ଆସିଛନ୍ତି ପିଲାମାନଙ୍କୁ ପାଠ ପଢାଇବା ପାଇଁ ଏବଂ ଏବେ ପଢାଉଛନ୍ତି ମଧ୍ୟ
। ତେଣୁ ଶ୍ରୀମତ ଅନୁସାରେ ଚାଲିବାକୁ ହେବ କାରଣ ଶ୍ରୀମତ ଅନୁସାରେ ଚାଲିଲେ ହିଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବ ।
ଏଥିରେ କାହା ଉପରେ ବିଗିଡିବାର କୌଣସି କଥା ନାହିଁ । ବିଗିଡିବା ଅର୍ଥାତ୍ କ୍ରୋଧ କରିବା । ଯଦି
କେହି କିଛି ଭୁଲ କରୁଛନ୍ତି ତେବେ ବାବାଙ୍କୁ ଜଣାଇ ଦେବା ଦରକାର । ନିଜେ କାହାକୁ କିଛି କହିବା
ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ତାହା ଯେମିତି ଆଇନକୁ ହାତକୁ ନେବା ଅଟେ । ସରକାର ମଧ୍ୟ କାହାକୁ ଆଇନକୁ ହାତକୁ
ନେବାକୁ ଦିଏ ନାହିଁ । କେହି ଯଦି କାହାକୁ ମୁଥ ମାରିଲେ ତେବେ ତାଙ୍କୁ ସିଏ ମୁଥମାରି ପାରିବ ନାହିଁ
। ସିଏ ଥାନାରେ ରିପୋର୍ଟ କରିବ ପୁଣି ତାଙ୍କ ଉପରେ ମକଦ୍ଦମା ଚାଲିବ । ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ କେବେ କାହାକୁ
ସମ୍ମୁଖରେ କିଛି ବି କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ସେକଥା ବାବାଙ୍କୁ କୁହ । ଏକମାତ୍ର ବାବା ହିଁ
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସାବଧାନୀ ଦେଇଥା’ନ୍ତି । ବାବା ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ମିଠା ଉପାୟ ବତାଇବେ । ମିଠା ଭାବରେ
ଶିକ୍ଷା ଦେବେ । କିନ୍ତୁ କେହି କେହି ଦେହ-ଅଭିମାନରେ ଆସି ନିଜର ହିଁ ପଦ କମ୍ କରିଦେଇଥା’ନ୍ତି ।
ତେବେ ନିଜର କ୍ଷତି କରିବା କ’ଣ ଦରକାର । ସେଥିପାଇଁ ଯେତେ ଦୂର ସମ୍ଭବ ବେହଦ ବାବାଙ୍କୁ ବହୁତ
ସ୍ନେହର ସହିତ ମନେ ପକାଇଚାଲ । କାରଣ ବାବା ବିଶ୍ୱର ବାଦଶାହୀ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେଥିପାଇଁ ଦୈବୀଗୁଣ
ମଧ୍ୟ ଧାରଣ କରିବାକୁ ହେବ । କାହାର ନିନ୍ଦା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଦେବତାମାନେ କାହାର ନିନ୍ଦା
କରିଥା’ନ୍ତି କି? କିନ୍ତୁ ଏମିତି କେତେକ ପିଲା ଅଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ନିନ୍ଦା କରିବା ବିନା
ରହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ । ସବୁ କଥା ତୁମେମାନେ ବାବାଙ୍କୁ କୁହ, ତେବେ ବାବା ବହୁତ ସ୍ନେହରେ ବୁଝାଇବେ!
ନଚେତ୍ ସମୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥାଏ । ତୁମେମାନେ କାହାର ନିନ୍ଦା କରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ବାବାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଅ
ତେବେ ବହୁତ ବହୁତ ଉପକାର ହେବ । କାହା ସହିତ ମଧ୍ୟ ବାଦ-ବିବାଦ ନ କରିବା ବହୁତ ଭଲ ।
ତୁମେ ପିଲାମାନେ ଏବେ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଅନୁଭବ କରୁଛ - ଆମେ ନୂଆ ଦୁନିଆର ରାଜତ୍ୱ ସ୍ଥାପନ କରୁଛୁ ।
ତେଣୁ ମନ ଭିତରେ କେତେ ନିଶା ରହିବା ଦରକାର । ମୁଖ୍ୟ କଥା ହେଲା ଯୋଗ ଏବଂ ଦୈବୀଗୁଣ । ପିଲାମାନେ
ତ ସୃଷ୍ଟିଚକ୍ରକୁ ମନେ ପକାଉଛନ୍ତି, ତାହା ତ ସହଜରେ ମନେ ପଡିବ । ଏହା ୮୪ ଜନ୍ମର ଚକ୍ର ଅଟେ ନା ।
ତୁମକୁ ସୃଷ୍ଟିର ଆଦି-ମଧ୍ୟ-ଅନ୍ତର ସମୟ ସୀମାର ଜ୍ଞାନ ଜଣାଅଛି, ତେଣୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବହୁତ
ସ୍ନେହର ସହିତ ପରିଚୟ ଦେବା ଦରକାର । ବେହଦର ବାବା ଆମକୁ ବିଶ୍ୱର ମାଲିକ କରୁଛନ୍ତି । ରାଜଯୋଗର
ଶିକ୍ଷା ଦେଉଛନ୍ତି । ବିନାଶ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ । ଏହା ସଂଗମଯୁଗ ଅଟେ, ଯେତେବେଳେ କି ନୂଆ
ଦୁନିଆର ସ୍ଥାପନା ଏବଂ ପୁରୁଣା ଦୁନିଆର ବିନାଶ ହେଉଛି । ସେଥିପାଇଁ ବାବା ପିଲାମାନଙ୍କୁ ସାବଧାନ
କରିଚାଲିଛନ୍ତି - ସିମର ସିମର ସୁଖ ପାଓ କଲହ କ୍ଲେଶ ମିଟେ ସବ୍ ତନ୍ କେ... ଅର୍ଥାତ୍ ବାବାଙ୍କୁ
ମନେ ପକାଇଲେ ସବୁ କଷ୍ଟ ଦୂର ହୋଇଯିବ । ଅଧାକଳ୍ପ ପାଇଁ ସବୁ କଷ୍ଟ ସମାପ୍ତ ହୋଇଯିବ । ବାବା
ସୁଖଧାମର ସ୍ଥାପନା କରୁଛନ୍ତି । ମାୟା ରାବଣ ପୁଣି ଦୁଃଖଧାମ ସ୍ଥାପନ କରୁଛି । ଏକଥା ମଧ୍ୟ
ତୁମେମାନେ ପୁରୁଷାର୍ଥର କ୍ରମ ଅନୁସାରେ ଜାଣିଛ । ବାବାଙ୍କର ପିଲାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଆରମ୍ଭରୁ କେତେ
ସ୍ନେହ ରହିଛି । ବାବାଙ୍କୁ ଜଣା ଅଛି ଯେଉଁ ପିଲାମାନେ କାମ ଅଗ୍ନିରେ ବସି କଳା ଅର୍ଥାତ୍ ବିକାରୀ
ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ଗୋରା ଅର୍ଥାତ୍ ପବିତ୍ର କରୁଛି । ବାବା ତ ଜ୍ଞାନର ଭଣ୍ଡାର,
ପିଲାମାନେ ଧୀରେ ଧୀରେ ସେହି ଜ୍ଞାନକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଛନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ମାୟା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭୁଲାଇ
ଦେଉଛି, ଖୁସି ଆସିବାକୁ ଦେଉନାହିଁ । ବାସ୍ତବରେ ପିଲାମାନଙ୍କର ଦିନକୁ ଦିନ ଖୁସିର ପାରଦ ଚଢି
ରହିବା ଦରକାର । ସତ୍ୟଯୁଗରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ପାରଦ ଚଢି ରହିଥିଲା । ଏବେ ପୁଣି ଯୋଗର ଯାତ୍ରା ଦ୍ୱାରା
ଖୁସିର ପାରଦକୁ ଚଢାଇବାକୁ ହେବ । ତାହା ମଧ୍ୟ ଧୀରେ ଧୀରେ ଚଢିବ । ହାର-ଜିତ ହୋଇ, ପୁଣି
ପୁରୁଷାର୍ଥର କ୍ରମ ଅନୁସାରେ କଳ୍ପ ପୂର୍ବଭଳି ନିଜର ପଦ ପାଇଯିବ । ବାକି ସମୟ ତ ସେତିକି ଲାଗିବ,
ଯାହା କଳ୍ପ କଳ୍ପ ଲାଗି ଆସିଛି । ପାସ୍ ମଧ୍ୟ ସେହିମାନେ ହେବେ ଯେଉଁମାନେ କଳ୍ପ କଳ୍ପ ହୋଇଥିବେ ।
ବାପଦାଦା ସାକ୍ଷୀ ହୋଇ ପିଲାମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥାକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି ଏବଂ ଉପଦେଶ ଦେଇ ଚାଲିଛନ୍ତି ।
ବାହାର ସେଣ୍ଟରମାନଙ୍କରେ ରହୁଥିବା ପିଲାମାନେ ଏତେ ରିଫ୍ରେସ୍ ରହିପାରୁ ନାହାଁନ୍ତି । ସେଣ୍ଟରକୁ
ଆସି ପୁଣି ବାହାର ବାତାବରଣର ପ୍ରଭାବରେ ଆସିଯାଉଛନ୍ତି, ସେଥିପାଇଁ ଏଠାକୁ ପିଲାମାନେ ରିଫ୍ରେସ
ହେବା ପାଇଁ ଆସୁଛନ୍ତି । ବାବା ମଧ୍ୟ ଲେଖୁଛନ୍ତି - ପରିବାର ସହିତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋର ସ୍ନେହଭରା
ସ୍ମୃତି ଦେବ । ସେମାନେ ହେଲେ ଦେହଧାରୀ ପିତା, ଇଏ ହେଲେ ବେହଦର ପିତା । ବାବା ଏବଂ ଦାଦା
ଦୁହିଁଙ୍କର ବହୁତ ସ୍ନେହ ରହିଛି କାହିଁକି ନା କଳ୍ପ କଳ୍ପ ବହୁତ ସ୍ନେହଯୁକ୍ତ ସେବା କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ
ବହୁତ ସ୍ନେହରେ କରୁଛନ୍ତି । ମନ ଭିତରେ ଦୟା ଆସୁଛି । ଯଦି କେହି ପାଠ ପଢୁନାହାଁନ୍ତି ବା ଚଳଣିକୁ
ଭଲ କରୁନାହାଁନ୍ତି, ଶ୍ରୀମତରେ ଚାଲୁ ନାହାଁନ୍ତି ସିଏ କମ୍ ପଦ ପାଇବେ । ବାବା ମଧ୍ୟ କ’ଣ
କରିପାରିବେ! ସେଠାରେ (ସେଣ୍ଟରରେ) ଏବଂ ଏଠାରେ (ମଧୁବନରେ) ରହିବା ଭିତରେ ବହୁତ ଫରକ ରହିଛି ।
କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ତ ଏଠାରେ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ । ପିଲାମାନଙ୍କର ସଂଖ୍ୟା ବୃଦ୍ଧି ହୋଇ ଚାଲିଛି ।
ସବୁ ପ୍ରକାରର ବ୍ୟବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ହୋଇ ଚାଲିଛି । ଏକଥା ମଧ୍ୟ ବାବା ବୁଝାଇଛନ୍ତି -
ଏହି ଆବୁ ସବୁଠାରୁ ମହାନ ତୀର୍ଥ ଅଟେ । ବାବା କହୁଛନ୍ତି ମୁଁ ଏହିଠାକୁ ଆସି ସାରା ସୃଷ୍ଟିକୁ ଏବଂ
୫ତତ୍ତ୍ୱ ସହିତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରୁଛି । ବାବା କେତେ ସେବା କରୁଛନ୍ତି । କେବଳ ଏକମାତ୍ର ବାବା
ହିଁ ଅଟନ୍ତି ଯିଏକି ଆସି ସମସ୍ତଙ୍କର ସଦ୍ଗତି କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ତାହା ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଥର କରିଛନ୍ତି ।
ଏ କଥା ଜାଣି ମଧ୍ୟ ପୁଣି ଭୂଲି ଯାଉଛନ୍ତି - ତେଣୁ ବାବା କହୁଛନ୍ତି ମାୟା ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ।
ତା’ର ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଅଧାକଳ୍ପ ଚାଲୁଛି । ମାୟା ତୁମମାନଙ୍କୁ ହରାଇ ଦେଉଛି ବାବା ପୁଣି ବିଜୟୀ
କରାଉଛନ୍ତି । ଅନେକ ପିଲା ବାବାଙ୍କୁ ପତ୍ର ଲେଖୁଛନ୍ତି, ବାବା ମୁଁ ଖସି ପଡିଲି ଅର୍ଥାତ୍ ବିକାରୀ
ହୋଇଗଲି । ବାବା ଲେଖୁଛନ୍ତି ଆଚ୍ଛା ଆଉ ବିକାରଗ୍ରସ୍ତ ହୁଅ ନାହିଁ । ତଥାପି ମଧ୍ୟ ଖସିପଡୁଛନ୍ତି
। ପୁଣି ଚଢିବା ହିଁ ଛାଡି ଦେଉଛନ୍ତି । କେତେ ବଡ ଚୋଟ ଲାଗିଯାଉଛି । ଏହିଭଳି ଚୋଟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ
ଲାଗୁଛି । ତେବେ ପାଠପଢା ଉପରେ ସବୁ କିଛି ନିର୍ଭର କରୁଛି । ପାଠପଢା ଭିତରେ ଯୋଗ ମଧ୍ୟ ରହିଛି ।
ଅମୁକ ମୋତେ ଏହି ବିଷୟରେ ପାଠ ପଢାଉଛନ୍ତି । ଏବେ ତୁମେମାନେ ଜାଣୁଛ ଯେ, ବାବା ଆମମାନଙ୍କୁ ପାଠ
ପଢାଉଛନ୍ତି । ଏଠାରେ ତୁମେମାନେ ବହୁତ ରିଫ୍ରେସ୍ ହେଉଛ । ଗାୟନ ମଧ୍ୟ ରହିଛି “ନିନ୍ଦା ହମାରୀ ଯୋ
କରେ ମିତ୍ର ହମାରା ସୋ” ଅର୍ଥାତ୍ ଯିଏ ଆମର ନିନ୍ଦୁକ ସିଏ ହିଁ ଆମର ପ୍ରକୃତ ମିତ୍ର ଅଟେ ।
ଭଗବାନୁବାଚ - ମୋର ବହୁତ ଗ୍ଲାନୀ କରୁଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଆସି ମିତ୍ର ହେଉଛି । ମୋର କେତେ ନିନ୍ଦା
କରୁଛନ୍ତି, ତଥାପି ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ମୋର ସନ୍ତାନ । ମୋର ଏମାନଙ୍କ ସହିତ କେତେ ପ୍ରୀତି
ରହିଛି । ନିନ୍ଦା କରିବା ଭଲ ନୁହେଁ । ବର୍ତ୍ତମାନ ତ ବହୁତ ସାବଧାନ ରହିବା ଦରକାର । ଭିନ୍ନ
ଭିନ୍ନ ଅବସ୍ଥାର ସନ୍ତାନ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ପୁରୁଷାର୍ଥ କରୁଛନ୍ତି । କୌଣସି ଭୁଲ୍ ହୋଇଗଲେ ମଧ୍ୟ
ପୁରୁଷାର୍ଥ କରି ଅଭୁ୍ଲ ଅର୍ଥାତ୍ ଠିକ୍ ହେବାକୁ ପଡିବ । ମାୟା ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୁଲ୍
କରାଇଥାଏ । ଏହା ମଧ୍ୟ ବକ୍ସିଂ ଅଟେ ନା । କେବେ କେବେ ଏଭଳି ଚୋଟ ଲାଗିଥାଏ ଯାହାକି ତଳେ ପକାଇ
ଦେଇଥାଏ । ସେଥିପାଇଁ ବାବା ସାବଧାନୀ ଦେଉଛନ୍ତି - ପିଲାମାନେ, ଯଦି ଏଭଳି ହାରିଯିବ ତେବେ କରିଥିବା
ରୋଜଗାର ସବୁ ସମାପ୍ତ ହୋଇଯିବ । ଯେପରି ୫ ମହଲାରୁ ଖସି ପଡିଥା’ନ୍ତି । ପୁଣି କହୁଛନ୍ତି ବାବା,
ଏଭଳି ଭୁଲ୍ ଆଉ କେବେ ହେବ ନାହିଁ । ଏବେ କ୍ଷମା କର । ବାବା କ୍ଷମା କାହିଁକି କରିବେ । ବାବା ତ
କହୁଛନ୍ତି ପୁରୁଷାର୍ଥ କର । ବାବା ଜାଣିଛନ୍ତି ମାୟା ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବହୁତଙ୍କୁ ହରାଇବ । ତେବେ
ଟିଚରଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଲା ଭୁଲ ଉପରେ ଶିକ୍ଷା ଦେଇ ଅଭୁଲ କରାଇବା । ଏମିତି ନୁହେଁ ଯେ କିଏ ଯଦି
ଭୁଲ୍ କରିଦେଲେ ତେବେ ତାଙ୍କର ସେହି ଭୁଲ ସବୁବେଳେ ହେଉଥିବ । ନା, ଭଲଗୁଣର ଗାୟନ କରାଯାଇଥାଏ ।
ଭୁଲ୍ର ଗାୟନ କରାଯାଏ ନାହିଁ । ଅବିନାଶୀ ବୈଦ୍ୟ ତ ଏକମାତ୍ର ବାବା ହିଁ ଅଟନ୍ତି । ସେ ଚିକିତ୍ସା
କରିଦେବେ । ତୁମେ ପିଲାମାନେ ଆଇନ୍କୁ କାହିଁକି ନିଜ ହାତକୁ ନେଉଛ । ଯେଉଁମାନଙ୍କ ଭିତରେ କ୍ରୋଧର
ଅଂଶ ଥିବ ସେମାନେ ଗ୍ଲାନୀ ହିଁ କରି ଚାଲିବେ । ସୁଧାରିବାର କାମ ହେଲା ବାବାଙ୍କର, ତୁମର ନୁହେଁ!
କାହା ଭିତରେ କ୍ରୋଧର ଭୂତ ଅଛି । ଯଦି କେହି କାହାର ନିନ୍ଦା କରୁଛନ୍ତି ତେବେ ତାହା ହେଲା ଆଇନକୁ
ନିଜ ହାତକୁ ନେବା, ଏହାଦ୍ୱାରା ସେ ସୁଧୁରିବେ ନାହିଁ । ଆହୁରି ମଧ୍ୟ ଅପଡ ହୋଇଯିବ । ସମ୍ବନ୍ଧ
ଖରାପ ହୋଇଯିବ । ସବୁ ପିଲାଙ୍କୁ ସୁଧାରିବା ପାଇଁ କେବଳ ଜଣେ ବାବା ଅଛନ୍ତି । ଆଇନ୍କୁ ହାତକୁ
ନେଇ କାହାର ନିନ୍ଦା କରିବା ଏହା ବହୁତ ବଡ ଭୁଲ୍ । କିଛି ନା କିଛି ଅବଗୁଣ ତ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ଅଛି
। ସବୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ ହୋଇ ନାହାଁନ୍ତି । କାହା ଭିତରେ କ’ଣ, କାହା ଭିତରେ କ’ଣ ଅବଗୁଣ ସବୁ ରହିଛି
ସେ ସବୁକୁ ବାହାର କରିବାର ଠିକା ବାବା ନେଇଛନ୍ତି । ଏହା ତୁମମାନଙ୍କର କାମ ନୁହେଁ । ଯଦି
ପିଲାମାନଙ୍କର ଦୋଷ ଦୁର୍ବଳତା ବାବା ଶୁଣିଥା’ନ୍ତି ତେବେ ତାକୁ ବାହାର କରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ବହୁତ
ସ୍ନେହର ସହିତ ବୁଝାଇଥା’ନ୍ତି । ଏବେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କେହି ହୋଇ ନାହାଁନ୍ତି । ସମସ୍ତେ
ଶ୍ରୀମତ ଅନୁସାରେ ନିଜକୁ ସୁଧାରୁଛନ୍ତି । ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ ଶେଷ ସମୟରେ ହେବେ । ଏବେ ସମସ୍ତେ
ପୁରୁଷାର୍ଥୀ ଅଟନ୍ତି । ବାବା ସର୍ବଦା ଅଟଳ ରହିଥା’ନ୍ତି ଏବଂ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ସ୍ନେହର ସହିତ ଶିକ୍ଷା
ଦେଇ ଚାଲିଛନ୍ତି । ଶିକ୍ଷା ଦେବା ବାବାଙ୍କର କାମ । ତେବେ ତା’ ଉପରେ ଚାଲିବା ନ ଚାଲିବା ତାହା
ହେଲା ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ । ଏଭଳି କରିବା ଦ୍ୱାରା ପଦ କେତେ କମ୍ ହୋଇଯାଇଥାଏ । ଶ୍ରୀମତରେ ନ ଚାଲିବା,
କିଛି ବି ଭୁଲ୍ କରିଦେବା, ଏହା ଦ୍ୱାରା ପଦଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥାଏ । ପୁଣି ମନ ଭିତରେ ଭିତରେ ଘାରି
ହୋଇଥାଏ, ମୁଁ ଏହି ଭୁଲ୍ କରିଛି! ତେଣୁ ମୋତେ ବହୁତ ମେହନତ କରିବାକୁ ପଡିବ । ଯଦି କାହାର କିଛି
ଅବଗୁଣ ଅଛି ତେବେ ତାହା ବାବାଙ୍କୁ ଶୁଣାଇବାକୁ ହେବ । ୟାକୁ-ତାକୁ ଶୁଣାଇବା ଏହା ଦେହ-ଅଭିମାନ ଅଟେ
। କିନ୍ତୁ କେହି ବାବାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁ ନାହାଁନ୍ତି । ଅବ୍ୟଭିଚାରୀ ହେବା ଦରକାର ନା । କେବଳ
ଜଣଙ୍କୁ ଅର୍ଥାତ୍ ବାବାଙ୍କୁ ଶୁଣାଇଲେ ସିଏ ତୁରନ୍ତ ସୁଧୁରିଯିବେ । ଏକମାତ୍ର ବାବା ହିଁ
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୁଧାରିଥା’ନ୍ତି । ବାକି ତ ସମସ୍ତେ ହେଲେ ଅସଜଡା । କିନ୍ତୁ ମାୟା ଏମିତି ଯିଏକି
ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁହଁକୁ ବୁଲେଇ ଦେଇଥାଏ । ବାବା ନିଜ ଆଡକୁ ମୁହଁ କରାଇଥା’ନ୍ତି, ମାୟା ପୁଣି ବୁଲେଇ
ଦେଇ ନିଜ ଆଡକୁ କରିଦେଇଥାଏ । ବାବା କେବଳ ଆସିଛନ୍ତି ପିଲାମାନଙ୍କୁ ସୁଧାରି ମନୁଷ୍ୟରୁ ଦେବତା
କରିବା ପାଇଁ । ବାକି ଏଠି-ସେଠି କାହାର ନାମ ବଦନାମ କରିବା ଏହା ବେନିୟମ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଟେ ।
ତୁମେମାନେ ଶିବବାବାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କର । ବିଚାର ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ହୋଇଥାଏ ନା । କର୍ମର ଫଳ ମଧ୍ୟ
ବାବା ହିଁ ଦେଇଥା’ନ୍ତି । ଯଦିଓ ଡ୍ରାମାରେ ନିଧାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି କିନ୍ତୁ କାହାର ନାମ ତ ନିଆଯିବ ନା ।
ବାବା ତ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ସବୁ କଥା ବୁଝାଉଛନ୍ତି । ତୁମେମାନେ କେତେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ । ତୁମ ପାଖକୁ କେତେ
ଅତିଥି ଆସୁଛନ୍ତି । ଯାହାଙ୍କ ପାଖକୁ ବହୁତ ଅତିଥି ଆସିଥା’ନ୍ତି ସିଏ ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇଥା’ନ୍ତି ।
ତେବେ ସେମାନେ ସନ୍ତାନ ମଧ୍ୟ ଅଟନ୍ତି ତ ଅତିଥି ମଧ୍ୟ ଅଟନ୍ତି । ଟିଚରଙ୍କର ବୁଦ୍ଧିରେ ତ ଏହି କଥା
ରହିଥାଏ ଯେ, ମୁଁ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଏମାନଙ୍କ ଭଳି ଅର୍ଥାତ୍ ଲକ୍ଷ୍ମୀ-ନାରାୟଣଙ୍କ ଭଳି ସର୍ବଗୁଣ
ସମ୍ପନ୍ନ କରିବି । ଡ୍ରାମାର ପ୍ଲାନ ଅନୁସାରେ ବାବା ଏହି ଠିକା ହିଁ ନେଇଛନ୍ତି । ପିଲାମାନଙ୍କୁ
ମୁରଲୀ ମଧ୍ୟ କେବେ ମିସ୍ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ମୁରଲୀର ହିଁ ତ ଗାୟନ ରହିଛି ନା - ଗୋଟିଏ ବି
ମୁରଲୀ ମିସ୍ କରିବା ଅର୍ଥ ସ୍କୁଲରେ ଅନୁପସ୍ଥିତ ହୋଇଯିବା । ଏହା ହେଉଛି ବେହଦ ବାବାଙ୍କର ସ୍କୁଲ
। ଏଠାରେ ତ ଗୋଟିଏ ଦିନ ମଧ୍ୟ ମିସ୍ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ବାବା ଏଠାକୁ ଆସି ପାଠ ପଢାଉଛନ୍ତି,
ଦୁନିଆରେ କାହାକୁ ଏ କଥା ଜଣା ନାହିଁ । ସ୍ୱର୍ଗର ସ୍ଥାପନା କିପରି ହେଉଛି, ଏ କଥା ମଧ୍ୟ କେହି
ଜାଣି ନାହାଁନ୍ତି । ତୁମେମାନେ ସବୁ କିଛି ଜାଣିଛ । ଏହା ଅସରନ୍ତି ରୋଜଗାର ଜମା କରିବାର ପାଠପଢା
। ଏହା ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ଜନ୍ମାନ୍ତର ପାଇଁ ମିଳିଯାଇଥାଏ । ବିନାଶର ସାରା ସମ୍ବନ୍ଧ ତୁମର ଏହି ପାଠପଢା
ସହିତ ରହିଛି । ତୁମର ପାଠପଢା ଶେଷ ହେବ ଏବଂ ଲଢେଇ ଆରମ୍ଭ ହେବ । ପାଠ ପଢି ପଢି ବାବାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ
କରି କରି ଯେତେବେଳେ ପରୀକ୍ଷା ଶେଷ ହେବ ଏବଂ ପୁରା ନମ୍ବର ନେଇଯିବ ତେବେ ଯାଇ ଲଢେଇ ଲାଗିବ ।
ତୁମର ପାଠପଢା ଶେଷ ହୋଇଗଲେ ଲଢେଇ ଲାଗିଯିବ । ଏହା ନୂଆ ଦୁନିଆ ପାଇଁ ବିଲ୍କୁଲ ନୂଆ ଜ୍ଞାନ ଅଟେ
। ସେଥିପାଇଁ ବିଚରା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ପଡୁଛନ୍ତି । ଆଚ୍ଛା—
ମିଠା ମିଠା ସିକିଲଧେ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମାତା-ପିତା, ବାପଦାଦାଙ୍କର ମଧୁର ସ୍ନେହ ସମ୍ପନ୍ନ
ଶୁଭେଚ୍ଛା ଏବଂ ସୁପ୍ରଭାତ । ଆତ୍ମିକ ପିତାଙ୍କର ଆତ୍ମିକ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ନମସ୍ତେ ।
ଧାରଣା ପାଇଁ ମୁଖ୍ୟ ସାର
:—
(୧) କାହାର
ଅବଗୁଣକୁ ଦେଖି ତା’ର ନିନ୍ଦା କରିବାର ନାହିଁ । ଏଠି-ସେଠି କାହାର ଅବଗୁଣକୁ ଶୁଣାଇବାର ନାହିଁ ।
ନିଜର ମିଠା ସ୍ୱଭାବକୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡିବାର ନାହିଁ । କ୍ରୋଧରେ ଆସି କାହା ସହିତ ମୁହାଁମୁହିଁ ହେବାର
ନାହିଁ ।
(୨) ସମସ୍ତଙ୍କୁ
ସୁଧାରିଲା ବାଲା ଏକମାତ୍ର ବାବା ହିଁ ଅଟନ୍ତି, ସେଥିପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ବାବାଙ୍କୁ ହିଁ ସବୁ କଥା
ଶୁଣାଇବାର ଅଛି, ଅବ୍ୟଭିଚାରୀ ହେବାର ଅଛି । ମୁରଲୀ ଶୁଣିବା କେବେ ବି ବନ୍ଦ କରିବାର ନାହିଁ ।
ବରଦାନ:-
ସର୍ବଦା ସାଥୀ
ପଣିଆର ସ୍ମୃତି ଏବଂ ସାକ୍ଷୀସ୍ଥିତିର ଅନୁଭବ କରୁଥିବା ଶିବମୟୀ ଶକ୍ତିସ୍ୱରୂପ ଯୁଗଳ ମୂରତ ହୁଅ ।
ଯେପରି ଆତ୍ମା ଏବଂ ଶରୀର
ଉଭୟ ଏକାଠି ରହିଛନ୍ତି, ଯେତେ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଉପରେ ପାର୍ଟ ଚାଲିଥିବ ସେ
ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଲଗା ହୋଇପାରିବେ ନାହିଁ, ସେହିପରି ଶିବ ଏବଂ ଶକ୍ତି ଉଭୟଙ୍କର ସେତିକି ନିବିଡ
ସମ୍ବନ୍ଧ ରହିଛି । ଯେଉଁମାନେ ସର୍ବଦା ଶିବମୟୀ ଶକ୍ତି ସ୍ୱରୂପ ସ୍ଥିତିରେ ସ୍ଥିତ ହୋଇ ରହୁଛନ୍ତି
ସେମାନଙ୍କର ଳଗନରେ ମାୟା ବିଘ୍ନ ପକାଇପାରିବ ନାହିଁ । ସେମାନେ ସର୍ବଦା ସାଥୀ ପଣିଆର ଏବଂ ସାକ୍ଷୀ
ସ୍ଥିତିର ଅନୁଭବ କରିଥାଆନ୍ତି । ଏଭଳି ଅନୁଭବ କରିଥାଆନ୍ତି ଯେପରିକି କେହି ସାକାର ରୂପରେ ସାଥୀରେ
ଅଛନ୍ତି ।
ସ୍ଲୋଗାନ:-
ନିର୍ବିଘ୍ନ ଏବଂ
ଏକରସ ସ୍ଥିତିର ଅନୁଭବ କରିବା ପାଇଁ ଏକାଗ୍ରତାର ଅଭ୍ୟାସ କର ।
ଅବ୍ୟକ୍ତ ଈଶାରା:- ଏହି
ଅବ୍ୟକ୍ତି ମାସରେ ବନ୍ଧନମୁକ୍ତ ହୋଇ ଜୀବନମୁକ୍ତ ସ୍ଥିତିର ଅନୁଭବ କର ।
ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟରେ ନିଜକୁ
ମୁଁ ଟୀଚର ଅଟେ, ମୁଁ ବିଦ୍ୟାର୍ଥୀ ଅଟେ, ମୁଁ ସେବାଧାରୀ ଅଟେ, ଏହିଭଳି ଭାବିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ
ଅମୃତବେଳାଠାରୁ ଏହି ଅଭ୍ୟାସ କର ଯେ ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆତ୍ମା ଉପରୁ ଅବତରିତ ହୋଇଛି - ଏହି ପୁରୁଣା
ଦୁନିଆରେ ପୁରୁଣା ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ସେବା କରିବା ପାଇଁ । ମୁଁ ଆତ୍ମା ଅଟେ - ଏହି ପାଠକୁ ଏବେ ଆହୁରି
ପକ୍କା କରିଦିଅ । ମୁଁ ସେବାଧାରୀ ଅଟେ, ଏହି ପାଠ ତ ପକ୍କା ଅଟେ କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଆତ୍ମା ସେବାଧାରୀ
ଅଟେ, ଏହି ପାଠକୁ ଯଦି ପ୍କ୍କା କରିଦେବ ତେବେ ଜୀବନମୁକ୍ତ ହୋଇଯିବ ।