12.01.26 Morning Odia Murli Om Shanti BapDada Madhuban
“ମିଠେ ବଚ୍ଚେ:- ତୁମକୁ
ପବିତ୍ର ଦୁନିଆକୁ ଯିବାକୁ ହେଲେ କାମ ମହାଶତ୍ରୁ ଉପରେ ବିଜୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ହେବ, କାମଜୀତ,
ଜଗତ୍ଜୀତ ହେବାକୁ ପଡିବ ।”
ପ୍ରଶ୍ନ:-
ପ୍ରତ୍ୟେକ
ସନ୍ତାନ ନିଜର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଦ୍ୱାରା କେଉଁ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ସମସ୍ତଙ୍କୁ କରାଇପାରିବେ ?
ଉତ୍ତର:-
ମୁଁ ହଂସ ନା ବଗ? ଏହା ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍କାର
କରାଇପାରିବେ କାରଣ ହଂସ କେବେ କାହାକୁ ଦୁଃଖ ଦିଏ ନାହିଁ । ବଗମାନେ ହିଁ ଦୁଃଖ ଦେଇଥା’ନ୍ତି କାରଣ
ସେମାନେ ବିକାରୀ ଅଟନ୍ତି । ତୁମେ ପିଲାମାନେ ଏବେ ବଗରୁ ହଂସ ହୋଇଛ । ତୁମ ଭଳି ପାରସବୁଦ୍ଧି
ହେଉଥିବା ସନ୍ତାନମାନଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପାରସବୁଦ୍ଧି କରିବା ।
ଓମ୍ ଶାନ୍ତି ।
ଯେତେବେଳେ ଓମ୍ ଶାନ୍ତି କୁହାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ନିଜର ସ୍ୱଧର୍ମ ମନେ ପଡିଥାଏ । ଘର ମଧ୍ୟ ମନେ
ପଡିଥାଏ କିନ୍ତୁ ଘରେ ତ ବସିଯିବାର ନାହିଁ । ଯେହେତୁ ତୁମେମାନେ ବାବାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ତେଣୁ ନିଜର
ସ୍ୱର୍ଗ ଦୁନିଆକୁ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ମନେପକାଇବାକୁ ପଡିବ । ତେଣୁ ଓମ୍ ଶାନ୍ତି କହିବା ଦ୍ୱାରା ସାରା
ଜ୍ଞାନ ବୁଦ୍ଧିରେ ଆସିଯାଉଛି । ମୁଁ ଆତ୍ମା ଶାନ୍ତ ସ୍ୱରୂପ, ଶାନ୍ତିର ସାଗର ବାବାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ।
ଯେଉଁ ବାବା ସ୍ୱର୍ଗର ସ୍ଥାପନା କରୁଛନ୍ତି, ସେହି ବାବା ହିଁ ଆମକୁ ପବିତ୍ର ଶାନ୍ତ ସ୍ୱରୂପ
କରୁଛନ୍ତି । ତେଣୁ ମୁଖ୍ୟ କଥା ହେଉଛି ପବିତ୍ରତା । ଏହି ଦୁନିଆ ହିଁ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଅପବିତ୍ର ହେଉଛି
। ପବିତ୍ର ଦୁନିଆରେ କେହି ଜଣେ ହେଲେ ବି ବିକାରୀ ନୁହଁନ୍ତି । ଅପବିତ୍ର ଦୁନିଆରେ ୫ ବିକାର ଥାଏ
ସେଥିପାଇଁ ତା’କୁ ବିକାରୀ ଦୁନିଆ କୁହାଯାଏ । ନୂଆ ଦୁନିଆ ହେଉଛି ନିର୍ବିକାରୀ ଦୁନିଆ ।
ନିର୍ବିକାରୀ ଦୁନିଆରୁ ସିଡିରେ ତଳକୁ ଖସି-ଖସି ପୁଣି ବିକାରୀ ଦୁନିଆକୁ ଆସୁଛନ୍ତି । ତାହା ହେଉଛି
ପାବନ ଦୁନିଆ, ଏହା ପତିତ ଦୁନିଆ । ତାହା ହେଉଛି ଦିନ ଅର୍ଥାତ୍ ସୁଖ । ଏହା ହେଉଛି ରାତି ଅର୍ଥାତ୍
ବାଟବଣା ହେବାର ସମୟ । ଏମିତି ତ ରାତିରେ କେହି ବାଟବଣା ହୋଇନଥା’ନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ଭକ୍ତିମାର୍ଗକୁ
ବାଟବଣା ହେବା କୁହାଯାଉଛି ।
ତୁମେମାନେ ଏଠାକୁ ସଦ୍ଗତି ପାଇବା ପାଇଁ ଆସିଛ । ତୁମ ଆତ୍ମାରେ ଅନେକ ଜନ୍ମର ପାପ ସବୁ ଥିଲା, ୫
ବିକାର ଥିଲା । ଏଥିରେ ମୁଖ୍ୟ ହେଉଛି କାମ ବିକାର ଯାହା ଦ୍ୱାରା ହିଁ ମନୁଷ୍ୟ ପାପ ଆତ୍ମା ହେଉଛି
। ଏକଥା ତ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଜାଣିଛନ୍ତି ଯେ ଆମେମାନେ ହିଁ ପତିତ ଆତ୍ମା ଏବଂ ପାପ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟ ଅଟୁ ।
ଏକମାତ୍ର କାମ ବିକାର କାରଣରୁ ହିଁ ଆତ୍ମାର ସବୁ କ୍ୱାଲିଫିକେସନ୍ ଅର୍ଥାତ୍ ଯୋଗ୍ୟତା ବିଗିଡି
ଯାଇଛି । ସେଥିପାଇଁ ବାବା କହୁଛନ୍ତି କାମ ବିକାରକୁ ଜିତିବା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଜଗତ୍ଜୀତ୍ ଅର୍ଥାତ୍
ନୂଆ ବିଶ୍ୱର ମାଲିକ ହେବ । ତେଣୁ ମନ ଭିତରେ ସେତିକି ଖୁସି ରହିବା ଉଚିତ୍ । ମନୁଷ୍ୟ ପତିତ ହେବା
କାରଣରୁ କିଛି ବି ବୁଝି ପାରୁନାହିଁ । ତେଣୁ ବାବା ବୁଝାଉଛନ୍ତି - ତୁମ ଭିତରେ କୌଣସି ବି ବିକାର
ରହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ । ମୁଖ୍ୟ ହେଉଛି କାମ ବିକାର, ଏଥିପାଇଁ କେତେ ସବୁ ବିଶୃଙ୍ଖଳା ହେଉଛି ।
ଘରେ-ଘରେ କେତେ ଅଶାନ୍ତି, କେତେ ହାହାକାର ହୋଇଯାଉଛି । ଏହି ସମୟରେ ଦୁନିଆରେ ହାହାକାର କାହିଁକି
ହେଉଛି? କାହିଁକି ନା ପାପ ଆତ୍ମାମାନେ ହିଁ ଅଛନ୍ତି । ବିକାର କାରଣରୁ ଏମାନଙ୍କୁ ଅସୁର କୁହାଯାଉଛି
। ଏବେ ତ ତୁମେମାନେ ଜାଣୁଛ ଯେ ଏହି ସମୟରେ ଦୁନିଆରେ ସବୁ କିଛି ମୂଲ୍ୟହୀନ ଅଟେ, ଏହି ଦୁନିଆ
ରୂପକ ପାଳ ଗଦାରେ ନିଶ୍ଚୟ ନିଆଁ ଲାଗିବ । ଯାହା କିଛି ଏହି ଆଖିରେ ଦେଖୁଛ, ସବୁଥିରେ ନିଆଁ
ଲାଗିଯିବ । ଆତ୍ମାରେ କେବେ ବି ନିଆଁ ଲାଗେନାହିଁ । ଆତ୍ମା ସର୍ବଦା ସୁରକ୍ଷିତ ରହିଥାଏ, ସର୍ବଦା
ବଞ୍ଚି ରହିଥାଏ । ଆତ୍ମାର କେବେ କେହି ବୀମା କରନ୍ତି କି? ଶରୀରର ବୀମା କରାଯାଏ । ଆତ୍ମା ଅବିନାଶୀ
ଅଟେ । ପିଲାମାନଙ୍କୁ ତ ବୁଝାଯାଇଛି ଯେ ଏହା ଏକ ଖେଳ ଅଟେ । ଆତ୍ମାମାନେ ତ ଉପରେ ହିଁ ରହିଥା’ନ୍ତି
ଯାହାକି ୫ ତତ୍ତ୍ୱ ଠାରୁ ବିଲ୍କୁଲ୍ ଅଲଗା ସ୍ଥାନ ଅଟେ । ୫ ତତ୍ତ୍ୱରେ ହିଁ ସାରା ଦୁନିଆର
ସାମଗ୍ରୀ ତିଆରି ହୋଇଛି । ଆତ୍ମା ତ କେବେ ତିଆରି ହୁଏ ନାହିଁ । ଆତ୍ମା ସର୍ବଦା ବିଦ୍ୟମାନ
ରହିଥାଏ । କେବଳ ପୁଣ୍ୟ ଆତ୍ମା ଏବଂ ପାପ ଆତ୍ମା ହେଉଛି । ତେବେ ଆତ୍ମାକୁ ପୁଣ୍ୟ ଆତ୍ମା, ପାପ
ଆତ୍ମା କୁହାଯାଏ । ୫ ବିକାର ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମା କେତେ ମ୍ଲେଛ ହୋଇଯାଉଛି । ଏବେ ବାବା ପାପରୁ ମୁକ୍ତ
କରିବା ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି । ବିକାରଗୁଡିକ ହିଁ ସମସ୍ତଙ୍କର ଚରିତ୍ର ବିଗାଡି ଦେଇଛି । ତେବେ ଚରିତ୍ର
କାହାକୁ କୁହାଯାଉଛି, ଏକଥା ମଧ୍ୟ ବୁଝି ନାହାଁନ୍ତି । ଏହା ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୁହାନୀ
ଗଭର୍ଣ୍ଣମେଣ୍ଟ ଅର୍ଥାତ୍ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ସରକାର । ତୁମକୁ ପାଣ୍ଡବ ଗଭର୍ଣ୍ଣମେଣ୍ଟ ନ କହି ଈଶ୍ୱରୀୟ
ଗଭର୍ଣ୍ଣମେଣ୍ଟ ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଇ ପାରିବ । ତୁମେମାନେ ଜାଣିଛ ଯେ ଆମେ ହେଲୁ ଈଶ୍ୱରୀୟ
ଗଭର୍ଣ୍ଣମେଣ୍ଟ । ତେବେ ଈଶ୍ୱରୀୟ ଗଭର୍ଣ୍ଣମେଣ୍ଟ କ’ଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛି? ଆତ୍ମାମାନଙ୍କୁ ପବିତ୍ର
କରି ଦେବତା କରୁଛି । ନଚେତ୍ ଦେବତା କେଉଁଠାରୁ ଆସିବେ? ଏକଥା କେହି ବି ଜାଣି ନାହାଁନ୍ତି, ଏମିତି
ତ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଦେବତା କିପରି ହେଲେ, କିଏ ତାଙ୍କୁ ଦେବତା କରିଲା?
ଦେବତାମାନେ ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥା’ନ୍ତି । ତେବେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ କିଏ କରିଲା? ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ପୁଣି
ତ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ନର୍କବାସୀ ହେବେ ପୁଣି ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ହେବେ । ଏକଥା ତ ତୁମେମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣି ନ
ଥିଲ, ତେବେ ଅନ୍ୟମାନେ ପୁଣି କିପରି ଜାଣିବେ! ଏବେ ତୁମେମାନେ ଜାଣୁଛ ଯେ ଡ୍ରାମା ପୂର୍ବ ନିର୍ମିତ
ଅଟେ ଏବଂ ସେଥିରେ ଏତେ ସବୁ ଅଭିନେତା ଅଛନ୍ତି । ଏହି ସବୁ କଥା ତ ବୁଦ୍ଧିରେ ରହିବା ଦରକାର ନା ।
ପାଠପଢା ତ ବୁଦ୍ଧିରେ ରହିବା ଉଚିତ ନା! ତା’ ସହିତ ପବିତ୍ର ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ହେବାକୁ ପଡିବ । ପତିତ
ହେବା ତ ବହୁତ ଖରାପ କଥା । ତେବେ ଆତ୍ମା ହିଁ ପତିତ ହେଉଛି । ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ ବିକାରରେ ଯାଇ
ପତିତ ହେଉଛନ୍ତି । ପତିତଙ୍କୁ ପାବନ କରିବା ହିଁ ତ ତୁମମାନଙ୍କର ଧନ୍ଦା ଅଟେ । କାରଣ ପାବନ ହେଲେ
ଯାଇ ତ ପାବନ ଦୁନିଆକୁ ଯିବେ ନା । ଏହି ସବୁ କଥା ଆତ୍ମା ହିଁ ଜାଣୁଛି । ଆତ୍ମା ନ ଥିଲେ ଶରୀର
ମଧ୍ୟ ରହିପାରିବ ନାହିଁ, କୌଣସି ଜବାବ ମିଳିବ ନାହିଁ । ଆତ୍ମା ଜାଣିଛି ଯେ ଆମେ ପ୍ରକୃତରେ ପାବନ
ଦୁନିଆର ନିବାସୀ ଅଟୁ । ଏବେ ବାବା ଆସି ବୁଝାଉଛନ୍ତି ଯେ ତୁମେମାନେ ବୁଦ୍ଧିହୀନ ହୋଇଯାଇଥିଲ,
ସେଥିପାଇଁ ହିଁ ପତିତ ଦୁନିଆରେ ରହିବାର ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛ । ଏବେ ପବିତ୍ର ନ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ
ସ୍ୱର୍ଗର ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ । ସ୍ୱର୍ଗର ତୁଳନା ମଧ୍ୟ ସଂଗମଯୁଗରେ ହିଁ କରାଯାଉଛି । ସେଠାରେ
କ’ଣ କୌଣସି ତୁଳନା କରାଯିବ କି! ଏହି ସଂଗମଯୁଗରେ ହିଁ ତୁମକୁ ସାରା ଜ୍ଞାନ ମିଳୁଛି । ପବିତ୍ର
ହେବାର ଜ୍ଞାନ ରୂପକ ହତିଆର ମିଳୁଛି । କେବଳ ଜଣଙ୍କୁ ହିଁ କୁହାଯାଉଛି ପତିତ-ପାବନ ବାବା, ଆମକୁ
ଏହିଭଳି ପବିତ୍ର କର । ଏମାନେ ସ୍ୱର୍ଗର ମାଲିକ ଅଟନ୍ତି ନା । ତୁମେମାନେ ଜାଣିଛ ଯେ ଆମେ ହିଁ
ସ୍ୱର୍ଗର ମାଲିକ ଥିଲୁ, ପୁଣି ୮୪ ଜନ୍ମ ନେଇ ପତିତ ହୋଇଯାଇଛୁ । ଶ୍ୟାମ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର, ଏହାଙ୍କର
ନାମ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ରଖିଛନ୍ତି । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚିତ୍ରକୁ ଶ୍ୟାମଳ କରି ଦେଇଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଅର୍ଥକୁ
ଜାଣି ନାହାଁନ୍ତି । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିଷୟରେ ତୁମମାନଙ୍କୁ କେତେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ବୁଝାଯାଉଛି ।
ଏଥିରେ ସେମାନେ ଦୁଇଟି ଦୁନିଆ କରିଦେଇଛନ୍ତି । ବାସ୍ତବରେ ଦୁନିଆ ଦୁଇଟି ନୁହେଁ । ଦୁନିଆ ତ
ଗୋଟିଏ କିନ୍ତୁ ତାହା ନୂଆ ଏବଂ ପୁରୁଣା ହେଉଛି । ଯେମିତି ପ୍ରଥମେ ଛୋଟ ପିଲାଟି ନୂଆ ଥାଏ ପରେ ବଡ
ହେଲେ ବୁଢା ହୋଇଯାଏ । ତେବେ ତୁମେମାନେ ଏହି ସବୁ କଥାକୁ ବୁଝାଇବା ପାଇଁ କେତେ ମେହନତ କରୁଛ, ନିଜ
ପାଇଁ ରାଜଧାନୀ ସ୍ଥାପନ କରୁଛ ନା । ଲକ୍ଷ୍ମୀ-ନାରାୟଣ ତ ଏହି ଜ୍ଞାନକୁ ବୁଝିଛନ୍ତି ନା । ବୁଝିବା
ଦ୍ୱାରା ହିଁ କେତେ ମିଠା ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି । ତେବେ ତାଙ୍କୁ ଏକଥା କିଏ ବୁଝାଇଛନ୍ତି? ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ
। ଏଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆଦିର କୌଣସି କଥା ହିଁ ନାହିଁ । ଭଗବାନ କେତେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, କେତେ ଜ୍ଞାନବାନ
ଏବଂ କେତେ ପବିତ୍ର ଅଟନ୍ତି । ଶିବଙ୍କ ଚିତ୍ର ବା ମୂର୍ତ୍ତି ଆଗରେ ସବୁ ମନୁଷ୍ୟ ଯାଇ ନତମସ୍ତକ
ହେଉଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ ସେ କିଏ, କ’ଣ କରୁଛନ୍ତି, ଏକଥା କେହି ବି ଜାଣି ନାହାଁନ୍ତି । ଶିବକାଶୀ
ବିଶ୍ୱନାଥ ଗଙ୍ଗା... କେବଳ କହିଚାଲିଛନ୍ତି । ଅର୍ଥ ଟିକିଏ ହେଲେ ବୁଝନ୍ତି ନାହିଁ । ଯଦି ତୁମେ
ବୁଝାଇବ ତେବେ କହିବେ, ତୁମେ ଆମକୁ କ’ଣ ବୁଝାଇବ । ଆମେ ତ ବେଦଶାସ୍ତ୍ର ଆଦି ସବୁ ପଢିଛୁ । କିନ୍ତୁ
ରାମରାଜ୍ୟ କାହାକୁ କୁହାଯାଏ, ଏକଥା କେହି ଜାଣି ନାହାଁନ୍ତି । ରାମରାଜ୍ୟ ସତ୍ୟଯୁଗ ନୁଆ ଦୁନିଆକୁ
ହିଁ କୁହାଯାଉଛି । ତୁମ ଭିତରେ ବି କ୍ରମାନ୍ୱୟରେ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିରେ ଧାରଣା ହେଉଛି
। ଅନେକ ସନ୍ତାନ ତ ଭୁଲି ବି ଯାଉଛନ୍ତି କାହିଁକି ନା ବିଲ୍କୁଲ୍ ପଥରବୁଦ୍ଧି ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି ।
ତେଣୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଯେଉଁମାନେ ପାରସବୁଦ୍ଧି ହୋଇଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କର କାମ ହେଲା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ
ପାରସବୁଦ୍ଧି କରିବା । ପଥରବୁଦ୍ଧି ଆତ୍ମାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ତ ପୂର୍ବ ଭଳି ହିଁ ରହିବ କାହିଁକି
ନା ହଂସ ଏବଂ ବଗ ହୋଇଗଲେ ନା । ହଂସ ଅର୍ଥାତ୍ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା, କେବେ କାହାକୁ ଦୁଃଖ ଦେଇନଥା’ନ୍ତି
। ବଗ ଅର୍ଥାତ୍ ପତିତ ଆତ୍ମା ହିଁ ଦୁଃଖ ଦେଇଥା’ନ୍ତି । କେତେକଙ୍କର ଚାଲିଚଳନ ତ ପୂରା ପୁରି
ବଗମାନଙ୍କ ଭଳି ହିଁ ହୋଇଥାଏ । ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ସବୁ ବିକାର ରହିଥାଏ । ଏଠାକୁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି
ବହୁତ ବିକାରୀ ମନୁଷ୍ୟ ଆସିଯାଉଛନ୍ତି । ଯାହାଙ୍କୁ ଅସୁର କୁହାଯାଉଛି । ଚିହ୍ନି ହେଉ ନାହିଁ ।
ବହୁତ ସେଣ୍ଟରକୁ ମଧ୍ୟ ବିକାରୀ ଲୋକମାନେ ଆସୁଛନ୍ତି, ବାହାନା କରୁଛନ୍ତି, ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅର୍ଥାତ୍
ବି.କେ. ଅଟେ, କିନ୍ତୁ ତାହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମିଥ୍ୟା । ଏହାକୁ ମିଛ ଦୁନିଆ କୁହାଯାଉଛି ନା । ନୂଆ
ଦୁନିଆ ତ ସତ୍ୟର ଦୁନିଆ ଅଟେ । ବର୍ତ୍ତମାନ ହେଉଛି ସଂଗମ । ଉଭୟଙ୍କ ଭିତରେ କେତେ ଫରକ ରହୁଛି ।
ଯେଉଁମାନେ ମିଛ କଥା କହି, ମିଛ କାମ କରୁଛନ୍ତି - ସେମାନେ ଥାର୍ଡ ଗ୍ରେଡ ହେଉଛନ୍ତି । ଫାଷ୍ଟ
ଗ୍ରେଡ୍ ସେକେଣ୍ଡ ଗ୍ରେଡ୍ ତ ରହିଛି ନା ।
ବାବା କହୁଛନ୍ତି ପବିତ୍ରତାର ମଧ୍ୟ ପୂରା ପୂରା ପ୍ରମାଣ ଦେବାକୁ ହେବ । କେହି କେହି କହୁଛନ୍ତି,
ଏମାନେ ସ୍ତ୍ରୀ-ପୁରୁଷ ଦୁଇଜଣ ଯାକ ଏକାଠି ରହି ପବିତ୍ର ରହୁଛନ୍ତି, ଏହା ତ ଅସମ୍ଭବ କଥା । ତେଣୁ
ପିଲାମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଇବା ଦରକାର । ଯୋଗବଳ ନ ଥିବା କାରଣରୁ ଏତେ ସହଜ କଥା ମଧ୍ୟ ଠିକ୍ ଭାବରେ
ବୁଝାଇ ପାରୁ ନାହାଁନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି କଥା କେହି ବୁଝାଉ ନାହାଁନ୍ତି ଯେ ଏଠାରେ ଆମକୁ
ଭଗବାନ ପାଠ ପଢାଉଛନ୍ତି, ସେ କହୁଛନ୍ତି ତୁମେମାନେ ପବିତ୍ର ହେଲେ ୨୧ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗ
ଦୁନିଆର ମାଲିକ ହେବ । କାରଣ ତାହା ହେଉଛି ପବିତ୍ର ଦୁନିଆ । ସେଠାରେ କେହି ପତିତ ଆତ୍ମା ନ
ଥାଆନ୍ତି । ସେଠାରେ ତ ୫ ବିକାର ହିଁ ନାହିଁ । ତାହା ହେଉଛି ନିର୍ବିକାରୀ ଦୁନିଆ । ଏହା ବିକାରୀ
ଦୁନିଆ । ଆମକୁ ସତ୍ୟଯୁଗର ରାଜ୍ୟ ଅଧିକାର ମିଳୁଛି, ତେଣୁ ଆମେ ଏହି ଗୋଟିଏ ଜନ୍ମ ପାଇଁ କାହିଁକି
ପବିତ୍ର ନ ହେବୁ! ଆମକୁ ତ ବହୁତ ବଡ ଲଟେରୀ ମିଳୁଛି । ତେଣୁ ଖୁସି ହେଉଛୁ । ଦେବୀ-ଦେବତାମାନେ
ପବିତ୍ର ଅଟନ୍ତି ନା । ଅପବିତ୍ରରୁ ପବିତ୍ର ମଧ୍ୟ ପରମାତ୍ମା ପିତା ହିଁ କରାଇବେ ନା । ତେଣୁ କହିବା
ଦରକାର ଯେ ଆମର ଏହିଭଳି ଟେମ୍ପଟେସନ୍ ଅର୍ଥାତ୍ ଲୋଭ ରହିଛି । ବାବା ହିଁ ଆମକୁ ଏପରି କରାଉଛନ୍ତି
। ବାବାଙ୍କ ବିନା ତ ନୂଆ ଦୁନିଆ କେହି ବି ସ୍ଥାପନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ । ମନୁଷ୍ୟରୁ ଦେବତା କରିବା
ପାଇଁ ହିଁ ଭଗବାନ ଆସୁଛନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କର ରାତ୍ରିର ଗାୟନ ରହିଛି । ଏକଥା ମଧ୍ୟ ବୁଝା ଯାଇଛି ଯେ
ଜ୍ଞାନ, ଭକ୍ତି ଏବଂ ବୈରାଗ୍ୟ । ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଭକ୍ତି ଅଧା-ଅଧା ଅଟେ । ଭକ୍ତି ପରେ ପୁଣି ବୈରାଗ୍ୟ
। ଏବେ ତ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ହେବ, ତେଣୁ ଏହି ଶରୀର ରୂପୀ ବସ୍ତ୍ରକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ହେବ । ଏହି
ଛି-ଛି ଦୁନିଆରେ ତ ରହିବାର ନାହିଁ । ୮୪ ଜନ୍ମର ଚକ୍ର ମଧ୍ୟ ଏବେ ପୂରା ହେଉଛି । ଏବେ ଆମକୁ ଭାୟା
ଶାନ୍ତିଧାମ ସ୍ୱର୍ଗ ଦୁନିଆକୁ ଯିବାକୁ ହେବ । ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଥମେ ଅଲଫ ଅର୍ଥାତ୍ ଶିବବାବାଙ୍କ ଉପରେ
ନିଶ୍ଚୟ କରାଇବାକୁ ହେବ । ଭୁଲିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଏକଥା ମଧ୍ୟ ପିଲାମାନେ ଜାଣିଛନ୍ତି ଯେ ଏହି
ପୁରୁଣା ଦୁନିଆ ସମାପ୍ତ ହେବାକୁ ଯାଉଛି । ବାବା ନୂଆ ଦୁନିଆ ସ୍ଥାପନ କରୁଛନ୍ତି । ବାବା ଅନେକ ଥର
ସ୍ୱର୍ଗର ସ୍ଥାପନା କରିବା ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି । ନର୍କର ବିନାଶ ମଧ୍ୟ ହେବ । ନର୍କ ଦୁନିଆ କେତେ ବଡ,
ସ୍ୱର୍ଗ ଦୁନିଆ କେତେ ଛୋଟ । ନୂଆ ଦୁନିଆରେ ଗୋଟିଏ ହିଁ ଧର୍ମ ରହିବ । ଏଠାରେ ତ ଅନେକ ଧର୍ମ ରହିଛି
। ତେବେ ସେହି ଗୋଟିଏ ଧର୍ମ କିଏ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ? ବ୍ରହ୍ମା ତ କରି ନାହାଁନ୍ତି । ବ୍ରହ୍ମା ତ
ନିଜେ ପତିତରୁ ପାବନ ହେଉଛନ୍ତି । ମୋ ପାଇଁ ତ ପତିତ ଏବଂ ପାବନ ହେବାର କଥା କୁହାଯିବ ନାହିଁ ।
ପବିତ୍ର ଥିବା ବେଳେ ଏହାଙ୍କର ନାମ ହିଁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ-ନାରାୟଣ ଅଟେ । ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଦିନ,
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ରାତ୍ରିର ଗାୟନ ରହିଛି । ଇଏ ପ୍ରଜାପିତା ଅଟନ୍ତି ନା । ଶିବବାବାଙ୍କୁ ଅନାଦି
ରଚୟିତା କୁହାଯାଉଛି । ଅନାଦି ଶବ୍ଦ ବାବାଙ୍କ ପାଇଁ ହିଁ ଉଦ୍ଧିଷ୍ଟ । ବାବା ମଧ୍ୟ ଅନାଦି,
ଆତ୍ମାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନାଦି ଏବଂ ଖେଳ ମଧ୍ୟ ଅନାଦି । ପୂର୍ବ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଖେଳ ଅର୍ଥାତ୍ ଡ୍ରାମା ।
ସ୍ୱ ଆତ୍ମାକୁ ସୃଷ୍ଟି ଚକ୍ରର ଆଦି-ମଧ୍ୟ-ଅନ୍ତ ଏବଂ ଅବଧିର ଜ୍ଞାନ ମିଳୁଛି । ଏହି ଜ୍ଞାନ କିଏ
ଦେଉଛନ୍ତି? ବାବା । ତୁମେମାନେ ୨୧ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ସନାଥ ହେଉଛ, ପୁଣି ରାବଣ ରାଜ୍ୟରେ ଅନାଥ ହୋଇଯାଉଛ
। ସେହିଠାରୁ ହିଁ ଚରିତ୍ର ବିଗିଡିଛି କାରଣ ବିକାର ପ୍ରବେଶ କରୁଛି ନା । ବାକି ଦୁଇଟି ଦୁନିଆ ନାହିଁ
। ମନୁଷ୍ୟ ଏପରି ମଧ୍ୟ ଭାବୁଛି ଯେ ନର୍କ-ସ୍ୱର୍ଗ ସବୁ ଏକାଠି ଚାଲୁଛି । ଏବେ ତୁମମାନଙ୍କୁ କେତେ
ସ୍ପଷ୍ଟ କରି ବୁଝାଯାଉଛି । ଏବେ ତୁମେମାନେ ଗୁପ୍ତରେ ଅଛ । ଶାସ୍ତ୍ରରେ ତ କ’ଣ କ’ଣ ସବୁ ଲେଖି
ଦେଇଛନ୍ତି । ଜ୍ଞାନ ରୂପକ ସୂତା କେତେ ଅଡୁଆ ହୋଇଯାଇଛି । ଯାହାକୁ ବାବାଙ୍କ ବିନା କେହି ସଜାଡି
ପାରିବେ ନାହିଁ । ତାଙ୍କୁ ହିଁ ସମସ୍ତେ ଡାକୁଛନ୍ତି - କହୁଛନ୍ତି ଆମେ ଏବେ ମୂଲ୍ୟହୀନ ହୋଇଯାଇଛୁ
ଆପଣ ଆସି ଆମକୁ ପବିତ୍ର କରି ଆମର ଚରିତ୍ରକୁ ସୁଧାର । ଏବେ ତୁମର ଚରିତ୍ର କେତେ ସୁଧୁରି ଯାଉଛି ।
କାହା କାହାର ତ ସୁଧୁରିବା ବଦଳରେ ଆହୁରି ଅଧିକ ବିଗିଡି ଯାଉଛି । ଚାଲି-ଚଳଣିରୁ ମଧ୍ୟ ଜଣାପଡିଥାଏ
। ଆଜି ଯିଏ ମହାରଥୀ ହଂସ ବୋଲାଉଛନ୍ତି, କାଲି ବଗ ହୋଇଯାଉଛନ୍ତି । ଟିକିଏ ବି ଡେରି ଲାଗୁ ନାହିଁ
। ମାୟା ମଧ୍ୟ ଗୁପ୍ତ ଅଟେ ନା । କ୍ରୋଧ କ’ଣ ବାହାରକୁ ଦେଖାଯାଏ କି! କ୍ରୋଧରେ ଆସି ଭୋଁ-ଭୋଁ
କରିଥାଆନ୍ତି ତେବେ ଯାଇ ବାହାରକୁ ଜଣାପଡେ । ତା’ପରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ ସବୁ କିଛି ଶୁଣି, ବୁଝି,
ଅନ୍ୟକୁ ଶୁଣାଇ ପୁଣି ବି ଛାଡି ଚାଲିଯାଇଥାଆନ୍ତି । କେତେ ତଳକୁ ଖସିଯାଉଛନ୍ତି । ଏକଦମ୍ ପଥର
ପାଲଟି ଯାଉଛନ୍ତି । ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥର ମଧ୍ୟ କାହାଣୀ ରହିଛି ନା । ଜଣା ତ ପଡିଯିବ ନା । ଏଭଳି
ଆତ୍ମା ପୁଣି ସଭାକୁ ଆସିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଅଳ୍ପ ବହୁତ ଜ୍ଞାନ ତ ଶୁଣିଛନ୍ତି ତେଣୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ
ଆସି ହିଁ ଯିବେ । କାରଣ ଜ୍ଞାନର ବିନାଶ ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ । ଏବେ ବାବା କହୁଛନ୍ତି - ତୁମକୁ
ପୁରୁଷାର୍ଥ କରି ଉଚ୍ଚ ପଦ ପାଇବାକୁ ହେବ । ଯଦି ବିକାରରେ ଗଲ ତେବେ ନିଜର ହିଁ ପଦ ଭ୍ରଷ୍ଟ
କରିଦେବ । ପ୍ରଥମେ ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶୀ, ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀ ହେବ ପୁଣି ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ରବଂଶୀ ହେବ । ତୁମେ ଏବେ
ଜାଣୁଛ ଯେ ଏହି ଚକ୍ର କିପରି ଘୂରୁଛି । ସେମାନେ ତ କଳିଯୁଗର ଆୟୁଷକୁ ହିଁ ୪୦ ହଜାର ବର୍ଷ
କହିଦେଉଛନ୍ତି । ସିଡିରେ ତ ତଳକୁ ଖସିବାକୁ ପଡିବ ନା । ୪୦ ହଜାର ବର୍ଷ ହେଲେ ତ ଢେର ମନୁଷ୍ୟ
ହୋଇଯିବେ । ୫ ହଜାର ବର୍ଷରେ ହିଁ ଏତେ ମନୁଷ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ଯାହାକି ଖାଇବାକୁ ମିଳୁ ନାହିଁ ।
ତେବେ ଏତେ ହଜାର ବର୍ଷରେ କେତେ ବୃଦ୍ଧି ହୋଇଯିବ! ତେଣୁ ବାବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆସି ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଦେଉଛନ୍ତି
। ପତିତ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ତ ଲଢିବାର ହିଁ ଅଛି । ସେମାନଙ୍କ ବୁଦ୍ଧି ତ ଏପଟକୁ ଆସିପାରିବ ନାହିଁ ।
ଏବେ ତୁମର ବୁଦ୍ଧି ଦେଖ କେତେ ବଦଳୁଛି ତଥାପି ବି ମାୟା ନିଶ୍ଚିତ ଧୋକା ଦେବ । ଇଚ୍ଛା ମାତ୍ରମ୍
ଅବିଦ୍ୟା ହେବାକୁ ପଡିବ । ଯଦି କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ରଖିଲ ତେବେ ମାୟା ଧୋକା ଦେଇଦେବ । ଧୋକା ଖାଇ ଖାଇ
କଉଡି ତୁଲ୍ୟ ହୋଇଯାଉଛନ୍ତି ନା । ଭଲ-ଭଲ ମହାରଥୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ନା କୌଣସି ପ୍ରକାରରେ ମାୟା
କେବେ କେବେ ଧୋକା ଦେଉଛି । ତେବେ ସିଏ ତ ବାବାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସ୍ଥାନ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ । ଯେପରି
ଅଯୋଗ୍ୟ ସନ୍ତାନ ଲୌକିକ ମାତା-ପିତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସ୍ଥାନ ପାଇନଥା’ନ୍ତି । କେହି କେହି ପିଲା ତ ଏଭଳି
ଥା’ନ୍ତି ଯିଏକି ନିଜର ବାପାକୁ ମଧ୍ୟ ହତ୍ୟା କରିଦେଇଥା’ନ୍ତି । ସାରା ପରିବାରକୁ ମଧ୍ୟ ହତ୍ୟା
କରିଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ହେଲେ ମହାନ୍ ପାପ ଆତ୍ମା । ତେବେ ଦେଖ ରାବଣ କ’ଣ କରିଦେଉଛି । ଦୁନିଆ ତ
ବହୁତ ଖରାପ ହୋଇଗଲାଣି ତେଣୁ ଏଥିପ୍ରତି କେବେ ବି ଆକର୍ଷିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ପବିତ୍ର ହେବା
ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ସାହସ ଦରକାର । ବିଶ୍ୱ ଉପରେ ରାଜତ୍ୱ କରିବାର ପୁରସ୍କାର ନେବା ପାଇଁ
ପବିତ୍ରତାର ହିଁ ମୁଖ୍ୟ ଆଧାର ଅଟେ ସେଥିପାଇଁ ତ ବାବାଙ୍କୁ ଡାକୁଛନ୍ତି - ଏଠାକୁ ଆସି ଆମକୁ
ପବିତ୍ର କର । ଆଚ୍ଛା—
ମିଠା ମିଠା ସିକିଲଧେ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମାତା-ପିତା, ବାପଦାଦାଙ୍କର ମଧୁର ସ୍ନେହ ସମ୍ପନ୍ନ
ଶୁଭେଚ୍ଛା ଏବଂ ସୁପ୍ରଭାତ । ଆତ୍ମିକ ପିତାଙ୍କର ଆତ୍ମିକ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ନମସ୍ତେ ।
ଧାରଣା ପାଇଁ ମୁଖ୍ୟ ସାର
:—
(୧) ମାୟାର
ଧୋକାରୁ ରକ୍ଷା ପାଇବା ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା ମାତ୍ରମ୍ ଅବିଦ୍ୟା ହେବାକୁ ପଡିବ । ଏହି ବିକାରୀ ଦୁନିଆ
ସହିତ ମନ ଲଗାଇବାର ନାହିଁ ।
(୨) ପବିତ୍ରତାର ମଧ୍ୟ
ପୂରା ପୂରା ପ୍ରମାଣ ଦେବାକୁ ପଡିବ କାରଣ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ଚରିତ୍ର ହେଉଛି ପବିତ୍ରତା । ତେଣୁ ନିଜେ
ନିଜକୁ ସୁଧାରିବା ପାଇଁ ପବିତ୍ର ନିଶ୍ଚିତ ହେବାକୁ ପଡିବ ।
ବରଦାନ:-
ତ୍ରିକାଳଦର୍ଶୀ
ସ୍ଥିତିରେ ସ୍ଥିତ ରହି ସର୍ବଦା ଅଚଳ ଏବଂ ସାକ୍ଷୀ ସ୍ଥିତିରେ ସ୍ଥିତ ରହୁଥିବା ନମ୍ବରୱାନ
ଭାଗ୍ୟବାନ ଭବ ।
ତ୍ରିକାଳଦର୍ଶୀ ସ୍ଥିତିରେ
ସ୍ଥିତ ହୋଇ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂକଳ୍ପ କର ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ କର୍ମ କର ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ କଥାକୁ ଦେଖ, ଏହା
କାହିଁକି ହେଲା - ଏହା କ’ଣ ହେଲା - ଏହିଭଳି ପ୍ରଶ୍ନବାଚକ ଚିହ୍ନ ଲଗାଅ ନାହିଁ । ସର୍ବଦା
ଫୁଲଷ୍ଟପର ବିନ୍ଦୁ ହିଁ ଲଗାଅ । ନଥିଙ୍ଗ୍ ନ୍ୟୁ ଅର୍ଥାତ୍ କିଛି ବି ନୂଆ ନୁହେଁ । ପ୍ରତ୍ୟେକ
ଆତ୍ମାର ପାର୍ଟକୁ ଭଲ ଭାବରେ ଜାଣି ତା’ପରେ ପାର୍ଟ କର । ଆତ୍ମାମାନଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧ-ସମ୍ପର୍କରେ
ଆସିବାରେ ନ୍ୟାରା ଏବଂ ପ୍ୟାରା ପଣିଆର ସମାନତା ରହିପାରିଲେ ସବୁ ହଲ୍ଚଲ୍ ସମାପ୍ତ ହୋଇଯିବ ।
ଏହିଭଳି ସର୍ବଦା ଅଚଳ ଏବଂ ସାକ୍ଷୀ ହୋଇ ରହିବା ହିଁ ନମ୍ବରୱାନ ଭାଗ୍ୟବାନ ଆତ୍ମାର ଲକ୍ଷଣ ।
ସ୍ଲୋଗାନ:-
ଯଦି ସହନଶୀଳତାର
ଗୁଣକୁ ଧାରଣ କରିନେବ ତେବେ କଠୋର ସଂସ୍କାର ମଧ୍ୟ ଶୀତଳ ହୋଇଯିବ ।
ଅବ୍ୟକ୍ତ ଈଶାରା:- ଏହି
ଅବ୍ୟକ୍ତି ମାସରେ ବନ୍ଧନମୁକ୍ତ ହୋଇ ଜୀବନମୁକ୍ତ ସ୍ଥିତିର ଅନୁଭବ କର ।
ତୁମମାନଙ୍କର ସ୍ଲୋଗାନ
ହେଲା - ମୁକ୍ତି ଏବଂ ଜୀବନମୁକ୍ତି ଆମର ଜନ୍ମସିଦ୍ଧ ଅଧିକାର । ପରମଧାମରେ ଏକଥା ଜାଣିପାରିବ ନାହିଁ
ଯେ ମୁକ୍ତି କ’ଣ ଏବଂ ଜୀବନମୁକ୍ତି କ’ଣ? ଏହାର ଅନୁଭବ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜୀବନରେ ଏବେ ହିଁ କରିବାକୁ
ହେବ ।