08.06.24       Morning Thai  Murli        Om Shanti      BapDada       Madhuban


สาระ:
ลูกๆ ที่แสนหวาน บาปของลูกได้รับการปลดเปลื้องด้วยการจดจำระลึกถึง ไม่ใช่ด้วยการเข้าฌาน การเข้าฌานคือเกมที่มีค่าไม่กี่สตางค์เท่านั้น ดังนั้นอย่าได้มีความปรารถนาใดๆที่จะไปเข้าฌาน

คำถาม:
พ่อให้ลูกทุกคนระมัดระวังสิ่งหนึ่งเกี่ยวกับอะไร เพื่อช่วยให้ลูกปลอดภัยจากมายาในรูปแบบต่างๆ?

คำตอบ:
ลูกๆ ที่แสนหวาน อย่าได้มีความปรารถนาใดๆที่จะเข้าฌาน ความรู้และโยคะนี้ไม่มีการเชื่อมโยงกับการเข้าฌาน สิ่งหลักคือการศึกษาเล่าเรียนนี้ บางคนเข้าฌานและพูดว่า มาม่าเข้ามาในฉัน หรือ บาบาเข้ามาในฉัน สิ่งเหล่านั้นทั้งหมดเป็นความคิดที่ละเอียดอ่อนของมายาที่ลูกจะต้องระมัดระวังอย่างมาก มายาเข้ามาในลูกๆมากมายและทำให้พวกเขากระทำผิด ดังนั้นอย่าได้มีความปรารถนาใดๆ ที่จะเข้าฌาน

โอมชานติ
ลูกๆ ทางจิตที่สุดแสนหวาน, ลูกเข้าใจแล้วว่า, ด้านหนึ่งคือความเลื่อมใสศรัทธาและอีกด้านหนึ่งคือความรู้นี้ มีความเลื่อมใสศรัทธาอยู่มากมาย และมีผู้คนมากมายที่สอนสิ่งนั้นแก่ลูก คัมภีร์และมนุษย์ก็สอนสิ่งนั้นแก่ลูก ที่นี่ลูกไม่มีทั้งคัมภีร์และมนุษย์ใดๆ ที่นี่เป็นพ่อทางจิตผู้เดียวที่กำลังสอนและกำลังอธิบายแก่ลูกดวงวิญญาณ เป็นดวงวิญญาณที่ดูดซับทุกสิ่ง พ่อสูงสุด, ดวงวิญญาณสูงสุดมีความรู้ทั้งหมดนี้ ท่านมีความรู้ของวงจรของ 84 ชาติเกิด และเหตุนี้เองท่านจึงสามารถเรียกได้ว่าเป็นผู้ควงกงจักรแห่งการตระหนักรู้ในตนเองด้วยเช่นกัน ท่านกำลังทำให้เราลูกๆกลายเป็นผู้ควงกงจักรแห่งการตระหนักรู้ในตนเอง บาบาอยู่ในร่างของบราห์มาและดังนั้นท่านสามารถเรียกว่าเป็นบราห์มินเช่นกัน เราลูกๆของท่านได้กลายเป็นบราห์มินเช่นกันที่ต่อมากลายเป็นเทพ เวลานี้พ่อนั่งที่นี่และสอนลูกถึงการจาริกแสวงบุญแห่งการทรงจำระลึกถึง ไม่มีเรื่องของหะฐะโยคะในสิ่งนี้ ผู้คนเหล่านั้นเข้าฌานด้วยหะฐะโยคะ ไม่มีความยิ่งใหญ่ใดในการเข้าฌาน การเข้าฌานคือเกมที่มีค่าไม่กี่สตางค์เท่านั้น ลูกต้องไม่พูดกับใครว่าลูกเข้าฌานเพราะทุกวันนี้ผู้คนมากมายในทุกหนแห่งในต่างประเทศก็เข้าฌาน ด้วยการเข้าฌาน, พวกเขาไม่ได้รับประโยชน์อะไรและลูกก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร บาบาให้ความเข้าใจแก่ลูกแล้วว่าไม่มีทั้งการจาริกแสวงบุญแห่งการทรงจำระลึกถึงหรือความรู้ใดๆอยู่ในฌาน ผู้ที่เข้าฌานจะไม่ฟังความรู้นี้และบาปของพวกเขาก็จะไม่ได้รับการปลดเปลื้อง ฌานไม่ได้มีความสำคัญใดๆ ลูกๆมีโยคะ, แต่นั่นไม่เรียกว่าเป็นการเข้าฌาน บาปของลูกจะได้รับการปลดเปลื้องด้วยการจดจำระลึกถึง บาปจะไม่สามารถได้รับการปลดเปลื้องด้วยการเข้าฌาน บาบาเตือนลูก: ลูกๆอย่าได้มีความสนใจใดๆที่จะเข้าฌาน ลูกรู้ว่าซันยาสซีเหล่านั้น ฯลฯ จะได้รับความรู้นี้เมื่อถึงเวลาของการทำลายล้าง แม้ว่าลูกอาจจะเฝ้าแต่เชื้อเชิญพวกเขา ความรู้นี้ก็จะไม่เข้าไปในไห (สติปัญญา) ของพวกเขาได้อย่างรวดเร็ว พวกเขาจะมาเมื่อพวกเขาเห็นการทำลายล้างอยู่เบื้องหน้า แล้วพวกเขาจะเข้าใจว่าความตายกำลังจะมาถึง เมื่อพวกเขาได้เห็นความตายกำลังเข้ามาใกล้, พวกเขาก็จะเชื่อลูก บทบาทของพวกเขาอยู่ในเวลาสุดท้าย ลูกพูดว่าเวลานี้การทำลายล้างกำลังจะมาถึงและความตายต้องมา ผู้คนคิดว่าลูกกำลังพูดโกหก ต้นไม้ของลูกเติบโตอย่างช้าๆ ลูกเพียงแต่ต้องบอกกับซันยาสซีว่า ให้จดจำพ่อ พ่อได้อธิบายแล้วด้วยเช่นกันว่าลูกต้องไม่หลับตา หากลูกหลับตาแล้วลูกจะสามารถเห็นพ่อได้อย่างไร? เราคือดวงวิญญาณและกำลังนั่งอยู่เบื้องหน้าพ่อสูงสุด, ดวงวิญญาณสูงสุด ซึ่งไม่สามารถมองเห็นท่านได้, แต่เรามีความรู้นี้อยู่ในสติปัญญา ลูกๆ เข้าใจว่าพ่อสูงสุด ดวงวิญญาณสูงสุดกำลังสอนเราด้วยการค้ำจุนของร่างนี้ ไม่มีเรื่องของการเข้าฌาน ฯลฯ การเข้าฌานไม่ใช่เรื่องใหญ่ การออฟเฟอร์โบ๊ค ฯลฯ ถูกกำหนดไว้แล้วในละคร ลูก (ผู้นำสาสน์) ได้กลายเป็นผู้รับใช้และกลับมาหลังจากที่ออฟเฟอร์โบ๊คแล้ว เป็นเหมือนกับผู้รับใช้ที่รับใช้บุคคลสำคัญด้วยอาหาร ลูกเช่นกันเป็นผู้รับใช้ผู้ที่ออฟเฟอร์โบ๊คแก่เทพ พวกเขาคือเทวดานางฟ้า ลูกเห็นมาม่าและบาบาที่นั่น ภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์พร้อมนั้นคือเป้าหมายและวัตถุประสงค์ของลูก ใครทำให้พวกเขากลายเป็นเทวดานางฟ้าเช่นนั้น? การเข้าฌานไม่ใช่สิ่งใหญ่ เช่นที่ชีพบาบากำลังสอนลูกที่นี่ ในทำนองเดียวกัน, ที่นั่นเช่นกัน ชีพบาบาก็จะอธิบายบางสิ่งให้แก่ลูกผ่านผู้นี้ ลูกเพียงแต่ต้องรู้ว่าอะไรเกิดขึ้นในอาณาเขตที่ละเอียดอ่อน แต่ลูกต้องไม่ให้ความสำคัญใดๆกับการเข้าฌาน ฯลฯ การสาธิตการเข้าฌานนั้นคือความเป็นเด็กเช่นกัน บาบาเตือนทุกคน: อย่าได้เข้าฌาน มายามักจะแทรกแซงในสิ่งนี้เช่นกัน นี่คือการศึกษาเล่าเรียนที่พ่อมาและสอนลูกทุกๆวงจร ในเวลานี้คือยุคบรรจบพบกัน ลูกต้องได้รับการโยกย้าย ลูกกำลังเล่นบทบาทของลูกตามแผนของละคร มีคำยกย่องบทบาทของลูก พ่อมาและสอนลูกตามละคร ลูกต้องศึกษาเล่าเรียนกับพ่ออีกครั้งหนึ่งและเปลี่ยนจากมนุษย์กลายเป็นเทพอย่างแน่นอน ลูกๆ ลูกมีความสุขอย่างมากมายในสิ่งนี้ เวลานี้เรารู้จักพ่อและตอนเริ่ม, ตอนกลางและตอนจบของสิ่งสร้าง ลูกควรจะมีความสุขอย่างมากที่ได้รับคำสอนจากพ่อ ลูกศึกษาเล่าเรียนเพื่อไปโลกใหม่ ที่นั่นเป็นอาณาจักรของเทพและดังนั้นลูกต้องศึกษาเล่าเรียนในยุคบรรจบพบกันที่เป็นสิริมงคลที่สุดอย่างแน่นอน ลูกได้รับการปลดปล่อยจากความทุกข์นี้แล้วเข้าไปสู่ความสุข ที่นี่เพราะลูกตโมประธาน, ลูกจึงล้มป่วย ฯลฯ ความเจ็บป่วยเหล่านี้จะจบสิ้นลง สิ่งหลักคือการศึกษาเล่าเรียนที่ซึ่งไม่มีการเชื่อมโยงใดๆกับการเข้าฌาน ฯลฯ นั่นไม่ใช่สิ่งใหญ่ ในหลายสถานที่ บางคนเข้าฌานและพวกเขาพูดว่ามาม่าได้มาหรือบาบาได้มา พ่อพูดว่า ทั้งหมดนั้นไม่มีอะไรเลย พ่ออธิบายเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น: ลูกมีสำนึกที่เป็นร่างมาถึงครึ่งหนึ่งของวงจร เวลานี้จงกลับมามีสำนึกเป็นดวงวิญญาณและจดจำพ่อและบาปของลูกจะได้รับการปลดเปลื้อง สิ่งนี้เรียกว่าการจาริกแสวงบุญแห่งการทรงจำระลึกถึง ด้วยการเรียกสิ่งนั้นว่าโยคะ, ลูกก็ไม่สามารถพิสูจน์ว่าเป็นการจาริกแสวงบุญ ลูกๆ ดวงวิญญาณต้องไปจากที่นี่และกลับมาสโตประธานจากตาโมประธาน เวลานี้ลูกอยู่ในการจาริกแสวงบุญ โยคะของพวกเขาไม่มีการจาริกแสวงบุญใดๆในนั้น มีหะฐะโยคีมากมาย นั่นคือหะฐะโยคะ ในขณะที่นี่คือการจดจำระลึกถึงพ่อ พ่อพูดว่า ลูกๆ ที่สุดแสนหวาน, พิจารณาว่าตนเป็นดวงวิญญาณ ไม่มีใครอื่นที่เคยอธิบายในลักษณะนี้ นี่คือการศึกษาเล่าเรียน เมื่อลูกกลายเป็นลูกของพ่อ ลูกต้องศึกษาเล่าเรียนกับพ่อแล้วสอนผู้อื่นด้วยเช่นกัน บาบาพูดว่า ให้เปิดพิพิธภัณฑ์และผู้คนจะมาหาลูกด้วยตัวเขาเอง ลูกไม่ต้องยุ่งยากลำบากที่จะเชื้อเชิญพวกเขา พวกเขาจะพูดว่า ความรู้นี้ดีมาก เราไม่เคยได้ยินความรู้นี้มาก่อนเลย ที่นี่ลักษณะนิสัยของลูกได้รับการเปลี่ยนแปลงแล้ว สิ่งหลักคือความบริสุทธิ์เนื่องจากสิ่งนี้จึงเกิดความปั่นป่วน ผู้คนมากมายยังคงล้มเหลวในสิ่งนี้ สภาพของลูกจะกลายเป็นเช่นนั้น ขณะที่อยู่ในโลกนี้ลูกก็ไม่เห็นมัน ขณะที่รับประทานและดื่ม, สติปัญญาของลูกควรจะอยู่ในทิศทางนั้นเช่นเดียวกับเมื่อพ่อกำลังสร้างบ้านใหม่สติปัญญาของทุกคนก็ถูกดึงเข้าไปหาบ้านใหม่ โลกใหม่กำลังถูกสร้างขึ้นมาในเวลานี้และพ่อที่ไม่มีขีดจำกัดกำลังสร้างบ้านที่ไม่มีขีดจำกัด ลูกรู้ว่าลูกกำลังทำความเพียรพยายามเพื่อจะกลายเป็นชาวสวรรค์ เวลานี้วงจรได้มาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว เวลานี้เราต้องกลับบ้านและไปยังสวรรค์ และในการที่จะทำเช่นนั้นเราต้องกลับมาบริสุทธิ์อย่างแน่นอน ลูกต้องกลับมาบริสุทธิ์ด้วยการจาริกแสวงบุญแห่งการทรงจำระลึกถึง มันอยู่ในการจดจำระลึกถึงที่มีอุปสรรคและในการจดจำระลึกถึงนี้ที่ลูกต้องรบรา ไม่มีเรื่องของการต่อสู้รบราเมื่อศึกษาเล่าเรียน การศึกษาเรียบง่ายมาก ความรู้ของวงจรของ 84 ชาติเกิดนั้นง่ายมาก แต่การคิดว่าตนเป็นดวงวิญญาณและจดจำพ่อนั้นต้องใช้ความเพียรพยายาม พ่อพูดว่า อย่าลืมการจาริกแสวงบุญแห่งการทรงจำระลึกถึง จดจำบาบาอย่างน้อย 8 ชั่วโมง ลูกต้องทำมาหาเลี้ยงชีพเพื่อร่างกายของลูกด้วยเช่นกัน ลูกต้องมีการนอนด้วยเช่นกัน นี่คือหนทางที่ง่ายดาย หากลูกถูกห้ามไม่ให้นอน นั่นก็จะกลายเป็นหะฐะโยคะ มีหะฐะโยคีอยู่มากมาย พ่อพูดว่า อย่ามองสิ่งใดในหนทางเช่นนั้น ไม่มีประโยชน์ใดๆในสิ่งนั้น ผู้คนมากมายสอนหะฐะโยคะ ฯลฯ สิ่งเหล่านั้นเป็นแนวทางของมนุษย์ ลูกคือดวงวิญญาณและดวงวิญญาณที่นำร่างกายมาใช้และเล่นบทบาทของเขาโดยการเป็นหมอ ฯลฯ อย่างไรก็ตามผู้คนมีสำนึกที่เป็นร่างและคิดว่า ฉันเป็นคนนั้นคนนี้ เวลานี้ลูกมีสิ่งนี้อยู่ในสติปัญญาของลูกว่าลูกคือดวงวิญญาณและพ่อเป็นดวงวิญญาณเช่นกัน ในเวลานี้พ่อสูงสุดกำลังสอนลูก เหตุนี้เองจึงได้มีการจดจำกันว่าดวงวิญญาณได้อยู่อย่างแยกห่างจากดวงวิญญาณสูงสุดเป็นเวลาที่ยาวนาน ลูกได้พบท่านในทุกๆ วงจร ส่วนคนที่เหลือทั้งหมดของโลกมีการสอนและศึกษากันในสำนึกที่เป็นร่าง, โดยการพิจารณาว่าพวกเขาเป็นร่างกาย ขณะที่ลูกศึกษาเล่าเรียนในขณะที่พิจารณาว่าตัวลูกเองเป็นดวงวิญญาณ พ่อพูดว่า พ่อกำลังสอนลูกๆ ดวงวิญญาณ เป็นดวงวิญญาณที่กลายเป็นผู้พิพากษาหรือนักกฎหมาย ฯลฯ ลูกๆ ดวงวิญญาณเคยบริสุทธิ์และสโตประธาน และแล้วในขณะที่กำลังเล่นบทบาทของลูก, เวลานี้ลูกทั้งหมดก็กลับมาไม่บริสุทธิ์ เหตุนี้เองลูกจึงร้องเรียกหา บาบาได้โปรดมาและทำให้เราเป็นดวงวิญญาณที่บริสุทธิ์ พ่อนั้นบริสุทธิ์ เพียงเมื่อลูกได้ยินสิ่งเหล่านี้เท่านั้นที่ลูกจะสามารถดูดซับสิ่งเหล่านี้ได้ ลูกๆกลายเป็นเทพเมื่อลูกดูดซับสิ่งเหล่านี้ สิ่งเหล่านี้จะไม่อยู่ในสติปัญญาของใครอื่นเพราะสิ่งเหล่านี้ใหม่ นี่คือความรู้และนั่นคือความเลื่อมใสศรัทธา ลูกเช่นกันกลับมามีสำนึกที่เป็นร่างในขณะที่ทำความเลื่อมใสศรัทธา พ่อพูดว่า ลูกๆ เวลานี้จงกลับมามีสำนึกเป็นดวงวิญญาณ พ่อกำลังสอนเราดวงวิญญาณผ่านร่างนี้ ให้จดจำซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า นี่คือเวลาเดียวเท่านั้นที่พ่อสูงสุด,พ่อของทุกดวงวิญญาณได้สอนลูก นอกจากยุคบรรจบพบกันนี้แล้ว,ท่านก็ไม่มีบทบาทในช่วงเวลาใดเลยในละคร เหตุนี้เองพ่อจึงพูดซ้ำๆว่า ลูกๆ ที่สุดแสนหวาน จงมีศรัทธาว่าลูกคือดวงวิญญาณและจดจำพ่อ นี่คือการจาริกแสวงบุญที่สูงมาก หากลูกไต่ขึ้นไป,ลูกสามารถลิ้มรสความหวานชื่นของสวรรค์ ด้วยการตกลงไปสู่กิเลส, ลูกก็ถูกบดขยี้อย่างสมบูรณ์ ทั้งๆที่ลูกจะไปสู่สวรรค์ แต่สถานภาพของลูกจะต่ำมาก อาณาจักรกำลังมีการก่อตั้งขึ้น ผู้ที่มีสถานภาพต่ำก็เป็นที่ต้องการที่นั่นเช่นกัน ไม่ใช่ทุกคนจะทำตามหนทางของความรู้ หากพวกเขาทำเช่นนั้นบาบาก็จะพบลูกๆมากมาย แม้ว่าท่านจะพบพวกเขา, นั่นก็เป็นเพียงช่วงระยะเวลาสั้นๆเท่านั้น ลูกๆ ผู้เป็นแม่ได้รับการยกย่องอย่างมาก มีคำกล่าวว่า ขอคารวะต่อผู้เป็นแม่ เมล่าที่ใหญ่โตเช่นนั้นสำหรับจากัดอัมบาเกิดขึ้นเพราะเธอได้ทำงานรับใช้มากมาย ผู้ที่ทำงานรับใช้มากมายก็กลายเป็นราชาที่ยิ่งใหญ่ อนุสรณ์ของลูกอยู่ในวัดดิลวาลา ลูกสาวทั้งหลายควรหาเวลาอย่างมาก เมื่อลูกเตรียมอาหารลูกควรจะนั่งอยู่ในการจดจำระลึกถึงและทำอาหารที่บริสุทธิ์มากเพื่อที่หัวใจของใครก็ตามที่ลูกรับใช้จะกลับมาบริสุทธิ์ด้วยเช่นกัน มีผู้คนน้อยนิดที่ได้รับอาหารเช่นนั้น ถามตนเองว่า ฉันกำลังเตรียมอาหารขณะที่อยู่ในการจดจำระลึกถึงชีพบาบาเพื่อที่ว่าหัวใจของผู้ที่รับประทานอาหารนั้นจะหลอมละลายในทันทีที่เมื่อพวกเขาลิ้มรสอาหารนั้นหรือไม่? ลูกลืมที่จะอยู่ในการจดจำระลึกถึงซ้ำแล้วซ้ำเล่า บาบาพูดว่า สิ่งนี้ถูกกำหนดไว้แล้วในละครสำหรับลูกที่จะลืมเพราะลูกยังไม่กลับมาเต็ม 16 องศาสมบูรณ์ ลูกต้องกลับมาสมบูรณ์พร้อมอย่างแน่นอน พระจันทร์เต็มดวงนั้นสว่างมาก และจากนั้นพระจันทร์ก็ลดลงเหลือเป็นเพียงเส้นเดียว มันกลับมามืดสนิทแล้วก็กลับมาสว่างอย่างสมบูรณ์ หากลูกดวงวิญญาณละทิ้งกิเลสเหล่านั้น ฯลฯ และเฝ้าแต่จดจำพ่อ, ลูกจะกลับมาสมบูรณ์พร้อม ลูกต้องการที่จะกลายเป็นจักรพรรดิแต่ไม่ใช่ว่าทุกคนจะสามารถกลายเป็นเช่นนั้น ทุกคนต้องทำความเพียรพยายาม บางคนก็ไม่ทำความเพียรพยายามใดๆเลย และเหตุนี้เองจึงมีคำกล่าวว่า คนขี่ช้าง, คนขี่ม้า และทหารเท้า (คนเดินเท้า) มีมหาระตีน้อยมาก ไม่มีนายพลหรือนายพันมากมายเท่ากับมีปวงประชาและเหล่าทหาร ในบรรดาลูกเช่นกันก็มีนายพล, นายพันและนายร้อย มีทหารราบด้วยเช่นกัน นี่คือกองทัพทางจิตของลูก ทุกสิ่งขึ้นอยู่กับการจาริกแสวงบุญแห่งการทรงจำระลึกถึง โดยการมีสิ่งนี้ที่ลูกจะได้รับพลัง ลูกคือนักรบที่แฝงตัว ด้วยการจดจำพ่อ, ขยะของบาปของลูกก็ถูกเผาทิ้งไป พ่อพูดว่า ลูกอาจจะทำธุรกิจของลูกฯลฯได้ แต่ให้จดจำพ่อ ลูกคือคู่รักของผู้เป็นที่รักเดียวมาชาติแล้วชาติเล่า เวลานี้ลูกได้พบกับผู้เป็นที่รักแล้ว ลูกต้องจดจำท่าน ก่อนหน้านี้แม้ว่าลูกจะจดจำท่าน, บาปของลูกก็จะไม่ได้รับการปลดเปลื้องด้วยสิ่งนั้น พ่อได้บอกลูกแล้วว่าลูกต้องกลับมาสโตประธานจากตาโมประธานที่นี่ เป็นดวงวิญญาณที่ต้องกลายเป็นสิ่งนี้ เป็นดวงวิญญาณที่กำลังทำความเพียรพยายาม ลูกต้องขจัดสิ่งสกปรกของหลายต่อหลายชาติเกิดในชาติเกิดเดียวนี้ออกไป นี่คือชาติเกิดสุดท้ายในดินแดนแห่งความตาย และแล้วลูกต้องไปสู่ดินแดนแห่งความอมตะ ดวงวิญญาณไม่สามารถไปที่นั่นได้โดยที่ยังไม่กลับมาบริสุทธิ์ บัญชีกรรมของทุกคนต้องได้รับการชำระสะสาง และแล้วหากลูกได้สัมผัสประสบการณ์กับการถูกลงโทษ, สถานภาพของลูกก็จะลดลง ผู้ที่ไม่มีประสบการณ์ของการถูกลงโทษก็กล่าวได้ว่าเป็นลูกปัดทั้งแปดของลูกประคำ ได้มีการทำแหวนนพเก้าขึ้นมา หากลูกต้องการที่จะกลายเป็นเช่นนั้น ลูกต้องทำความเพียรพยายามอย่างมากที่จะจดจำพ่อ อัจชะ

ถึงลูกๆ ที่สุดแสนหวาน ผู้เป็นที่รักยิ่ง ที่จากหายไปนาน เวลานี้ได้พบพานอีกครั้ง รัก ระลึกถึง และสวัสดีตอนเช้า จากแม่ พ่อ บัพดาดา พ่อทางจิตพูดนมัสเตกับลูกๆ ทางจิต

สาระสำหรับการสร้างสมเพื่อการเป็นตัวของความรู้ คุณธรรม และการจดจำระลึกถึง:
1. โยกย้ายตนเองในยุคบรรจบพบกัน เปลี่ยนแปลงบุคลิกลักษณะของลูกโดยการศึกษาเล่าเรียนและโดยการสร้างสมความบริสุทธิ์ อย่าได้มีความใส่ใจใดๆ ในการเข้าฌาน ฯลฯ

2. ทำมาหาเลี้ยงร่างกายของลูกแต่ก็ต้องมีการนอนด้วยเพราะนี่ไม่ใช่หะฐะโยคะ อย่างไรก็ตามลูกต้องไม่ลืมการจาริกแสวงบุญแห่งการทรงจำระลึกถึง จงอยู่อย่างโยคยุกต์ขณะที่ตระเตรียมอาหารและรับใช้ผู้อื่นด้วยอาหารที่บริสุทธิ์นั้นที่หัวใจของผู้ที่รับประทานอาหารนั้นจะกลับมาบริสุทธิ์

พร:
ขอให้ลูกเป็นเป็นราชฤๅษีและเป็นนายของตนเอง ที่มีชัยชนะเหนือพลังที่ละเอียดอ่อนของลูก

เป็นสิ่งง่ายที่จะกลายเป็นผู้เอาชนะประสาทสัมผัสของลูก แต่ต้องอาศัยการฝึกฝนอย่างละเอียดอ่อนเพื่อที่จะได้รับชัยชนะเหนือจิตใจ,สติปัญญาและซันสการ์ซึ่งเป็นพลังที่ละเอียดอ่อนของลูก การนำซันสการ์หรือความคิดที่ลูกต้องการมาใช้ในเวลาใดเวลาหนึ่งได้อย่างง่ายดายกล่าวได้ว่ามีชัยชนะเหนือพลังที่ละเอียดอ่อนของลูก นี่เป็นสภาพของราช ฤๅษี หากลูกสั่งพลังของความคิดของลูกให้มีสมาธิทันทีและแล้วเมื่อคำสั่งของราชาเป็นที่เชื่อฟังในทันทีเช่นนั้นคือสิ่งชี้บอกของการเป็นนายของตนเอง โดยการฝึกฝนสิ่งนี้ลูกจะสอบผ่านข้อสอบสุดท้าย

คติพจน์:
พรที่ลูกได้รับจากโดยการทำงานรับใช้ เป็นของขวัญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเหนือทั้งหมด